44 ασπρόμαυρα καρέ από τα «ζόρικα χρόνια»

Μια ολόκληρη χρονιά- το 1968- που σημάδεψε μια εποχή «χωράει» σε 44 ασπρόμαυρα φωτογραφικά καρέ. Πίσω από τον φακό ο Μίκαελ Ρούιτζ, φοιτητής τότε της Σινολογίας, που εξελίχθηκε σε ανταποκριτή και ντοκουμενταρίστα και ίσως ο άνθρωπος που καθόρισε όσο κανείς άλλος καλλιτέχνης την εικόνα του θρυλικού 1968. Μπροστά από τον φακό πρόσωπα και γεγονότα που έμελλε να σηματοδοτήσουν τις ανατροπές: από την καθιστή διαμαρτυρία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου στις 22 Ιουνίου 1966 μέχρι και το «κουτί με τις σημειώσεις» του πρωτοποριακού συγγραφέα Άρνο Σμιντ, φωτογραφημένο στα τέλη Μαΐου 1975. Κι όλα τούτα στην έκθεση «Ζόρικα Χρόνια. Φωτογραφίες 1967-1975» που φιλοξενείται στο Ινστιτούτο Γκαίτε και υλοποιείται σε συνεργασία με την Ακαδημία των Τεχνών του Βερολίνου.

«Το 1968 ήταν τα νιάτα. Ήταν προ παντός τα δικά μου νιάτα. Το 68 είναι ένα σύνθημα, ένα σύμβολο και όχι μια χρονολογία. Το σε τι αναφέρεται παραμένει ακόμα και σήμερα, σαράντα χρόνια αργότερα, ένα ανοιχτό θέμα. Τη χρονιά του 1968 το Εξήντα οχτώ έμοιαζε να περικλείει τα πάντα, να σημαίνει την παλιγγενεσία ολόκληρου του κόσμου, να αποτελεί μια κοσμογονία, να δίνει μια τελεσίδικη απάντηση. Το 1968 ήταν παντού: όχι μονάχα στους δρόμους και τα πανεπιστήμια. Το 1968 δεν ήταν και δεν είναι για όλους το ίδιο. Το 1968 μπορεί να υπήρξε σχεδόν παντού αλλά δεν ήταν πουθενά το ίδιο: στην Αθήνα και την Πράγα ήταν διαφορετικό απ΄ ό,τι στο Σαντιάγκο, άλλο ήταν στο Ανατολικό και άλλο στο Δυτικό Βερολίνο. Το 1968 ήταν μια διάθεση, ένα ψυχολογικό κλίμα, μια υπερθυμία που θύμιζε κατάθλιψη», λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης που κατάφερε να συμπυκνώσει ιστορικές καταστάσεις σε διαχρονικές εικόνες, αλλά και να συλλάβει καθημερινές στιγμές αποκαλύπτοντας εκείνο το ιδιαίτερο κλίμα ανατροπής και απελευθέρωσης.

ΙΝFΟ

Η έκθεση φωτογραφίας «Ζόρικα Χρόνια. Φωτογραφίες 1967-1975» στο Ινστιτούτο Γκαίτε (Ομήρου 14) έως 29 Οκτωβρίου.