Το Πνεύμα του Τόνου

Δύο ιστορικά θέατρα
Της Εύας Κοταμανίδου

Υπάρχουν ευτυχώς και ευχάριστες ειδήσεις, μέσα στον καθημερινό ορυμαγδό της καταστροφικής οικονομικής κρίσης, χανόμαστε, βουλιάζουμε, πνιγόμαστε στα χρέη και της πανδημίας της γρίπης των χοίρων, που μας αλαλιάζουν ολημερίς και ολονυχτίς από ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, έντυπα! Επιτέλους και μια βαθιά ανάσα πολιτισμού, ο μόνος που μπορεί να την προσφέρει, σε χαλεπούς καιρούς: δύο θέατρα ξαναζούν, παραδίδονται και πάλι στο κοινό, αν και με επιφυλάξεις αρχαιολόγων το πρώτο, το ιστορικό Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, κλειστό επί χρόνια, λαβωμένο από τους σεισμούς του 1981 και του 1999, μπήκε στην τελική ευθεία αποκατάστασης και ετοιμάζεται να παραδοθεί ακμαίο και λειτουργικό το 2011.

Το δεύτερο, είδηση που γεννά ρίγη συγκίνησης, το Αρχαίο Θέατρο Διονύσου στις κλιτύς της Ακρόπολης, το λίκνο του αρχαίου δράματος, εκεί που πρωτακούστηκε ο λόγος των μεγάλων τραγικών ποιητών στα Μεγάλα Διονύσια, μπαίνει στη διαδικασία αναστήλωσης. Και μόνο η ιδέα να πατήσεις την ορχήστρα του, να αρθρώσεις τον αρχαίο ποιητικό λόγο προς το κοίλον, προκαλεί ανυπόκριτη πανδαισία συναισθημάτων στη μεγάλη θεατρική οικογένεια και σ΄ όλους τους θεατρόφιλους Έλληνες, φαντάζομαι. Μια συνέχεια Ιστορίας διά μέσου των αιώνων του αρχαιότερου θεάτρου, από την εποχή του Διθυράμβου, στις γιορτές προς τιμήν του Διονύσου. Μνήμες έντονες αναδύονται. Δημοτικό Πειραιά, γυμνή σκηνή, «Τρωάδες» Ευριπίδη, του Γ. Τσαρούχη, μετά την Καπλανών. Θέατρο Διονύσου, έπειτα από ειδική άδεια, σκηνές «Ορνίθων» (Θέατρο Τέχνης) για το Φεστιβάλ του Λονδίνου του Πίτερ Ντόμπνι. Καλοδεχούμενα κι ευλογημένα τα θυρανοίξια ναών της Τέχνης.