«Είμαι υπέρ της στοργικής κριτικής στους γύρω μου»

«Αν υπάρχει μία ερώτηση στην οποία πρέπει να απαντήσω είναι το αν θα ξανάπαιζα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις ταινίες μου.

Αν αυτό συνέβαινε, ο χαρακτήρας θα είχε αλλάξει πολύ, αφού μέσα σε τριάντα ή σαράντα χρόνια αλλάζουμε πολύ. Η ερώτηση παραμένει ανοιχτή, αλλά σε κάθε περίπτωση ο ρόλος μου δεν έχει τελειώσει ούτε στην επόμενη ταινία μου», λέει ο Ιταλός σκηνοθέτης για τον πρώτο του ήρωα, τον Μικέλε, τον οποίο ενσάρκωσε ο ίδιος στην πρώτη του ταινία «Είμαι ένας αυταρχικός». Η οποία μαζί με τις «Εcce Βombo» και «Sogni d΄Οro» συνθέτουν το «προσωπικό του μυθιστόρημα».

Από την πρώτη του ταινία έως την πιο πρόσφατη, τον «Αλιγάτορα», ο Μορέτι δεν σταμάτησε να είναι καταγγελτικός για τη γενιά του και για την ιταλική κοινωνία. «Προτιμούσα όμως πάντα να κάνω στοργικά κριτική στον περίγυρό μου, παρά να τους αντιμετωπίζω με περιφρόνηση σαν ένα κόσμο μακρινό και άγνωστο σε εμένα.

Ωστόσο, πάντα σκεφτόμουν τον πρωταγωνιστή να έχει τα δικά μου στοιχεία στον χαρακτήρα του. Στη συνέχεια όμως του δίνω αυτονομία». Ο πρώτος του ήρωας, ο Μικέλε, είναι διεκδικητικός, μονομανής, σίγουρος για τον εαυτό του, εγωπαθής και ζηλόφθονος. Στο «Είμαι αυταρχικός» κάνει τον ηθοποιό σε πειραματικό θίασο, που γίνεται εκρηκτικός φοιτητής στο «Εcce Βombo» συζητώντας ατελείωτα με φίλους για ό,τι τους απασχολεί και ξεκινώντας πολιτικές αντιπαραθέσεις στη διάρκεια των οικογενειακών γευμάτων. Γι΄ αυτούς τους λόγους ο Ευρωπαίος αριστερός καθολικός Νάνι Μορέτι θεωρείται ο Γούντι Άλεν α λα ευρωπαϊκά. Μόνο που είναι πιο δριμύς από τον Αμερικανό φιλελεύθερο Εβραίο.

«Στην τελευταία μου ταινία, τον “Αλιγάτορα”, ήταν η πρώτη φορά που δεν είχα δικό μου ρόλο. Ήταν πραγματικά ανακουφιστικό, γιατί ήταν μεγάλη κούραση. Στις προηγούμενες ταινίες, “Ρalombella rossa”, “Αγαπημένο μου ημερολόγιο”, “Αprile”, ακολούθησα πιο ελεύθερες μεθόδους στην κινηματογραφική αφήγηση και στην παραγωγή. Άρχιζα το γύρισμα, περνούσα στο μοντάζ, μετά πάλι γύρισμα, γράψιμο του σεναρίου. Η διαδικασία ήταν διακεκομμένη. Μετά όμως πέρασα σε ταινίες που ακολούθησαν ένα κλασικό πρόγραμμα οργάνωσης παραγωγής και σεναρίου- όπως τα φιλμ “Δωμάτιο του γιου μου” και “Αλιγάτορας”».

Όλη αυτή η προσπάθεια ελέγχου της παραγωγής είναι που έφεραν τον Νάνι Μορέτι στην ίδρυση της δικής του εταιρείας, ώστε να έχει εξασφαλίσει την προβολή των ταινιών του αλλά και τη δυνατότητα να περνάει και σε άλλα κινηματογραφικά είδη. Όπως το ντοκιμαντέρ ή το γύρισμα ταινιών με πειραματικές μεθόδους.