Το Πνεύμα του Τόνου

Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης!
Της Εύας Κοταμανίδου

Μεσήλιξ, ετών πενήντα!

«Τι γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια», που έλεγε και ο Αλεξανδρινός. Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μια σχέση έρωτα και πάθους για όλους τους «τρελαμένους» του σινεμά.

Κάθε Σεπτέμβρη όλη η σινεφίλ Αθήνα μετακόμιζε στη Θεσσαλονίκη. Όμορφα χρόνια, δημιουργικά, γεμάτα μνήμες, εικόνες, έγχρωμες, μαυρόασπρες. Μέσα κι έξω από την αίθουσα των Μακεδονικών Σπουδών φωνές, κραυγές θριάμβου, αποδοκιμασίας, χειροκροτήματα, βραβεία, διακρίσεις, χαμόγελα, αγκαλιές, φιλίες, αντιζηλίες, απογοητεύσεις, αντιφεστιβάλ, όλα σε μια ατμόσφαιρα έξαψης, άγχους, αγωνίας και συνάμα γλεντιού και χαράς. Δεκαετία του ΄90 το Φεστιβάλ γίνεται Διεθνές, ανηφορίζει στο «Ολύμπιον», Λιμάνι και άλλες αίθουσες, ο Λευκός Πύργος ερημώνει, ζωντανεύει η Πλατεία Αριστοτέλους. Πρώτη επαφή με το Φεστιβάλ τέλη του ΄60, τότε που το Θέατρο Τέχνης ανέβαινε με το χειμερινό ρεπερτόριο του Θεάτρου Κήπου της Θεσσαλονίκης και τα πρωινά, στις προβολές των κριτικών, τρυπώναμε κρυφά στον εξώστη και απολαμβάναμε όλες τις ταινίες. Η παιδιόθεν λατρεία της Έβδομης Τέχνης, βαθιά αντεξίτηλη από πάντα. Πού να φανταζόμουν τότε πως λίγα χρόνια αργότερα, το 1975, θα βρισκόμουν κι εγώ εντός του Φεστιβάλ, με τον «Θίασο» του Θ. Αγγελόπουλου και θ΄ ακολουθούσαν βραβεία, συμμετοχές με άλλες ταινίες, σε επιτροπές προκριματικές, κριτικές… Τα πενηντάχρονα φέτος του φεστιβάλ σκιάζονται δυστυχώς, αλλά δικαίως νομίζω, από τη μη συμμετοχή των ταινιών των Σκηνοθετών της Ομίχλης.

Αυτός ο έρμος, υπεσχημένος νόμος για τον κινηματογράφο πρέπει επιτέλους να γίνει κάποτε πραγματικότητα. Ας κάνουμε όλοι μιαν ευχή, αυτή να είναι στο συντομότερο άμεσο μέλλον.