Εναλλακτικά Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

Επί πεντέμισι χρόνια, ο Κώστας Καραμανλής πήγε κόντρα στον κανόνα αυτόν. Ανέβαλλε τις αποφάσεις, ενώ έδινε συχνά την εντύπωση ότι κρυβόταν. Απέφευγε το προσκήνιο, προτιμώντας από το Μαξίμου τη Ραφήνα. Ήθελε να αποφύγει τη φθορά. Ωστόσο, η αδράνεια συσσώρευσε τον πολιτικό χρόνο. Αυτός απέδρασε τελικά το 2009 όπως ο αέρας από το μπαλόνι. Η επικυριαρχία του Καραμανλή- και δι΄ αυτού της Ν.Δ.- αποδείχθηκε φούσκα. Φάνηκε στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.

ΓΙΑΤΙ ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ κάποιος στην κυβέρνηση; Είναι απλό: για να αποφασίζει. Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του Γιώργου Παπανδρέου έχει άλλη προσέγγιση. Διαβουλεύεται. Στο Διαδίκτυο ή σε ατέρμονα υπουργικά συμβούλια και άτυπες κυβερνητικές συσκέψεις.

Για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχουν τομείς όπου η κυβέρνηση έχει επιδείξει ταχύτητα αποφάσεων. Ας πούμε, ο Γιάννης Ραγκούσης «καθάρισε» το θέμα των stage και των προσλήψεων στο Δημόσιο. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης άλλαξε εκ βάθρων το προσωπικό κορυφής σε ΕΛ.ΑΣ., Πυροσβεστική και ΕΥΠ. Ο Χάρης Παμπούκης, σε δίδυμο με τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Θόδωρο Πάγκαλο αντιστοίχως, κινήθηκε για να διευθετήσει έστω και προσωρινά τις κρίσεις σε Σκαραμαγκά και Πειραιά.

ΩΣΤΟΣΟ, ΟΙ τοποθετήσεις σε όλα τα κρίσιμα πόστα του δημόσιου τομέα καθυστερούν απελπιστικά. Η προκήρυξη στο Διαδίκτυο ήταν σύμφωνη με την ιδεολογία της ανοιχτής διακυβέρνησης στην οποία πιστεύουν ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του. Ήταν επίσης ένας τρόπος να ξεφορτωθούν το παλιό ΠΑΣΟΚ που ετοιμαζόταν να εφορμήσει στο κράτος. Ωστόσο, η κυβέρνηση έπεσε στην παγίδα που μόνη της έστησε. Οι θέσεις δεν ήταν πραγματικά ανοιχτές στον καθένα. Χαμηλού προφίλ εκσυγχρονιστές, καθαρόαιμα του παπανδρεϊκού συστήματος και «δικοί μας άνθρωποι» είναι αυτοί που πήραν τα πρώτα πόστα. Όχι πρόσωπα με καλό βιογραφικό που είδαν φως στο Διαδίκτυο κι ανέβηκαν.

Έτσι γίνεται παντού. Στο Παρίσι του Σαρκοζί, στην Ουάσιγκτον του Ομπάμα ή στη Μόσχα του Μεντβέντεφ. Πρόσωπα εμπιστοσύνης παίρνουν τις νευραλγικές θέσεις στο Δημόσιο. Δηλαδή κυβερνάς με αυτούς που ήξερες πριν εκλεγείς και όχι με αυτούς που σε πλησίασαν- έστω και καλόπισταμετά.

ΩΡΑΙΑ ΟΛΑ αυτά. Μόνο που η καθυστέρηση στα πρόσωπα προκαλεί ολιγωρία στις πολιτικές. Ακόμη χειρότερα: η Ελλάδα δεν είναι Ελβετία. Είναι μια χώρα σε κρίση- αρχής γενομένης από την οικονομία- που δεν μπορεί να περιμένει. Η κυβέρνηση είχε μια περίοδο χάριτος και μετάβασης που κράτησε έναν μήνα. Από τον προϋπολογισμό και μετά, το spread- δηλαδή η διαφορά επιτοκίου ελληνικών και γερμανικών ομολόγων- άρχισε να ανεβαίνει. Οι μέρες τρέχουν και ζητούν αποφάσεις. Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να αισθάνεται πίεση. Το Υπουργικό Συμβούλιο της περασμένης Τετάρτης κράτησε τεσσερισήμισι ώρες. Στα φορολογικά παρακολουθούμε εξαγγελίες που προκαλούν αβεβαιότητα. Την ίδια ώρα, ο Πρωθυπουργός, πέρα από την ένταξη της λέξης «χρεοκοπία» σε κάποιες παρεμβάσεις του, δεν δίνει σαφές στίγμα οικονομικής πολιτικής.

Συμπέρασμα: Η Ν.Δ. παγίδευσε τον πολιτικό χρόνο που τελικά απέδρασε από το μπαλόνι και την έκανε να ξεφουσκώσει. Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ το μπαλόνι μπορεί και να σκάσει.