[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Διαφάνεια και υποκρισία

ΟΤΑΝ ΠΡΙΝ από λίγο καιρό ο Θόδωρος Πάγκαλος δήλωσε ότι δεν είναι κάτι νέο να λαμβάνει κανείς χρήματα από επιχειρηματίες για το κόμμα του, κάποιοι έδειξαν σοκαρισμένοι. Το σοκ μάλιστα λίγο έλειψε να γίνει ακόμη μεγαλύτερο από αυτό που προκάλεσε σε κόμματα και πολιτικούς η υπόθεση της Ζίμενς.

Οι δηλώσεις του Περικλή Κοροβέση για εμπλοκή και της Αριστεράς σε υπόθεση με μίζες το ΄90 έχουν προκαλέσει την αποδοκιμασία του βουλευτή και τον αποτροπιασμό της Αριστεράς.

Αν υπάρχει κάτι πέραν της διαφθοράς που ανέδειξε η υπόθεση της Ζίμενς, είναι η υποκρισία της πολιτικής και η αδυναμία της να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί αν ήθελε, θα μπορούσε να τα πει.

Θα μπορούσε να παραδεχθεί ότι το πολιτικό χρήμα δεν ανακαλύφθηκε σήμερα ούτε είναι υπόθεση μιας παράταξης.

Το φαινόμενο δεν είναι ούτε νέο ούτε αποκλειστικά ελληνικό. Ούτε σημαίνει ότι το πολιτικό χρήμα είναι πάντα συνυφασμένο με τη διαφθορά – αυτή είναι η ελληνική πρωτοτυπία. Στις ΗΠΑ ο αφορισμός του Αϊζενχάουερ για το «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα» που έπρεπε πάση θυσία να μην επηρεάσει θεμιτά ή αθέμιτα την πολιτική και δημοκρατική διαδικασία άνοιξε τη συζήτηση για την αναγκαιότητα ρυθμίσεων στη ροή πολιτικού χρήματος. Εκεί, ο νόμος για τη χρηματοδότηση των κομμάτων πέρασε το 1971, άλλαξε μετά το σοκ του Γουότεργκεϊτ το 1974 με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου το 1976, τροποποιήθηκε ξανά το 2002, ενώ σήμερα συζητείται νέα τροποποίησή του.

Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, στις ΗΠΑ δεν υπάρχει πλαφόν στις δαπάνες των υποψηφίων. Υπάρχουν όμως δαιδαλώδεις ρυθμίσεις που ορίζουν ποιοι (εταιρείες, οργανώσεις ή πρόσωπα), πώς και πόσα μπορούν να δίνουν στους υποψηφίους. Το σημαντικότερο, ο πολίτης ξέρει ποιοι και με ποια ποσά χρηματοδοτούν τους υποψηφίους και μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Στην Ελλάδα η αντιπαράθεση φαίνεται να γίνεται για το αν υπάρχει πολιτικό χρήμα και ποιοι το λαμβάνουν. Η παρέμβαση του Γιώργου Παπανδρέου για διαφάνεια σε όλες τις πηγές χρηματοδότησης των κομμάτων είναι μια καλή αρχή, ώστε η συζήτηση από εδώ κι έπειτα να μην απευθύνεται σε αφελείς.