ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τραμπούκοι

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ.Γκρίλλης, Γαρέφη 3, Λάρισα, γράφει: «Η πατρίδα μας, η Ελλάδα των νησιών, των νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου πελάγους, αποτελεί τη συμπλήρωση της φυσικής προέκτασης της χερσαίας χώρας μας, της οποίας η γεωγραφική συνοχή ασκεί καθοριστική επίδραση στο σύνολο του ελλαδικού χώρου, η δε αναγνωρισιμότητά της και ο επηρεασμός σε εθνική κλίμακα είναι απόλυτα, καθοριστικά και θεμελιακά διαμέσου των αιώνων, από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα, και είναι συνυφασμένα και άρρηκτα δεμένα με την ύπαρξη του ελληνικού έθνους και του Ελληνισμού γενικότερα.

Από τις μέχρι σήμερα μελέτες της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου πελάγους και των νησιωτικών συμπλεγμάτων που οριοθετούν τούτο καταδεικνύεται επιστημονικά και καθαρά πλέον ότι όλα τα νησιά μας, νησίδες και βραχονησίδες αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της ηπειρωτικής χώρας μας. Η συνολική έκταση του Αιγαίου ανέρχεται σε περίπου 250.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (διπλάσια σχεδόν της Ελλάδος)

σχηματίζοντας έτσι τη λεκάνη του Αιγαίου πελάγους, η οποία απλώνεται από τον κόλπο της Αλεξανδρούπολης, μέχρις των ελληνικών χωρικών υδάτων των Κυκλάδων, της Δωδεκανήσου, του ξεχασμένου Καστελλόριζου και της Κρήτης. Στον χώρο αυτό ζουν και δραστηριοποιούνται από αρχαιοτάτων χρόνων Έλληνες κάτοικοι ως ακολούθως: Βόρειο Αιγαίο 206.121, Νότιο Ανατολικό Αιγαίο και Κυκλάδες 302.686

και στην Κρήτη 601.131, με αυξητικές τάσεις ιδιαίτερα στην Κρήτη και στο ΝΑ. Αιγαίο (Απογραφή 2001). Κατά κεφαλήν εισόδημα: Βόρειο Αιγαίο 14.731 ευρώ, ΝΑ.

Αιγαίο 21.135 ευρώ και Κρήτη 18.260 ευρώ. (Στοιχεία 2007). Συνολικός πληθυσμός 1.109.938 Έλληνες κάτοικοι.

Στη λεκάνη αυτή περιλαμβάνονται νησιά, νησίδες και βραχονησίδες ήτοι περίπου 3.000 και ανήκουν όλα στην πατρίδα μας, με εξαίρεση μόνο τις νήσους Ίμβρο- Τένεδο και Λαγούσες και μερικές βραχονησίδες, οι οποίες ευρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των τριών (3) ν.μ. από τις τουρκικές ακτές και ανήκουν στην Τουρκία (Συνθήκη Λωζάννης 1923).

Η Τουρκία όλα αυτά τα χρόνια, με αφετηρία το 1974, επειδή το υφιστάμενο status quo στο Αιγαίο (Συνθήκη Λωζάννης 1923, Πρωτόκολλο Ειρήνης Παρισίων 1947, Ιταλοτουρκική Συμφωνία 1932 και Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας Μοντέγο Μπέι της Τζαμάικας του 1982) καθόλου δεν την ευνοεί, προσπαθεί να το ανατρέψει με το γνωστό καθημερινό τροπάριο των ποικίλων και πανταχόθεν προκλήσεων και έχει ως στόχο και σκοπό να αναγκάσει τη χώρα μας να διαπραγματευθεί μαζί της, πακέτο πλέον, και από μηδενική βάση όλες τις διαφορές όπως αυτή τις εννοεί, τις θέτει και τις ερμηνεύει μη λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω γραπτά κείμενα.

Από την πλευρά μας δεν πρέπει να βιασθούμε, πολύ δε περισσότερο να τη φοβηθούμε. Ο χρόνος εκτιμώ δεν εργάζεται υπέρ αυτής. Ήδη, η μία μετά την άλλη χώρες υπογράφουν και επικυρώνουν τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του Μοντέγο Μπέι του 1982, οι ρυθμίσεις της οποίας είναι ευνοϊκότατες για την πατρίδα μας. Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί συνέχεια να αφήνει ανενόχλητο αυτόν τον ταραξία και τραμπούκο της περιοχής, που με κάθε πράξη του και ενέργεια αντιστρατεύεται έμπρακτα και καθημερινά πλέον το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή νομιμότητα. Οι όποιες διευθετήσεις που μπορούν και πρέπει να γίνουν στο Αιγαίο πρέπει να έχουν ως βάση τις υφιστάμενες διεθνείς συμφωνίες, συμβάσεις και γραπτά κείμενα και μόνο».