Επίσκεψη – μάθημα Ιστορίας

Τα δάκρυα της Μισέλ Ομπάμα στην «πύλη χωρίς επιστροφή», στο κάστρο από το οποίο χιλιάδες σκλάβοι μεταφέρονταν από την Αφρική στον Νέο Κόσμο, και η παρότρυνση του Μπαράκ Ομπάμα στους Αφρικανούς να «πάρουν το μέλλον στα χέρια τους», ήταν οι πιο έντονες εικόνες από την επίσκεψη της πρώτης οικογένειας των ΗΠΑ στην Γκάνα.

«Για πολλούς Αφρικανούς, οι συγκρούσεις αποτελούν ένα κομμάτι της ζωής, τόσο συνεχές όσο και ο ήλιος», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος μιλώντας στην Γκάνα. Τόνισε όμως ότι παρά τις πληγές της αποικιοκρατίας, τα προβλήματα της Αφρικής είναι πρόβλημα των ίδιων των κατοίκων. «Καμία χώρα δεν θα δημιουργήσει πλούτο εάν οι ηγέτες εκμεταλλεύονται την οικονομία για να πλουτίσουν», είπε στη διάρκεια μιας τολμηρής ομιλίας για τη σημερινή πραγματικότητα στην ήπειρο. «Καμία επιχείρηση δεν θέλει να επενδύσει σε ένα μέρος όπου η κυβέρνηση παίρνει το 20%. Κανείς δεν θέλει να ζήσει σε μια κοινωνία όπου ο νόμος αντικαθίσταται από τη βία και τις μίζες. Αυτό δεν είναι δημοκρατία, είναι τυραννία», κατέληξε ενώ δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι η επιλογή της Γκάνας για την πρώτη του υποσαχάρια επίσκεψη οφείλεται στο γεγονός ότι μετά τις πρόσφατες εκλογές η μεταβίβαση της εξουσίας έγινε χωρίς προβλήματα.

Στο Κάστρο Κέιπ
Το Σάββατο ο Μπαράκ μαζί με τη σύζυγό του και τις δύο κόρες του έφθασαν στο Κάστρο Κέιπ, ένα από τα μεγαλύτερα φρούρια των Ολλανδών αποικιοκρατών στη Δυτική Αφρική απ΄ όπου τον 17ο αιώνα έφευγαν οι γαλέρες με τους Αφρικανούς σκλάβους προς τις φυτείες του αμερικανικού Νότου. Ο ίδιος ο Ομπάμα δεν είχε προγόνους σκλάβους καθώς ο πατέρας του είχε γεννηθεί στην Κένυα, όμως η προ-προ-προγιαγιά της Μισέλ Ομπάμα, Τζιν Ρόμπιν- σον, είχε γεννηθεί σκλάβα σε φυτεία ρυζιού στη Νότια Καρολίνα, γι΄ αυτό και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της καθώς κατέβαινε μαζί με τις κόρες της στα σκοτεινά μπουντρούμια όπου χιλιάδες σκλάβοι περίμεναν έως και 3 μήνες για να τους φορτώσουν στα δουλεμπορικά πλοία.

Η υποδοχή πάντως που έγινε από τους κατοίκους της Γκάνας στον Αμερικανό πρόεδρο και στη φράση του ότι «έχω αφρικανικό αίμα μέσα μου», ήταν ιδιαίτερα θερμή. Τα ραδιόφωνα έπαιζαν όλη ημέρα τραγούδια ρέγκε με στίχους θαυμασμού για τον Μπαράκ Ομπάμα ως τον πρώτο μαύρο στον Λευκό Οίκο και όλοι οι δρόμοι είχαν γεμίσει ντράμερς με κίτρινα μπλουζάκια που είχαν αποτυπωμένα πάνω τους το πρόσωπό του και υμνούσαν το «μήνυμα αφύπνισης» της ομιλίας του. Χθες η οικογένεια Ομπάμα επέστρεψε στην Ουάσιγκτον, ολοκληρώνοντας έτσι την περιοδεία με αφετηρία τη Μόσχα και ενδιάμεσο σταθμό την Ιταλία.


«Θα γίνουν σφοδρές μάχες στο Αφγανιστάν»

«ΜΑΚΡΥ ΔΡΟΜΟ έχουν ακόμα στο Αφγανιστάν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ», δήλωσε χθες ο Μπαράκ Ομπάμα σε συνέντευξή του στη βρετανική τηλεόραση. «Γνωρίζουμε ότι αυτό το καλοκαίρι θα γίνουν σφοδρές μάχες», πρόσθεσε, χαρακτηρίζοντας «ιδιαίτερα σημαντική τη συμβολή της Βρετανίας στον αγώνα για να εμποδίσουμε τους τρομοκράτες να ελέγξουν το Πακιστάν και το Αφγανιστάν», την ώρα που στη Βρετανία εξετάζεται το ενδεχόμενο μείωσης του αριθμού των στρατιωτών που βρίσκονται στην Ασία. Χθες έγινε γνωστό ότι οι Βρετανοί στρατιώτες που έχουν σκοτωθεί στο Αφγανιστάν είναι 184- ο αριθμός τους δηλαδή ξεπέρασε τις βρετανικές στρατιωτικές απώλειες στο Ιράκ.


[ ΓΝΩΜΗ ] Καθαρό, σέξι νερό
TΗΕ ΝΕW ΥΟRΚ ΤΙΜΕS , Του Νicholas D. Κristof

Ο κόσμος ρωτά πάντα: Τι μπορώ να πράξω για να κάνω τη διαφορά; Πολλοί άνθρωποι σε φτωχές χώρες χρειάζονται βοήθεια απεγνωσμένα. Και πολλοί στις πλούσιες χώρες θα ήθελαν να βοηθήσουν αλλά φοβούνται ότι οι δωρεές τους θα καταλήξουν στις τσέπες διεφθαρμένων πολιτικών. Κι έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.

Εδώ έρχεται το παράδειγμα του Σκοτ Χάρισον. Πριν από 5 χρόνια έκανε δημόσιες σχέσεις για ένα μπαρ του Μανχάταν και περνούσε τις νύχτες του με αλκοόλ, κοκαΐνη και μαριχουάνα. Όμως σε ένα ταξίδι του στη Νότια Αμερική συνειδητοποίησε ότι σκορπούσε τη ζωή του σε άσκοπα πράγματα. Ο 33χρονος Χάρισον βρήκε μια ανθρωπιστική οργάνωση που έστελνε χειρουργούς σε φτωχές χώρες. Εκείνος ως εθελοντής φωτογράφος κατέγραψε πολλές σκηνές πόνου σε αφρικανικές χώρες αλλά και χαράς από τους κατοίκους όταν έβλεπαν να φτάνει η ιατρική ομάδα.

Δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στη Νέα Υόρκη με ένα σχέδιο: να ιδρύσει μια οργάνωση που θα βοηθούσε στο να έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό οι φτωχοί του πλανήτη. Όμως δεν είχε καθόλου χρήματα και έμενε σε φίλους του. Με όπλο του το φυσικό του επικοινωνιακό χάρισμα ίδρυσε την οργάνωση «Charity: water» (Φιλανθρωπία: νερό), η οποία μέσα σε 3 χρόνια συγκέντρωσε 10 εκατ. δολάρια από 50.000 δωρητές, η οποία πλέον παρέχει καθαρό νερό σε 1 εκατ. άτομα στην Αφρική και την Ασία. Η οργάνωση έχει τώρα 11 υπαλλήλους, περισσότερους από 20 εθελοντές και πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους που παρακολουθούν τις δραστηριότητές της στο Τwitter. Τα λεωφορεία στη Νέα Υόρκη μεταφέρουν δωρεάν τα πόστερ της οργάνωσης, το πολυκατάστημα Saks στην Πέμπτη Λεωφόρο παραχώρησε τις βιτρίνες του για να διαδοθεί το μήνυμα της ανάγκης για πόσιμο νερό και πολλά σχολεία άρχισαν να συγκεντρώνουν χρήματα για να γίνουν έργα υδροδότησης σχολείων σε φτωχές χώρες.

Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας του Χάρισον; Πρώτον, εξασφαλίζει ότι όλα τα χρήματα πηγαίνουν σε πραγματικά έργα, δεύτερον, δείχνει στους δωρητές μέσω φωτογραφιών και Ίντερνετ τις επιπτώσεις που έχουν οι προσφορές τους σε κάθε τόπο και τρίτον, χρησιμοποιεί ευρύτατα τα νέα ΜΜΕ και τους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης- πριν από λίγους μήνες συγκέντρωσε 250.000 δολάρια μέσω ενός Τwestival- μια σειρά συναντήσεων χρηστών του Τwitter. Η κεντρική ιδέα του Χάρισον είναι ότι το να δίνεις αποτελεί χαρά, μια μεταδοτική απόλαυση με την ιδιότητα να προκαλεί αλλαγές. «Τι μπορεί να είναι πιο συναρπαστικό», λέει, «από το να έχεις την ευκαιρία να προσφέρεις σε κάποιον πόσιμο νερό;».