Ξυπνούν θρύλοι στο Βερολίνο

H διεξαγωγή του 12ου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου ξυπνά μνήμες όχι μόνο από το παρελθόν του κλασικού αθλητισμού, αλλά και από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας τον 20ό αιώνα, καθώς η σκηνή που έρχεται συχνότερα στον νου είναι η στιγμή του θριάμβου του Αμερικανού Τζεσε Όουενς επί του Γερμανού Λουτς Λονγκ στο μήκος και της αποχώρησης οργισμένου του Αδόλφου Χίτλερ.

Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει δίπλα στο Ολυμπιακό Στάδιο οδός Τζέσε Όουενς, ενώ η σύνδεση της διεξαγωγής του κορυφαίου σύγχρονου γεγονότος του στίβου στο μεγαλοπρεπές και εξ ολοκλήρου από πέτρα μνημείο των Ολυμπιακών Αγώνων 1936 με όσα συνέβησαν τότε είναι η προγραμματισμένη συνάντηση των απογόνων των Όουενς και Λονγκ, με την εγγονή του Αμερικανού και τον εγγονό του Λογνκ να είναι παρόντες και στην απονομή του μήκους.

Στον κόσμο αλλά και τον στίβο έχουν αλλάξει πολλά από τότε: είναι γνωστά βέβαια τα χειρότερα της ρατσιστικής πολιτικής του ναζισμού στον Παγκόσμιο Πόλεμο που ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα και η πορεία της ανθρωπότητας μεταπολεμικά μέσα από πολλές διεθνείς μικρότερες συγκρούσεις και τον Ψυχρό Πόλεμο μέχρι την εποχή της τρομοκρατίας που είχε αποκορύφωμα (ή νέο έναυσμα) τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.

ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Όσον αφορά τον αθλητισμό και τον στίβο, τα 10΄΄ 3 με χρονόμετρο χεριού του νικητή στα 100μ. Τζέσε Όουενς φαίνονται παιδική επίδοση σε σύγκριση με τα εξωπραγματικά 9΄΄ 58 του Τζαμαϊκανού Ουσέιν Μπολτ. Όμως ο Όουενς έτρεχε σε στίβο από καρβουνίδι και με παπούτσια που δεν έχουν σχέση με τα σημερινά τα οποία θυμίζουν όλο και περισσότερο τα φτερωτά σανδάλια του θεού Ερμή. Ο Μπολτ τρέχει σε ελαστικό τάπητα που εξελίσσεται όλο και περισσότερο και βοηθάει για ακόμη καλύτερες επιδόσεις. Επίσης έχουν αλλάξει πολλά στον τομέα της διατροφής, της προπόνησης και βέβαια στην επιστημονική υποστήριξη, που σε αρκετές περιπτώσεις δυστυχώς είναι συνδεδεμένη με τη χρήση και απαγορευμένων ουσιών. Επιπλέον, το μακρινό 1936 οι αθλητές ήταν ερασιτέχνες και τους αφαιρούσαν τα μετάλλια αν δέχονταν το παραμικρό χρηματικό πόσο για συμμετοχή σε αγώνες, ενώ σήμερα οι καλύτεροι ζουν αποκλειστικά από τον αθλητισμό.

Το μόνο κοινό σημείο ίσως είναι η γοητεία που εξακολουθεί να ασκεί το υψηλό αθλητικό θέαμα.