Δίκτυο

Άγνοια
Δ.Δ.

Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι. Διότι έπρεπε να ήξεραν τα ονόματα των πρωτεργατών του 1ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Έπρεπε να ήξεραν πως ανάμεσα σ΄ αυτούςτον Παύλο και τη Μίνα Ζάννα, την Ελένη Βλάχου και τον Μυριβήλη- το ζεύγος Γιώργος και Λένα Σαββίδη έτρεχε νυχθημερόν για να στήσει τον θεσμό… Έπρεπε να ήξεραν πως η Λένα Σαββίδη όχι απλώς μέσα στους πρωτεργάτες, αλλά και μέλος της Κριτικής Επιτροπής εκείνου του πρώτου, του ηρωικού, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν. Έπρεπε να ήξεραν ότι βρίσκεται ανάμεσά μας. Και πως το ελάχιστο που η στοιχειώδης αξιοπρέπεια επιτάσσει ήταν κάτι απλό. Να καλέσουν και να τιμήσουν έναν σκαπανέα αληθινό. Όπως έκαναν χθες βράδυ καλώντας και τιμώντας πολλούς, εκ των οποίων κάποιοι- να μην αναφέρω τα ονόματά τους γιατί θα ασελγήσω πάνω στους τάφους των πρωτεργατών – είναι τόσο σχετικοί με την ανάπτυξη και τη διάδοση του κινηματογράφου όσο εγώ με τον πόλεμο του Ιράκ… Θα μου πείτε, δεν ήξεραν. Ε, ας ρώταγαν. Η προχειρότητα και η άγνοια πορεύονται με τη μεγαλομανία και τον αρχοντοχωριατισμό!


Ουρές για την καταστροφή
Π.Θ.Κ.

«Μας είχαν προειδοποιήσει» οι Μάγια για την επερχόμενη καταστροφή το «2012» και οι σινεφίλ, ως λάτρεις της… καταστροφής, ήταν αναμενόμενο να κάνουν ουρές για την εν λόγω ταινία του Ρόλαντ Έμεριχ. Στις ελληνικές αίθουσες βγήκε την Πέμπτη και έκανε 185.000 εισιτήρια το πρώτο τετραήμερο προβολής της. Και απ΄ ό,τι λέει το γραφείο που την έφερε, είναι το 5ο μεγαλύτερο άνοιγμα όλων των εποχών στην Ελλάδα, μετά τις ταινίες «300» (2007), «Πειρατές της Καραϊβικής» 2 & 3 (2006, 2007) και τον « Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά» (2003). Περισσότερα νούμερα για το ρεκόρ του «2012»: Είναι το μεγαλύτερο κινηματογραφικό άνοιγμα στη χώρα μας τα τελευταία δύο χρόνια και το μεγαλύτερο όλων των εποχών για ταινία που δεν είναι sequel. Είναι επίσης, λένε από την Οdeon, η μεγαλύτερη σε εισπράξεις πρώτου 4ήμερου επιτυχία για ταινία της Sony Ρictures στην Ελλάδα και η μεγαλύτερη όλων των εποχών για ταινία καταστροφής.


Διαφάνεια
Δ.Δ.

Όλοι εμείς, οι δημοσιογράφοι, οι επισκέπτες του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, έχουμε μεταβληθεί σε ιδιωτικούς ντετέκτιβ. Ψάχνουμε. Ρωτάμε. Σκαλίζουμε.

Παρακαλάμε. Ενίοτε απειλούμε. Πόσα, πού, σε πόσους, γιατί. Έλεος δηλαδή. Ένας δημόσιος φορέας με διαφάνεια μηδενική. Και το χειρότερο. Από τη μια σπατάλη και χλίδα. Από την άλλη η οικονομική τρομοκρατία. Απολύσεις. Περιορισμοί. Η γκιλοτίνα της χρεοκοπίας αόρατη απ΄ αυτήν τη μεγαλομανία τη φεστιβαλική. Για τον υπουργό η δικαιολογία είναι περιττή. Είπε- και είμαι βέβαιος πως το εννοεί- ότι το νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο στο Διαδίκτυο θα αναρτηθεί. Όποιος θέλει, με την υπογραφή του να κάνει τις παρατηρήσεις του. Ωραία. Περίφημα.

Το ίδιο να συμβεί και με την τελευταία δραχμή. Να αναγκασθούν οι ιθύνοντες να αναρτήσουν και την τελευταία πεντάρα στο Διαδίκτυο. Πού πήγε, σε ποιον πήγε και γιατί πήγε. Και όχι μόνο αυτό. Με επιτήρηση από την Αθήνα, ώστε να ξέρουμε τι ακριβώς πληρώνουμε και γιατί. Ιδού η Θεσσαλονίκη ιδού και η διαφάνεια η υπουργική. Περιμένουμε, επιτέλους, τα λόγια και οι υποσχέσεις να γίνουν πράξη δημοκρατική!