«Η κορυφή μάς περιμένει»

«Η ορειβασία δεν είναι αγώνας του σώματος, αλλά της ψυχής. Απαιτεί τεράστια ψυχικά και πνευματικά αποθέματα για να αντέξεις στις δύσκολες αντικειμενικά συνθήκες που θα συναντήσεις σε ύψος εκατοντάδων μέτρων. Στο βουνό όμως ο κύριος αντίπαλος του ορειβάτη είναι ένας:
ο εαυτός του».

Θα φθάσουν στο Παμίρ και θα ανέβουν στα Βόρεια Ιμαλάια με σκοπό να κατακτήσουν την κορυφή. Στα 7.134 μέτρα η 12μελής ομάδα του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου θα «καρφώσει» σε περίπου έναν μήνα από σήμερα την ελληνική σημαία. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που επισκέπτεται την υψηλότερη οροσειρά της Γης. Τα μέλη του συλλόγου έχουν στο ορειβατικό ιστορικό τους πέντε πετυχημένες «οχτάρες» στα Ιμαλάια, όπως είναι γνωστές στην ορολογία όσων ασχολούνται με το βουνό η ανάβαση και η κατάκτηση κορυφών πάνω από τα 8.000 μέτρα. «Κάθε φορά όμως είναι σαν να είναι η πρώτη», λέει στα «ΝΕΑ» ο αρχηγός της αποστολής κ. Κώστας Τσιβελέκας. Με αποσκευές, τρόφιμα και εξοπλισμό που ζυγίζει ενάμιση τόνο, οι ορειβάτες αναχωρούν αύριο για το Παμίρ, μεταξύ του Κιργιστάν και του Τατζικιστάν. Η ανάβαση στη βόρεια πλευρά των Ιμαλαΐων θα διαρκέσει περίπου έναν μήνα και η βάση της κατασκήνωσης θα είναι στα 3.600 μέτρα. «Οι 20 μέρες θα είναι το διάστημα που θα χρειαστούμε για να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες του βουνού. Θα προχωρούμε τη μέρα και το βράδυ θα γυρίζουμε στη βάση. Μόνο το τελευταίο δεκαήμερο θα έχουμε συνεχή ανάβαση μέχρι να φθάσουμε στην κορυφή», λέει ο αρχηγός.

Την αποστολή αυτή οι ορειβάτες του συλλόγου τη χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα δύσκολη. Όπως λέει ο κ. Παναγής Αλεξανδρόπουλος, μέλος της ομάδας, κίνδυνοι υπάρχουν σε κάθε ανάβαση. «Αυτή τη φορά όμως τα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι… βουνό. Το πιο σημαντικό βέβαια είναι οι πολικές θερμοκρασίες, που συχνά πέφτουν στους-35 ακόμη και τους-45 βαθμούς Κελσίου. Παράλληλα, η δυσκολία πρόσβασης μέσω της βόρειας ασιατικής στέπας, οι ψυχροί βόρειοι άνεμοι, αλλά και οι ξαφνικές καταιγίδες κάνουν το ταξίδι ιδιαίτερα δύσκολο».

Η αστάθεια του καιρού
Όπως δηλώνει ο κ. Τσιβελέκας, η αστάθεια του καιρού στην περιοχή είναι συχνό φαινόμενο. Οι χιονοθύελλες, για παράδειγμα, είναι συνήθεις ακόμη και το καλοκαίρι. «Θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ΄ όψιν μας το γεγονός ότι πρόκειται για ένα παγωμένο βουνό, με κορυφή που αποτελεί πόλο έλξης για τις θύελλες και τους ισχυρούς βόρειους ανέμους από τη γειτονική Σιβηρία, που μπορεί να ξεπεράσουν ακόμη και τα 130 χιλιόμετρα. Όλα αυτά τα στοιχεία συνθέτουν το πρόβλημα Παμίρ».

Ακόμη όμως και στο ενδεχόμενο να πέσει η ομάδα σε χιονοθύελλα, όπως ισχυρίζεται «θα γυρίσουμε αμέσως στη βάση μας. Είμαστε προετοιμασμένοι ακόμη και για περιπτώσεις τραυματισμού ή αρρώστιας κάποιου μέλους. Είναι γνωστό άλλωστε ότι στο βουνό επιβιώνει ο προσαρμοστικότερος, αυτός δηλαδή που θα εξοικειωθεί γρήγορα με τις νέες, ακραίες τις περισσότερες φορές συνθήκες, και όχι ο πιο δυνατός».

Μοναδική στιγμή
Η στιγμή που φθάνουν στην κορυφή κάθε όρους είναι χαραγμένη στη μνήμη των ορειβατών. Όπως επισημαίνει ο αρχηγός, «το βουνό με έχει διδάξει πολλά που τα έχω υιοθετήσει και στη ζωή μου, όπως το να μην κοιτάζω πίσω. Το μότο με το οποίο πορεύομαι είναι “ανέβα ψηλά” και πάντα υπάρχει μία νέα κορυφή που θα σε συναρπάσει».

Για τον κ. Αλεξανδρόπουλο, η στιγμή της κατάκτησης της κορυφής είναι μοναδική: «Όταν φθάνεις στο ψηλότερο σημείο, βάζεις στο μυαλό σου τον επόμενο στόχο που θες να κατακτήσεις. Αισθάνεσαι πλήρης βλέποντας τον κόσμο από τόσο ψηλά, έχεις την οπτική του αετού. Με τις ορειβατικές αποστολές στις κορυφές του κόσμου, έχουμε γνωρίσει τον πλανήτη».

ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ

Η ανάβαση στη βόρεια πλευρά των Ιμαλαΐων θα διαρκέσει περίπου έναν μήνα και η βάση της κατασκήνωσης θα είναι στα 3.600 μέτρα

«Αρχή μας η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη»

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ των μελών της 12μελούς ομάδας- μεταξύ των οποίων και δύο γυναίκες- αλλά και η προετοιμασία που έκαναν θα είναι οι βασικοί σύμμαχοι στο ταξίδι. Περίπου 10 μήνες προετοιμάζονταν οι ορειβάτες που θα πάρουν μέρος. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο μικρότερος της ομάδας είναι 28 ετών και ο μεγαλύτερος 70! «Όλοι ακολουθήσαμε πιστά το πρόγραμμα προετοιμασίας. Καθημερινά τρέχαμε 15 χιλιόμετρα και κάναμε ειδικές ασκήσεις ενδυνάμωσης.

Κάθε Σαββατοκύριακο μάλιστα διοργανώναμε μίνι αποστολές στα ελληνικά βουνά και κάναμε 12ωρες διασχίσεις», εξηγεί ο κ. Τσιβελέκας.

Το βασικότερο όμως είναι η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη. «Αυτή είναι η αρχή των ορειβατών. Το βουνό αναδεικνύει φιλίες και μας δένει με σταθερούς δεσμούς. Μία αποστολή άλλωστε είναι θέμα συλλογικό και όχι ατομικό. Χρειάζεται να μάθουμε να συνεργαζόμαστε και να μοιραζόμαστε. Αυτό διδάσκει το βουνό», προσθέτει ο κ. Τσιβελέκας. Όσο για τον φόβο, τα μέλη της αποστολής κάνουν λόγο για έναν μηχανισμό προστασίας.

«Ένας άνθρωπος τρελός δεν φοβάται.

Ο φόβος εξάλλου σε κάνει να κατανοήσεις τον κίνδυνο και να ενεργήσεις γρήγορα. Εάν βέβαια μετατραπεί σε πανικό, τότε έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ κακό σύμβουλο για το βουνό».