[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κάτι ξυπνάει από παλιά

Oι συναυλίες είναι σαν τους έρωτες. Πολλές βλέπεις, λίγες, (ελάχιστες) σου μένουν. Και πάντα, εκεί που δεν το περιμένεις, εκεί που λες πάει μεγάλωσα πια, δεν ψήνομαι με τίποτα- μα με τίποτα- μπαμ πάρε έναν έρωτα, συγγνώμη συναυλία, να έχεις να πορεύεσαι ακόμα.

Πάρα πολύ ωραία είναι αυτή η ιστορία. Γιατί μοιάζει με παράταση σε ένα τέλος που χαράζεται σιγά σιγά, ούτε που το παίρνεις είδηση εσύ, μόνο του στάζει το μπετόν, κάθε γράμμα και μια στρώση, αθόρυβη αλλαγή, αργή, πρώτα το ταφ μετά το έψιλον και πάει λέγοντας. Αλλά πίσω έχει αχλάδα την ουρά. Ευτυχώς. Εκεί που λες σκατά, γαμώτο όλοι γέροι είναι γύρω μου- άρα κάπως έτσι θα είμαι κι εγώ- και κοιτάς με θανάσιμη αδιαφορία τη σκηνή (ας κάνω την υποχώρηση αντί να δω τηλεόραση), έρχεται ένας ήχος ή ένα γύρισμα της φωνής, ένα μικρό νεύμα στα μάτια ή απλώς μια ανεπαίσθητη κίνηση του χεριού και ω του θαύματος, κάτι κυματίζει στον ορίζοντα, κάτι ξυπνάει από παλιά….

Μόλις είδα τον David Βyrne στη σκηνή Βαdminton ξεροκατάπια. Ωχ, δεν είναι δυνατόν. Άσπρισε. Μεγάλωσε. Δεν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος αυτός. Αυτός που θυμάμαι εγώ ήταν ένας ξερακιανός νεαρός που είχε μια συγκρατημένη υποδόρια παλαβομάρα- στο βλέμμα του έβγαινε η τρέλα αυτή. Στις κινήσεις. Στη φωνή – κυρίως στη φωνή. Λευκά ντυμένος, με λευκό κεφάλι, λευκό παπούτσι. Λευκά φορούσα κι εγώ τότε που με… χτύπησε εκείνο το «you may find yourself in a beautiful house/ with a beautiful wife…» (1978 ήταν; 1979;) Αύγουστος ήταν, με τη ζαλάδα του τζιν τόνικ και τη μέθη του καλοκαιριού στο φόρτε της κι εκείνη την επαναλαμβανόμενη αγχωμένη φράση «same as it ever was, same as it ever was» να βουτάει εντός μου και να μετατρέπει το τζιν τόνικ σε γουλιά φωτιάς. Same as it ever was 30 χρόνια μετά.

Όλοι όρθιοι στο κάπως «αποστειρωμένο» Βadminton, έχουν αφήσει το τσαντάκι στη θέση τους (οι 50άρηδες το έχουν μαζί τους), το κενό βλέμμα του «μπετοναρισμένου» φινάλε είναι στην ίδια θέση (για να είναι πρόχειρο μετά) κι όλοι, μικροί, μεγάλοι (πολλοί είχαν φέρει και τα παιδιά τους) χορεύουν ευτυχισμένοι, συνοδεύοντας τον «παλαβό» και τους χορευτές τουπου παρ΄ όλα αυτά παραμένει δωρικός και ελεγχόμενος ακόμα κι όταν εμφανίζεται με φουρό μπαλαρίνας. «Road Τo Νowhere» και «Βurning Down Τhe Ηouse» και… παράταση παρακαλώ. Πα-ρα-τα-ση. Τη δικαιούμαι. Κάπου είχα αφήσει τα πέδιλά μου. Πού;