[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δρόμοι φυγής

Παράξενο πράγμα, όταν ετοιμάζεις ταξίδι σε πνίγουν οι λεπτομέρειες και ξεχνάς ακόμα και τον λόγο για τον οποίο φεύγεις. Ο στόχος υπάρχει, αλλά ξαφνικά οι φροντίδες για ενοχλητικά και δύσκολα πράγματα σε σκεπάζουν σαν κύμα και δεν βλέπεις παραπέρα από τα ροδάκια της βαλίτσας.

Κι όμως κάποτε που οι βαλίτσες δεν είχαν ακόμα ροδάκια ήταν πιο ανάλαφρες. Προχωράς αργά και κοπιαστικά, ιδρώνεις, οι δρόμοι είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζεστή μεσογειακή αυτή χώρα, οι δρόμοι επινοήθηκαν για τον Βορρά, τους αντιγράψαμε χωρίς φαντασία. Τα απλά ταξίδια δεν είναι και τόσο απλά, κρύβουν μια περιπέτεια το καθένα μέσα στο πλήθος που στριμώχνεται με ύφος ρουτίνας, ενώ θα έπρεπε κάτι άλλο να κάνει, να τραγουδά, να φωνάζει, να χοροπηδάει, να μορφάζει τουλάχιστον. Φτάνεις κάπου και οι πρώτες μέρες είναι γεμάτες άγχος από τις νέες λεπτομέρειες που πρέπει να ρυθμιστούν, το πώς δουλεύει το ζεστό νερό στο μπάνιο, είναι καθαρές οι πετσέτες, πού θα βρεις λεωφορείο, χάρτη, σκιά, νερό, φαΐ, τέλος δεν έχουν οι ενοχλητικές φροντίδες της καθημερινότητας. Περίεργο πώς μέσα σε όλα αυτά κατορθώνει και πλέκεται κάτι σαν φόντο μέσα σου από τις καινούργιες εικόνες του καινούργιου τόπου, μια ταπετσαρία που θα ξεδιπλωθεί θαμπή όχι όταν προσπαθείς να την αποτυπώσεις στο δέρμα και στους πνεύμονες παίρνοντας βαθιές ανάσες τη σπάνια ώρα της γαλήνης που κατορθώνεις ίσως να δημιουργήσεις το δεύτερο απόγευμα, αλλά αργότερα, πολύ αργότερα.

Όταν θα έχεις επιστρέψει στο συνηθισμένο περιβάλλον και θα είσαι σκυμμένος σε κάποια εντελώς άσχετη δουλειά, ή βυθισμένος σε εντελώς άσχετες σκέψεις, τότε ίσως κάποια ελεήμονα μαμούνια της ψυχής βρεθούν να ξετυλίξουν μέσα σου εκείνη την ωραία ταπετσαρία που λέγαμε, την οποία νόμιζες κατεστραμμένη. Υπομονή λοιπόν, διακοπές είναι, θα περάσουν…