Τρόμος πάνω από τη Μιανμάρ

Το αντικυβερνητικό σύνθημα σε κάποιον τοίχο σβήστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Κείμενα που καταγγέλλουν το καθεστώς ανταλλάσσονται ηλεκτρονικά μεταξύ φίλων αλλά δεν δημοσιεύονται ποτέ. Η μοναδική χώρα στον κόσμο που στερεί την ελευθερία σε έναν νομπελίστα πολίτη της πνίγεται από τον τρόμο και τη φτώχεια.

Εδώ και 13 χρόνια και 294 ημέρες η Αούνγκ Σαν Σου Κι σηκώνεται νωρίς κάθε πρωί, κάνει διαλογισμό και διαβάζει σχεδόν τα πάντα- από Τζον Λε Καρέ έως δοκίμια για τον βουδισμό. Δεν της επιτρέπεται να έχει ραδιόφωνο, πόσω μάλλον τηλεόραση και τηλέφωνο. Καθώς οι επισκέψεις στο σπίτι της απαγορεύονται, είναι τυχερή εάν την επισκεφθεί μια φορά τον μήνα ο γιατρός της. Η βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης ηγέτιδα της αντιπολίτευσης στη Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία) θα συνεχίσει την ίδια ζωή για 18 ακόμη μήνες- τόση είναι η ποινή που της επιβλήθηκε με την κατηγορία ότι ένας Αμερικανός, ο Τζον Γέτοου, έμεινε στο σπίτι της παραβιάζοντας τα σχεδόν 14 χρόνια τού κατ΄ οίκον περιορισμού της. Μέχρι πριν από δυο χρόνια η χώρα έδειχνε ότι βρισκόταν στο κατώφλι μιας μεγάλης αλλαγής. Δεκάδες χιλιάδες μοναχοί και φοιτητές διαδήλωναν στους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων ζητώντας δικαιοσύνη, μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Εξοπλισμένοι με ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, πολλοί φοιτητές έστελναν εικόνες στο εξωτερικό με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Έπειτα, ήρθε η αναπόφευκτη καταστολή: δεκάδες διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους από τις δυνάμεις αποκατάστασης της τάξης και χιλιάδες φυλακίστηκαν. Η «πορτοκαλί επανάσταση» της Μιανμάρ, όπως ονομάστηκε από το χρώμα του ενδύματος των μοναχών, πνίγηκε στο αίμα. Από τότε η αντιπολίτευση είναι διαλυμένη. Και προχθές, η είδηση της νέας καταδίκης της Αούνγκ Σαν Σου Κι δεν προκάλεσε ίχνος διαμαρτυρίας στους δρόμους της Ραγκούν, της μεγαλύτερης πόλης, ή της νέας πρωτεύουσας Νάι Πι Τάου.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΗ

Η μοναδική χώρα που στερεί την ελευθερία σε έναν νομπελίστα πολίτη της πνίγεται από τον φόβο και τη φτώχεια

Κάτω από τα όρια της φτώχειας το 40%

Ο ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ της εφημερίδας «La Repubblica», που ταξίδεψε με το τρένο από τη Ραγκούν στη Νάι Πι Τάου διασχίζοντας μια ζούγκλα από φοίνικες, βρέθηκε μπροστά σε ένα εξωπραγματικό θέαμα όταν έφθασε στον προορισμό του. Τεράστιες σειρές από κτίρια, βαμμένα γαλάζια και ροζ, απλώνονται σε απολύτως ίσες αποστάσεις μεταξύ τους.

Αναμφίβολα, εκεί μέσα θα ζουν άνδρες, γυναίκες και παιδιά, παρατηρεί ο Ιταλός δημοσιογράφος. Αλλά είναι αδύνατο να βγαίνουν για καμιά βόλτα: μπροστά από τα κτίρια υπάρχουν μόνο τεράστιοι δρόμοι τεσσάρων ή έξι λωρίδων. Αντίθετα με τους πολίτες, η πρόσβαση στα άρματα μάχης είναι εγγυημένη από τεράστιες πλευρικές αρτηρίες στις οποίες έχουν δικαίωμα κυκλοφορίας μόνο τα στρατιωτικά μέσα που πάνε κι έρχονται από τα στρατόπεδα και από τις κατοικίες γύρω από το γενικό επιτελείο της κυβέρνησης, η έδρα του οποίου είναι επτασφράγιστο μυστικό.

Όπως συμβαίνει με τα δικτατορικά καθεστώτα του είδους, έτσι και η χούντα του στρατηγού Ταν Σουέ κατασκευάζει μεγαλειώδεις λεωφόρους και πολυτελή κυβερνητικά κτίρια εις βάρος ενός λαού που έχει ηλεκτρικό ρεύμα μόνο 12 ώρες την ημέρα και το 40% του οποίου ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.