Δίκτυο

Το «Πουθενά» και το «τίποτα»
Ε.Δ.Χ.

«Ακόμα κι ένας σκύλος ξεχωρίζει το τσαλαπάτημα από την κλωτσιά». Αυτή τη λαϊκή παροιμία θυμήθηκα με αφορμή τον απόηχο της απόφασης του Εθνικού Θεάτρου να μην ντύσει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου τους γυμνούς, στην παράστασή του «Πουθενά», ειδικά για τα επίσημα εγκαίνια της ανακαινισμένης κεντρικής σκηνής. Διαβάζοντας κι ακούγοντας τις αντιδράσεις, του τύπου «πολύ κακό για το τίποτα», διαπίστωσα πως οι μικροπολιτικές εξακολουθούν να ισοπεδώνουν τα πάντα, σοβαρά κι ασήμαντα, πραγματικά και σκόπιμα. Ανθρώπινες μεν, διάτρητες δε. Όσο για το επιχείρημα, πως «επί της ουσίας, ουδέποτε τέθηκε το ζήτημα να καλυφθεί το γυμνό, ειδικά για την επίσημη παράσταση», το διαψεύδει η δήλωση του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου, περί «μικρού προβληματισμού». Σε πείσμα των εντυπώσεων, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν καλά, πως το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» και τα σχόλια που ακολούθησαν και βάση είχαν και έγκαιρα έβγαλαν στην επιφάνεια τον προβληματικό «προβληματισμό» ορισμένων. Επί της ουσίας, οδήγησαν το θέατρο στη σωστή απόφαση, να παρουσιαστεί η παράσταση όπως παίζεται τις άλλες μέρες και να το σώσει από το σκάνδαλο που θα ξεσήκωνε. Για σκεφτείτε σε τι περιπέτειες θα έμπαινε και πόσο πίσω θα το γύριζε σε ζητήματα που αφορούν τη στάση ενός σύγχρονου καλλιτεχνικού οργανισμού, απέναντι σε ένα έργο τέχνης! Τηρουμένων των αναλογιών, θα ήταν σαν κάποιοι επίσημοι να επισκέπτονται μια πινακοθήκη ή ένα αρχαιολογικό μουσείο και να τρέχουν οι υπεύθυνοι να σκεπάζουν με χαρτάκια τα γυμνά στους πίνακες ή να φοράνε βρακάκια στα αγάλματα. Γι΄ αυτό, καλό και χρήσιμο είναι να ξεχωρίζουμε το «τίποτα» από το ουσιαστικό, όπως το τσαλαπάτημα από την κλωτσιά…


Ανώνυμο κράνος προσάγει Πολυτεχνείο
Γ.Δ.Κ.Σ.

Είμαι σίγουρος πως οι ανώνυμοι αστυνομικοί οι κρυμμένοι πίσω από τα κράνη που μπήκαν στο «Floral» και συνέλαβαν τον συγγραφέα Δημήτρη Παπαχρήστο δεν τον ήξεραν. Αλλά, αν δεν ήξεραν, δε ρώταγαν; Ή, μάλλον, δεν άκουγαν αυτούς που τους εξηγούσαν ποιος είναι ο Παπαχρήστοςγια του λόγου το αληθές το βίντεο που τραβήχτηκε- και τους έκραζαν; Είμαι ακόμα σίγουρος πως οι αστυνομικοί αυτοί έχουν γεννηθεί μετά τις 17 Νοεμβρίου του 1973. Και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Και δεν ξέρουν πρόσωπα και πράγματα. Είμαι επίσης σίγουρος πως στις σχολές τους, αν διδάσκονται κάτι περί Πολυτεχνείου, στο άρπα- κόλλα θα το διδάσκονται. Επομένως το υπουργείο, το λεγόμενο πια, Προστασίας του Πολίτη αντί να ζητάει συγγνώμες και παραιτήσεις καλό θα ήταν να τους κάνει κάποιο σχετικό σεμινάριο. Για να μάθουν δυο- τρία πράγματα. Όχι για το ποιοι ήταν στο Πολυτεχνείο. Αλλά, τουλάχιστον, για το ποιοι δεν εξαργύρωσαν το Πολυτεχνείο. Όπως ο Μήτσος ο Παπαχρήστος. Για να τους σέβονται. Όσο για τον κύριο αστυνομικό που στο βίντεο διατάζει «προσαγωγή!» ας του κάνουν δώρο ένα δίσκο με «ήχους» Πολυτεχνείου. Μπορεί να το σκεφτεί καλύτερα.


Σημάδεψε μια εποχή
Π.Θ.Κ.

Έφυγε γρήγορα από τη ζωή (1936- 1983) αλλά το έργο του και οι σκέψεις του σημάδεψαν μια εποχή, τις δεκαετίες του ΄70 και ΄80. Ο λόγος για τον σκηνοθέτη και δάσκαλο Λάμπρο Λιαρόπουλο. Κι αυτό το Σάββατο στις 19.00 θα τον θυμηθούμε με την προβολή της ταινίας του «Το άλλο γράμμα» που οργανώνει το «Μικρό» (Μεθώνης 46, Εξάρχεια), με ελεύθερη είσοδο. Ο ελληνικός κινηματογραφικός κόσμος χρωστά στον Λάμπρο Λιαρόπουλο για την πολύ σημαντική προσπάθειά του να ερευνήσει με έναν έντονο πολιτικό και βαθιά στοχαστικό τρόπο την ελληνική πραγματικότητα της εποχής του. Στις ταινίες του «Το γράμμα από το Σαρλερουά» (12΄, 1965) και «Αθήνα πόλη χαμόγελο» (19΄, 1967), ασπρόμαυρες και οι δύο, μας παρουσιάζεται το πραγματικό πρόσωπο της Ελλάδας με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Στην ταινία του «Το άλλο γράμμα» (1977) έχουμε ένα τρίτο «κείμενο» που φωτίζει την ελληνική ιστορία με έναν διαφορετικό και πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Αξίζει να το ξαναθυμηθούμε.