Φαινόμενα

Το πρόσωπο της καμπάνιας
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Ένα όμορφο κορίτσι αναδεικνύεται σε εμβληματική φιγούρα δύο εκ διαμέτρου αντίθετων κόσμων.
Της κουτσομπολίστικης τηλεόρασης και της μοναστικής απομόνωσης
Η Ναταλία Λιονάκη, ηθοποιός έως χθες με μικρορόλους σε σαπουνοπερικής αισθητικής σίριαλ, με την επιλογή της να γίνει καλόγρια δεν εκτινάχθηκε απλώς στη δημοσιότητα, αναδείχθηκε σε σύγχρονο σύμβολο. Και ως φαίνεται τη χρησιμοποιούν με την ίδια ένταση και για τον ίδιο σκοπό και οι δυο. Για να διαφημίσουν τα μηνύματά τους. Και η αλήθεια είναι ότι ο «μύθος» είναι ιδανικός και για τις δυο πλευρές. Η ωραία κόρη που εγκαταλείπει μάνα και λάμψη της κάμερας, για την αγάπη του Θεού και τη φροντίδα του πνευματικού. Επιπλέον η μάνα της, επιλέγοντας να δημοσιοποιήσει τον σπαραγμό της για την αποχώρηση της κόρης, πρόσθεσε ριάλιτι φωτογένεια στην ιστορία.

Το ενδιαφέρον σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι ο «μύθος» τροφοδοτείται κάθε τόσο καταλλήλως έτσι ώστε να προσελκύονται οι κουτσομπολίστικες κάμερες και να βρίσκονται διαρκώς στο κατόπι της Ναταλίας Λιονάκη. Λες και ένας σύμβουλος επικοινωνίας ορίζει τις στιγμές που θα παραχωρήσει η όμορφη μοναχή τις κατάλληλες συνεντεύξεις. Αν και απομονωμένη είχε κάθε ευκαιρία να συναντήσει τις κάμερες για να διαλαλήσει την πίστη της.

Κάτι οι συνεντεύξεις, κάτι οι δηλώσεις, που ουδέποτε αρνήθηκε στα μικρόφωνα που προτείνονταν έξω από το κιγκλίδωμα του μοναστηριού προς το μέρος της, το θέμα εξελίχθηκε από ριάλιτι σπαραγμού μιας μάνας σε ριάλιτι υπερπαραγωγή και δη πολλών επεισοδίων. Μήνες τώρα ασχολούνται με «την ιστορία» της και κατάφερε να αποκτήσει σαν μοναχή τέτοια δημοσιότητα που ούτε στα πιο τρελά όνειρά της θα μπορούσε να φανταστεί.

Τι έχει συμβεί; Το ίδιο ακριβώς που συνέβη και με την Αγγελική Ηλιάδη ή τον Νίκο Σεργιανόπουλο. «Ιστορίες» που μοιάζουν πολύ διαφορετικές, αλλά που όλες εμπλέκουν στα ίδια αφηγηματικά γρανάζια το φιλοθέαμον, καθοδηγώντας το να καταναλώνει σε καθεμιά τα «ανθρώπινα συστατικά» της, συγκίνηση και τρόμο- μην του συμβούν τα ίδια- εγείροντας συλλογικά στερεότυπα νοοτροπιών και σκέψης. Πρόκειται για ιστορίες που ελέγχουν τη ροή συναισθημάτων του φιλοθεάμονος. Αυτά από την πλευρά της τηλεόρασης.

Είναι και η πλευρά του μοναστηριού. Ακριβώς όπως η κουτσομπολίστικη τηλεόραση δεν θα μπορούσε να βρει ιδανικότερη ηρωίδα για την αναπαραγωγή των συντηρητικών στερεοτύπων του, έτσι και η πλευρά του μοναστηριού δεν θα μπορούσε να βρει ιδανικότερη μάρτυρα των αρχών του. Ένα πρόσωπο νέο, όμορφο και επιπλέον διάσημο που αφήνει ακόμη και τη μάνα για να αφοσιωθεί στον Θεό και εμφανίζεται στις κάμερες, γαλήνιο και αποφασισμένο, είναι η μεγαλύτερη διαφήμιση του μοναχικού βίου- και των συμπαρομαρτούντων.

Έτσι η Ναταλία Λιονάκη έγινε και για τους δυο κόσμους το απόλυτο σύμβολο. Όσο περισσότερο την προβάλλει ο ένας τόσο την προωθεί καθοδηγώντας την ο άλλος. Ίσως γιατί και οι δυο κόσμοι δεν απέχουν μεταξύ τους. Χρειάζονται λαμπερά πρότυπα αυταπάρνησης, που να εξαίρουν με το προσωπικό τους παράδειγμα την απολυτότητα της «ευτυχίας», που και οι δυο κόσμοι υποτίθεται προσφέρουν. Κοινό και το αίτημά τους: αρκεί να αφανιστεί η προσωπικότητα, να διαλυθεί η ιδιωτικότητα. Τότε το άτομο προσφέρεται «γυμνό» στον Θεό ή τις κάμερες. Και για όσους θεωρούν ανίερο τον παραλληλισμό, αρκεί να αναλογιστούν την εμμονή της Εκκλησίας με τις κάμερες, την ευκολία με την οποία σπεύδουν να τις αξιοποιήσουν εκλεκτοί εκπρόσωποί της. Και στην περίπτωση της Ναταλίας Λιονάκη, την ευκολία με την οποία της επιτρέπεται να εκτίθεται και εκείνη σε αυτές.


Της αναθέτουν τον ρόλο του θύματος

Ούτε στο ελάχιστο δεν ξεφεύγει από τις αρχές που έχει επιφορτιστεί να διαλαλήσει ως σύμβολο: ότι έχει βρει την ηρεμία και ότι πάνω από την αγάπη της μάνας της βάζει την αγάπη του Θεού. Το μοναστήρι έχει βρει στην ωραία μοναχή το πρόσωπο της καμπάνιας του.

Άφησε το θέατρο και την τηλεόραση η Ναταλία Λιονάκη. Μόνο που ακόμη τής επιβάλλονται ρόλοι. Και σε αυτό που συμφωνούν τηλεόραση και μοναστήρι είναι στο ότι της αναθέτουν και οι δυο τον ρόλο του θύματος. Γιατί βολεύει τη ρητορική τους. Δεν είναι περίεργο;