Αποκαΐδια και αίμα στην άσφαλτο έχουν τον ίδιο ηθικό αυτουργό

Το «κάψαμε» πάλι εφέτος το καλοκαίρι. Και να θέλεις να θυμώσεις, δεν μπορείς. Κάθε χρονιά τα ίδια και τα ίδια. Πυρκαγιές ανεξέλεγκτες, που φούντωσαν επειδή έπνεαν δυνατοί άνεμοι και εξαπλώθηκαν σε δύσβατες περιοχές, αντί να εκδηλωθούν με πλήρη άπνοια και κατά μήκος των αυτοκινητοδρόμων, ώστε να τις προσεγγίζουν εύκολα οι πυροσβέστες. Ολιγάριθμα – και… αρχαία- εναέρια μέσα, σχέδια που μένουν στα χαρτιά και χωλαίνουν στην πράξη, όλο τον χρόνο κοιμόμαστε και αρχίζουμε και τρέχουμε το καλοκαίρι, όταν πλέον είναι πολύ αργά. Το δράμα ολοκληρώνεται με πτήσεις των αρμόδιων πολιτικών πάνω από τις καμένες εκτάσεις και με πομπώδεις διαβεβαιώσεις ότι το δάσος θα ξαναγίνει δάσος. Προφανώς οι εμπρηστές καίνε τα δάση επειδή υποφέρουν από το σύνδρομο του Νέρωνα και όχι για να χτιστούν εκεί βίλες.

Αναφέρομαι στις πυρκαγιές επειδή έχουν άμεση σχέση με την οδική ασφάλεια! Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να δουλέψεις αρκετά χρόνια σαν μυρμήγκι για να πετύχεις αποτελέσματα. Χρειάζεται να επενδύσεις χρήματα σε υποδομές, να προγραμματίσεις σωστά, να δημιουργήσεις αξιόπιστους μηχανισμούς πρόληψης και ελέγχου. Το κακό είναι ότι η επιτυχία και στους δύο αυτούς τομείς ανακουφίζει μεν την κοινωνία, δεν μεταφράζεται όμως σε ψήφους. Το εκλογικό σώμα δεν τιμωρεί τις κυβερνήσεις, οι οποίες δεν ενδιαφέρονται- ή απλώς δεν μπορούν- να προστατεύσουν τη ζωή των πολιτών τους ούτε είναι ικανές να τους εξασφαλίσουν καθαρή ατμόσφαιρα και οξυγόνο.

Θέλετε παραδείγματα; Για να αποκτήσουμε έναν επαρκή στόλο μοντέρνων πυροσβεστικών αεροπλάνων απαιτούνται μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, όσα δηλαδή για την αγορά ενός μαχητικού F-16. Αντί να προσλάβουμε και να εκπαιδεύσουμε σωστά δασοπυροσβέστες, επαναφέρουμε στη ζωή την Αγροφυλακή και η γραφειοκρατία βάζει φρένο στην έγκαιρη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών.

Αντίστοιχα, δίνουμε χρήματα με το σταγονόμετρο για την ασφάλεια στους δρόμους μας, δεν αξιωθήκαμε να φτιάξουμε εν έτει 2009 ούτε μία πίστα ασφαλούς οδήγησης και σπαταλήσαμε τα χρήματα της Ε.Ε. για τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής, τα περισσότερα από τα οποία δεν λειτουργούν ουσιαστικά. Ακόμη σκεφτόμαστε, αν και πότε θα ενσωματώσουμε το μάθημα της κυκλοφοριακής αγωγής στο σχολικό πρόγραμμα, τσιγκουνευόμαστε να αναβαθμίσουμε μία οδική αρτηρία, όταν προβλέπεται η κατασκευή μίας νέας σε μερικά χρόνια, άσχετα βέβαια αν χαθούν ζωές στο μεσοδιάστημα.

Παρέχουμε με το ζόρι κονδύλια για μοντέρνα σωστικά μέσα, όπως σύγχρονα ασθενοφόρα με τα απαραίτητο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό ή ακόμη και ελικόπτερα με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Η αίτηση ενός Δήμου για την κατασκευή μίας πεζογέφυρας ή για τη σήμανση ενός επικίνδυνου σημείου περνά από σαράντα κύματα και πολλές φορές απορρίπτεται λόγω έλλειψης χρημάτων.

Λογική συνέπεια ενός κράτους ιλουστρασιόν, που ενδιαφέρεται μόνο για τη βιτρίνα. Μακάρι οι μπλόγκερ που βγήκαν στον δρόμο και διαδήλωσαν ενάντια στους πυρπολητές των ελληνικών δασών να δώσουν το έναυσμα για αντίστοιχες εκδηλώσεις με στόχο την προστασία μας στους δρόμους. Το αίμα στην άσφαλτο και τα αποκαΐδια προκαλούνται από τους ίδιους ηθικούς αυτουργούς!