«Φωτογραφίζω όπως γράφω μουσική · με το συναίσθημα»

O Λου Ριντ μπορεί να είναι ένας από τους θρύλους του ροκ, ιδρυτικό στέλεχος των Velvet Underground, που έχει περάσει στο Rock and Roll Ηall of Fame, και που προκαλεί παραλήρημα στους θαυμαστές του, όμως έχει και μια άλλη, σχεδόν άγνωστη σε πολλούς πτυχή του. Ο Λου Ριντ είναι ένας πολλά υποσχόμενος- ερασιτέχνης- φωτογράφος. Το alter ego του είναι πιο κουλ, ήρεμο. Μακριά από τις μουσικές σκηνές ο Ριντ είναι μια μοναχική μορφή με μια κάμερα στα χέρια που του αρέσει να γίνεται ένα με τη φύση και να απαθανατίζει τοπία εξαιρετικού φυσικού κάλλους. Παρατηρεί το φως και κάνει καλαίσθητα ρομαντικά φωτογραφικά κάδρα. Η μουσική και η φωτογραφία είναι για τον Ριντ δύο παράλληλοι κόσμοι. Και τους συμπεριέλαβε σε μια σύνθετη έκδοση, ένα φωτογραφικό λεύκωμα που συνοδεύεται από ένα CD. Το «Romanticism» είναι το τρίτο λεύκωμα του μουσικού. Δεν φωτογραφίζει βάσει σχεδίου ή έχοντας κάτι συγκεκριμένο στον νου, αλλά σημαδεύει μέσα από το βιζέρ όταν κάτι τον κάνει να νιώσει καλά. Η φωτογραφική του αντίληψη του είναι ανάλογη με τη μουσική του. «Λειτουργώ με το συναίσθημα. Όλες οι φωτογραφίες μου έχουν συναίσθημα και έχουν συμπεριληφθεί στην έκδοση ακριβώς έτσι», λέει ο Λου Ριντ.

Το «Romanticism» είναι μια σειρά τοπίων, τραβηγμένων με ασπρόμαυρο φιλμ. Πηγή έμπνευσης του τίτλου, λέει στη Ηannah Duguid του «Ιnternational Ιndependent», ήταν ο ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα Κάσπαρ Ντέιβιντ Φρίντριχ. «Είχαμε βάλει σε σειρά τις φωτογραφίες που μας άρεσαν και κατόπιν μου έδειξαν έναν πίνακά του. “Αυτό ήταν”, είπα. “αυτό είναι ρομαντισμός”. Εννοείται πως δεν τολμώ να συγκριθώ με τον εικαστικό, όμως ήταν η κινητήριος δύναμή μου».

Στις φωτογραφίες του Ριντ το φως έχει έναν ασημί τόνο, ο οποίος δημιουργεί μια αίσθηση φαντασίας. Δεν μοιάζουν με αληθινά τα τοπία του. Στα περισσότερα καρέ του απεικονίζονται ανέγγιχτα σημεία της φύσης, δέντρα που φθάνουν έως την ακροθαλασσιά, ένα λεπτό πέπλο πάχνης να απλώνεται πάνω από τη γη, δέντρα κατάφορτα με καρπούς, ένα νεκρό δέντρο. Μόνο μία φωτογραφία στο τέλος του βιβλίου είναι με ανθρώπινη φιγούρα που δεν διακρίνεται αν είναι άνδρας ή γυναίκα. Έχει κοντοκουρεμένα μαλλιά και κοιτά, με πλάτη στον φακό, τον ορίζοντα. Είναι η γυναίκα του Ριντ, η επίσης μουσικός Λόρι Άντερσον, με την οποία παντρεύτηκαν πέρσι. Στο βιβλίο υπάρχει μία πρόταση μόνον – η αφιέρωση στη γυναίκα του. «Είναι φωτογραφίες απ΄ όλο τον κόσμο, αφιερωμένες στην αγάπη και το πάθος μου για τη σύζυγό μου, Λόρι Άντερσον».

Ο Ριντ άρχισε να φωτογραφίζει από το 1960, εποχή που μεσουρανούσε με τους Velvet Underground και έκανε στενή παρέα με τον Άντι Γουόρχολ. Ανέπτυξε το φωτογραφικό στυλ του και έμαθε παρατηρώντας τους άλλους γύρω του. Με την πάροδο των ετών επηρεάστηκε από μερικούς σπουδαίους ανθρώπους, καταξιωμένους στον χώρο τους, με τους οποίους έκανε παρέα.

«Μου αρέσει να επανεφευρίσκω τον τροχό. Μου αρέσει να ανακαλύπτω στοιχεία του εαυτού μου παρά να μου τα λένε».