Περπατώντας στο διάστημα

Στις 18 Μαρτίου του 1965, ο Αλεξέι Λεόνοφ άφησε την ασφάλεια του διαστημικού του οχήματος και βγήκε στο κενό για να…δοκιμάσει την τύχη του.

Παρέμεινε στο διάστημα 12 λεπτά πιασμένος με ένα καλώδιο από το διαστημόπλοιο. Όταν επιχείρησε να ξαναμπεί, η στολή του είχε φουσκώσει τόσο πολύ, που δε χωρούσε από την πόρτα. Το διαστημικό κέντρο ελέγχου στη Σοβιετική Ένωση περίμενε την εξέλιξη με κομμένη την ανάσα.

Τελικά, ο αστροναύτης άνοιξε μία βαλβίδα στη στολή του για να αφήσει να βγει ο αέρας, κι έτσι κατάφερε να επανέρθει στο εσωτερικό του διαστημοπλοίου.

Εκείνη τη στιγμή, οι Σοβιετικοί πανηγύρισαν τη νίκη τους στην κούρσα με τους Αμερικανούς για τον πρώτο διαστημικό περίπατο.

Οι Αμερικανοί ακολούθησαν τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου με τον Εντ Γουάιτ. Από τότε, περισσότεροι από 170 αστροναύτες διαφόρων εθνικοτήτων είχαν την ευκαιρία να «βηματίσουν» στο αχανές σύμπαν.

Το 1984, έγιναν οι πρώτοι διαστημικοί περίπατοι χωρίς καλώδια. Ο Τζο Άλεν ήταν ένας από αυτούς. Μιλώντας παλιότερα στα «ΝΕΑ», είχε περιγράψει την εκπληκτική του εμπειρία.

Ο Αμερικανός αστροναύτης πέρασε οκτώ ολόκληρες ώρες αιωρούμενος στο απόλυτο κενό. Καθισμένος, κατά κάποιο τρόπο, σε έναν… θρόνο. Γιατί με θρόνο μοιάζει το μηχάνημα κίνηση, που χρησιμοποίησε ο Αμερικανός αστροναύτης για να διανύσει τα 100 μέτρα που τον χώριζαν από ένα δορυφόρο, που είχε πάρει λάθος δρόμο. Και χρειαζόταν μία απλή ώθηση για να επανέρθει στον σωστό.

Το μηχάνημα περιστροφής ήταν δεμένο στη διαστημική στολή και ο Άλεν το κατηύθυνε με τη βοήθεια ενός μοχλού. Η μόνη του επαφή με την ανθρωπότητα ήταν μέσω του ασυρμάτου. Από μακριά τον παρακολουθούσε ο συνάδελφός του, ο Γκάρντνερ.

Τον περίμενε υπομονετικά να σπρώξει τον δορυφόρο, βάρους ενάμισι τόνου στην επιφάνεια της Γης, αλλά μηδενικού έξω από την ατμόσφαιρά της, και μεγέθους όσο “ένα… κατσαριδάκι Φολκσβάγκεν”, προς τη μεριά του, ώστε να τον φέρουν μέσα στο διαστημικό λεωφορείο και να τον ξαναθέσουν σε τροχιά. Η δύσκολη αποστολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

«Αυτές τις οκτώ ώρες, περπατώντας στο χάος, “ζεις σε ένα όνειρο”. Βλέπεις τα πάντα. Δεν ακούς τίποτα, εκτός από την ανάσα σου και τους συναδέλφους σου που σε παρακολουθούν.

Δεν μπορείς όμως να αγγίξεις το πρόσωπό σου. Ιδρώνεις, οι σταγόνες κυλούν στο μέτωπό σου, μπαίνουν στα μάτια, σε τσούζουν. Δακρύζεις, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα», λέει ο Άλεν. «Μόνο υπομονή».

Με βοηθό το «Wired Science», απολαύστε εδώ μερικές από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες από περιπάτους στο διάστημα.