[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Πρώτα κολύμπησα και μετά περπάτησα

Ο Σπύρος Γιαννιώτης κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα πέντε χιλιόμετρα κολύμβησης σε ανοιχτή θάλασσα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης. Πριν από δύο χρόνια, στη Μελβούρνη, είχε πάρει το χάλκινο. Ο Γιαννιώτης έχει πείσμα, αυτοπεποίθηση και ονειρεύεται ένα μετάλλιο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο. Όσον αφορά τον χαρακτήρα του δηλώνει ότι είναι ανυπόμονος, ενώ δεν κρύβει και την πίκρα του επειδή δεν έχει την παραμικρή βοήθεια από την Πολιτεία.

Ένα δεύτερο μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Από το χάλκινο της Μελβούρνης, στο ασημένιο της Ρώμης.

Μετάλλιο- έκπληξη θα έλεγα. Κι αυτό, αφού ούτε κι εγώ το περίμενα. Γι΄ αυτό είπα πως είμαι διαταραγμένη προσωπικότητα. Διαταραγμένη προσωπικότητα γιατί;

Μα είμαι των… άκρων! Πέρυσι, με τόση προπόνηση δεν τα κατάφερα στο Πεκίνο, ενώ εφέτος, με πολύ λιγότερα χιλιόμετρα προπόνησης πήρα το ασημένιο στο Παγκόσμιο.

Κι όλα αυτά μέσα σε μια δύσκολη χρονιά…

Να φανταστείς ότι άρχισα να κολυμπώ συστηματικά τον Φεβρουάριο. Κι αυτό επειδή επέλεξα να ασχοληθώ περισσότερο με μια επαγγελματική δουλειά που ξεκίνησα.

Πώς αισθανόσουν ψυχολογικά ταξιδεύοντας προς τη Ρώμη;

Όχι πολύ καλά. Η ψυχολογία μου ήταν πεσμένη από πέρυσι, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο Πεκίνο στάθηκες όμως και άτυχος.

Ήταν η χειρότερη στιγμή της ζωής μου. Ατυχία; Όχι, δεν θα το πω. Ποτέ δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω τον εαυτό μου για κάτι. Πάντα θα πω το χειρότερο για εμένα!

Πάντως οι άσχημες στιγμές πέρασαν…

Ναι. Αισθάνομαι μεγάλη χαρά. Κι αυτό που με ικανοποιεί περισσότερο είναι πως κάτι πετυχαίνω κάθε χρονιά.

Ως χαρακτήρας είσαι ανυπόμονος;

Αν είμαι λέει… Έχω ένα κακό!

Όλα θέλω να τα κάνω γρήγορα! Τελικά πόσο δεμένος είσαι με το νερό γενικότερα;

Σκέψου πως πρώτα κολύμπησα και μετά περπάτησα! Αυτό βέβαια οφείλεται στη μητέρα μου, η οποία ήταν κολυμβήτρια. Όλα πάντως είναι και θέμα συγκυρίας.

Σε ό,τι αφορά την επιλογή του αγωνίσματος που θα ακολουθούσες;

Ακριβώς. Κι εκεί στάθηκα τυχερός. Κάποιος πατέρας, στην Κέρκυρα, κάποια στιγμή με χρονομέτρησε στο 100άρι. Είπε λοιπόν στους υπευθύνους: «Γιατί δεν τον δοκιμάζετε στις μεγάλες αποστάσεις;». Έτσι, άρχισα με τα 1.500 μ. Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με τον «Μαραθώνιο» στη θάλασσα;

Κατ΄ αρχάς, θαύμαζα από μικρός οποιαδήποτε μορφή «Μαραθωνίου». Έβλεπα για παράδειγμα τους ποδηλάτες. Σκεφτόμουν αν κι εγώ θα μπορούσα με δοκιμάσω κάτι τέτοιο κι έτσι αποφάσισα να μπω σε αυτήν τη διαδικασία.

Ασφαλώς είναι μεγάλη η δυσκολία να κολυμπάς πέντε και δέκα χιλιόμετρα…

Νομίζω ότι η θάλασσα μού ταιριάζει περισσότερο. Έμαθα να αντέχω τον πόνο και την κούραση. Στη Ρώμη, λόγω των καιρικών συνθηκών άλλαξε το πρόγραμμα. Έτσι, τη μία ημέρα πήρα το ασημένιο στα 5 χλμ. και την επομένη έχοντας ακόμα την ένταση τερμάτισα έκτος στα 10 χλμ.

Οι συνθήκες γίνονται δυσκολότερες λόγω και των προσπαθειών των αθλητών να πλασαριστούν στα πρώτα γκρουπ…

Πέφτει… πολύ ξύλο! Επέστρεψα στην Ελλάδα και ακόμα πονούσε το κεφάλι μου! Δέχτηκα ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι, στο πόδι, στο χέρι. Δεν με ένοιαζε όμως.

Ποια ήταν η τακτική που εφάρμοσες;

Αυτό που ήθελα ήταν να μείνω στο γκρουπ όπου ήταν και οι περισσότεροι αθλητές. «Έπιασε» και στους δύο αγώνες.

Πόσα χρόνια σκοπεύεις ακόμα να αγωνίζεσαι;

Θέλω να πιστεύω πως μπορώ για ακόμα τρία χρόνια. Έως τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο. Το απωθημένο μου είναι ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από την ηλικία των δέκα ετών.

Κατά συνέπεια ο επόμενος στόχος είναι ένα μετάλλιο στο Λονδίνο;

Δεν ξέρω. Είναι πολύ δύσκολο.

Δεν θέλω να το λέω και να εκτεθώ. Θα προσπαθήσω πάντως.

Έχεις τη δύναμη να παλέψεις για άλλα τρία χρόνια;

Ναι, επειδή στο κολύμπι αισθάνομαι πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση, την οποία δεν έχω σε άλλα θέματα.

Ποιοι είναι αυτοί που σε βοήθησαν περισσότερο;

Όλα άρχισαν από τη μητέρα μου, η οποία με ώθησε στην πισίνα. Πολύ σημαντική και η βοήθεια του Νίκου Γέμελου, του προπονητή μου. Όμως επίσης με έχει βοηθήσει πολύ και η Ομοσπονδία.

Υπάρχει απογοήτευση για την αντιμετώπιση που είχες από άλλους φορείς;

Ναι. Δεν είχα καμιά βοήθεια από την Πολιτεία, από κάποιον χορηγό, αλλά και από το νησί μου, την Κέρκυρα!

Γεννήθηκες στο Λίβερπουλ, σχεδόν δίπλα στο «Άνφιλντ». Παρακολουθείς ποδόσφαιρο;
Φυσικά είμαι οπαδός της Λίβερπουλ, αλλά δεν έχω καταφέρει να βρω χρόνο να πάω στην Αγγλία να δω κάποιο παιχνίδι. Ελπίζω στο μέλλον.

Είχε έρθει όμως στην Ελλάδα, το 2007 στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μίλαν…

Δυστυχώς, εκείνη την περίοδο έλειπα για προετοιμασία και δεν κατάφερα να πάω στον τελικό.