Ο συγγραφέας με την τσιριχτή φωνή «είδε» τους δολοφόνους

Στις 15 Νοεμβρίου του 1959 μια ήσυχη κωμόπολη στο Κάνσας συγκλονίζεται από την άγρια δολοφονία των τεσσάρων μελών μιας οικογένειας. Λίγες ημέρες αργότερα φτάνει στην πόλη ο Τρούμαν Καπότε. Πενήντα χρόνια από τότε, οι λάτρεις του αριστουργήματος που γέννησε η έρευνα του εκκεντρικού συγγραφέα, εξακολουθούν να ταράζουν την ηρεμία του Χόλκομπ.

Στον δρόμο που οδηγεί στη φάρμα της οικογένειας Κλάτερ υπάρχει σήμερα μια ταμπέλα με την επιγραφή «Απαγορεύεται η είσοδος, ιδιωτική οδός». Η εξήγηση γι΄ αυτήν την απαγόρευση βρίσκεται περίπου μισό χιλιόμετρο πιο μακριά. Πριν από δύο μήνες έγιναν τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου προς τιμήν των τεσσάρων θυμάτων της οικογένειας Κλάτερ που δολοφονήθηκαν μέσα στο σπίτι τους από δύο περιθωριακούς τύπους. Οι «προσκυνητές» του Χόλκομπ δεν έχουν πλέον πρόσβαση στη φάρμα των Κλάτερ, αλλά μπορούν να διαβάσουν στο μνημείο για τα επιτεύγματα του Χερμπ Κλάτερ και να μάθουν ότι ο αυτοδημιούργητος κτηματίας και η οικογένειά του περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις του σχολείου και της εκκλησίας». Στην πραγματικότητα, αυτά τα λόγια περιγράφουν, εξίσου με τη ζωή των Κλάτερ, τα χρόνια της αθωότητας στην Αμερική των μεσοδυτικών πολιτειών της δεκαετίας του ΄50. Εκεί που έστειλε τον Τρούμαν Καπότε ένα μονόστηλο 335 λέξεων στους «Νew Υork Τimes». Η ιδέα για την ανέγερση του μνημείου ήταν ενός κατοίκου του Χόλκομπ, του «τελευταίου που τους είδε ζωντανούς», όπως γράφει ο Καπότε στο «Εν Ψυχρώ». Ο Μπομπ Ραπ ήταν 16 χρονών την εποχή της τραγωδίας. Το βράδυ εκείνο ήταν στο σπίτι τους κι έφυγε στις 10 μ.μ., όπως υπαγόρευαν οι οικογενειακοί κανόνες του Χερμπ Κλάτερ. Λίγο ώρες αργότερα εισέβαλαν στο σπίτι ο Πέρι Σμιθ και ο Ντικ Χίκοκ, οι οποίοι είχαν διανύσει 500 χλμ. πιστεύοντας ότι θα έβρισκαν 100.000 δολάρια. Στα μάτια του Καπότε, ο Σμιθ και ο Χίκοκ ήταν η άλλη, η σκοτεινή πλευρά της πλευρά της Αμερικής του Χερμπ Κλάτερ: βίαιοι, βέβηλοι, χωρίς ρίζες, χαμένοι. Σκότωσαν τους Κλάτερ με μια σφαίρα στο κεφάλι αδιαφορώντας για τα παρακάλια ακόμη και της 16χρονης Νάνσι, κι έφυγαν με μόλις 40 δολάρια και ένα ζευγάρι κιάλια.

Ο Καπότε έφτασε λίγες ημέρες αργότερα στην πόλη μαζί με την παιδική του φίλη και συγγραφέα Χάρπερ Λι στον ρόλο της «βοηθού ερευνητή». Η υποδοχή από τους ντόπιους ήταν τουλάχιστον επιφυλακτική. Ο μικρόσωμος επισκέπτης με την τσιριχτή φωνή, που δήλωνε ανοικτά ομοφυλόφιλος, φαινόταν στα μάτια τους σαν εξωγήινος. Ο πάγος έσπασε χάρη στη Χάρπερ Λι, αλλά ακόμη και με τη βοήθεια της «βοηθού» του, ο Καπότε έκανε στην πόλη ελάχιστους φίλους. Από την παρουσία του, εξάλλου, έχουν απομείνει σήμερα ελάχιστα σημάδια. Το μοτέλ στο οποίο έμειναν βρίσκεται ακόμη εκεί, αλλά η φωτογραφία του συγγραφέα να ποζάρει μπροστά από το κτίριο, κλάπηκε πριν από μερικά χρόνια- μάλλον από κάποιον «προσκυνητή». Αυτό που φαίνεται να μην έχει αλλάξει καθόλου, είναι το σαλόνι της οικείας Ντιούι. Εκεί βρίσκονταν ο Τρούμαν Καπότε και η Χάρπελ Λι όταν έγινε γνωστή η είδηση της σύλληψης των δύο δολοφόνων.


Στο σινεμά

●«Εν ψυχρώ» (1967)
Η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου από τον Ρίτσαρντ Μπρουκς. Προτάθηκε για 4 Όσκαρ.

●«Καπότε» (2005)
Ο Φίλιπ Σέιπφουρ Χόφμαν υποδύεται τον συγγραφέα και βραβεύεται με Όσκαρ στην ταινία του Μπένετ Μίλερ.

●«Διασημότητα» (2006)
Ίδιο θέμα με τον «Καπότε» του Χόφμαν, αλλά χωρίς την ίδια επιτυχία, για την ταινία του Ντάγκλας ΜακΓκραθ.


Άλλαξε τη δημοσιογραφία για πάντα

Το «Εν Ψυχρώ» ολοκληρώθηκε μερικούς μήνες μετά την εκτέλεση του Πέρι Σμιθ και του Ντικ Χίκοκ τον Απρίλιο του 1965.

Θεωρήθηκε ένα αριστούργημα «μη μυθιστορηματικής» λογοτεχνίας χάρη στο οποίο η δημοσιογραφία άλλαξε για πάντα. Πούλησε εκατ. αντίτυπα και μεταφράστηκε σε περισσότερες από 30 γλώσσες, δίνοντας στον συγγραφέα του τεράστια φήμη και πολύ χρήμα. Ωστόσο, πολλοί στη Χόλκομπ αρνούνται ακόμη και να το διαβάσουν.

Η Ντελόρες Χόουπ, δημοσιογράφος τότε της τοπικής εφημερίδας και μια από τις λιγοστές φιλίες του Καπότε, αποδίδει αυτήν την αντιμετώπιση στη νοοτροπία της κλειστής κοινωνίας. «Θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα πιστεύουν ότι δεν ήταν κανενός η δουλειά να έρθει στον τόπο τους και να γράψει για τις υποθέσεις τους», δηλώνει στην «Guardian».