ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Θέλουν να μας κοιμίσουν … «σεμνά και ταπεινά»

Ας αρχίσουμε από τα βασικά: τι είναι ο κρατούμενος; Πολίτης που έχει στερηθεί μερικά βασικά ατομικά δικαιώματα όπως η ελευθερία, η ελεύθερη μετακίνηση, η άσκηση πολιτικών δικαιωμάτων. Αντιθέτως, όντας στη φυλακή, μπορεί να είναι οπαδός μιας ομάδας ή ενός κόμματος ή και τα δύο μαζί- αυτά δεν μπορεί να του τα στερήσει κανείς. Επίσης ο πολίτης αυτός, ενόσω απολάμβανε πλήρως τα ατομικά του δικαιώματα, είναι φυσικό και λογικό να είχε αναπτύξει σχέσεις και με πολιτικά πρόσωπα ή μηχανισμούς- τόσοι και τόσοι περνάνε από τα πολιτικά γραφεία καθημερινά για μια χαιρετούρα με τον βουλευτή ή τον υπουργό, ο άλλος τι θα κάνει; Πριν απλώσει το χέρι του, θα ζητάει αντίγραφο ποινικού μητρώου; Δεν γίνονται αυτά και καλώς δεν γίνονται. Ως εκ τούτου, εμένα δεν με ενοχλεί που ο Βλαστός και τα λοιπά μέλη της συμμορίας αναφέρονταν στις συνομιλίες τους στα μισά μέλη του υπουργικού συμβουλίου ωσάν να ήταν κολλητοί απ΄ τον στρατό και όποτε βρίσκονται μεταξύ τους παίζουν για πλάκα καρπαζιές. Ούτε ότι το παίζουν νεοδημοκράτες. Όχι.

Προτίμησε να μας κοροϊδέψει
Εμένα αυτό που με ενοχλεί και με βγάζει από τα ρούχα μου είναι να με περνάει ο άλλος για βλάκα. Να μου λέει δηλαδή ο υπουργός Μαρκογιαννάκης ότι η γυναίκα του, η οποία υπηρετεί στο γραφείο του ως μετακλητή υπάλληλος (μπράβο, ωραία…), είχε μια συζήτηση στο τηλέφωνο για μια μετάθεση ενός σπουδαστή και από μπέρδεμα αυτοί που παρακολουθούσαν το σύστημα νόμισαν ότι η κυρία κανόνιζε τα της μετάθεσης του Βλαστού. Μάλιστα. Σοβαρά, ε; Μας κοροϊδεύει (έτσι νομίζει τουλάχιστον) κανονικά. Θεωρεί ότι απευθύνεται σε μικρόνους ή σε άτομα μειωμένης αντίληψης. Αντί να βγει ευθαρσώς και να δηλώσει «ναι, συνέβη αυτό, το ερευνώ γιατί συνέβη, και απομακρύνω τη σύζυγό μου από το γραφείο μου μέχρι να διαλευκανθεί η ιστορία». Να το κάνει, να του βγάλω το καπέλο ως ένδειξη σεβασμού, γιατί υπάρχουν και πολιτικοί που σέβονται το λειτούργημά τους. Αλλά αυτός προτίμησε να μας κοροϊδέψει, οπότε όχι τον σεβασμό μας δεν του παραχωρούμε, αλλά ούτε και την κατανόησή μας.

Αφού τον βλέπεις γιατί δεν τον διώχνεις;
Και ο Πρωθυπουργός του τι κάνει βλέποντας όλα αυτά; Τίποτε δεν κάνει. Μακαρίως διάγει τις όμορφες καλοκαιρινές νύχτες και μέρες στη Ραφήνα, με μικρά διαλείμματα συναντήσεων στο Μέγαρο Μαξίμου για ποικιλία και για να μην του λένε ότι με τη δουλειά εξακολουθεί να μην έχει και τόσο καλές σχέσεις- για να μην πω ότι δεν έχει καθόλου σχέσεις. Βαριέμαι να λέω κάθε φορά τι θα έπρεπε να κάνει ο Καραμανλής- μεταξύ μας δεν πρόκειται για τίποτε σοφίες, για τίποτε μεγαλόπνοες και οραματικές κινήσεις, αλλά για τα αυτονόητα. Του τύπου, τον βλέπεις τον Μαρκογιαννάκη ότι κοροϊδεύει τον κόσμο μ΄ αυτά που λέει για τον Βλαστό, δεν τον βλέπεις; Αφού τον βλέπεις, γιατί δεν τον διώχνεις να δείξεις ότι εσύ δεν τα ανέχεσαι αυτά και πως είσαι της άποψης ότι η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι μόνο τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια; Να σου πω εγώ γιατί δεν τον στέλνεις για δεύτερη φορά, μέσα σε πέντε χρόνια, στην Κρήτη να αγναντεύει τον Ψηλορείτη. Επειδή πάσχεις κι εσύ από την πανδημία που, εξαιτίας σου, πάσχουμε πλέον όλοι…

Κομπίνες εξελίσσονται με ταχύτητα αστραπής…
Δεν πρόκειται για τη γρίπη των χοίρων ή κάποια μετάλλαξή της. Για μια άλλη πιο βαριά ασθένεια πρόκειται που έχει πάρει τον χαρακτήρα πανδημίας: τον μιθριδατισμό! Πέντε χρόνια και τέσσερις μήνες τώρα, μας έμαθες να μην οργιζόμαστε, να μην αντιδρούμε, να μη βγαίνουμε στον δρόμο, αλλά να παραμένουμε παθητικοί παρατηρητές σε ό,τι συμβαίνει στον τόπο. Σκάνδαλα και σκάνδαλα πέρασαν μπροστά από τα μάτια μας. Μίζες εκατομμυρίων έστησαν τρελό χορό επίσης μπροστά μας κι εσύ εκεί, να μας κοιμίζεις «σεμνά και ταπεινά». Κουμπάροι, κολλητοί και φίλοι πιάνονταν με τα λεφτά στα χέρια και έπειτα από λίγο έκοβαν βόλτες ελεύθεροι γιατί ήταν «δικοί μας». Κομπίνες εξελίσσονταν με ταχύτητα αστραπής παντού κι εσύ να μας μαλώνεις κάθε φορά που πηγαίναμε να πούμε ένα «ρε παιδιά, έλεος, τι κάνετε εκεί». Και πού φτάσαμε; Στο άλλο άκρο. Να συμβαίνουν τόσο τρομερά πράγματα κι εμείς να λέμε «εντάξει μωρέ». Εντάξει μωρέ; Δηλαδή, για να καταλάβω, αν όλα αυτά τα σούρτα φέρτα μελών της κυβέρνησης με συμμορίτες είχαν συμβεί πριν από δέκα χρόνια, ας πούμε, επί κυβερνήσεως Σημίτη, θα παρακολουθούσαμε το θέμα το ίδιο ατάραχοι ή θα είχαμε βγει στους δρόμους; Και η κυβέρνηση θα στεκόταν στα πόδια της μήπως;

Πες του να έρθει να τα πει να τελειώνουμε
Απάντηση αυτονόητη είναι το «όχι», αλλά είπαμε, εκτός από όλα τα άλλα, η κυβέρνηση αυτή μας μπόλιασε με τον μιθριδατισμό κι άντε τώρα να δούμε πότε θα συνέλθουμε. Και τι άλλο θα (μας) συμβεί μέχρι να συνέλθουμε. Κατά τη γνώμη μου, ο Θεός να βάλει το χέρι Του- αν και τι να σου κάνει κι Αυτός, με τι να πρωτοασχοληθεί; Πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο, αλλά με συγχωρείτε αυτό το αλισβερίσι με τον Χριστοφοράκο δεν θα το καταπιώ. Τον άφησες που τον άφησες να φύγει και τον έπιασαν οι Γερμανοί, κάνε την κίνηση. Αφού ο Γιώργος σού προσφέρει την ευκαιρία, σου κάνει τη συναινετική πρόταση: πες, ρε παιδί μου, «ναι» στην ασυλία του τύπου να έρθει να τα πει να τελειώνουμε και με τη Ζίμενς. Ώς πόσο θα σέρνεται το σκάνδαλο νομίζεις; Και πώς μπορεί με αυτό το σκάνδαλο ανοιχτό να λειτουργήσει η χώρα; Αν ο κυρ Χριστοφοράκος ισχυρίζεται ότι τα έχει χώσει σε 12 υπουργούς και 153 βουλευτές, συγγνώμη που το λέω, αλλά μένουν μόλις 135 βουλευτές όλων των κομμάτων που δεν τα έχουν πάρει. Μπορεί ο τόπος να προχωρήσει έτσι; Δεν μπορεί…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ «Αφού τσακώνονται, γιατί όχι αρχηγός εγώ;»

Η νέα παρέμβαση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη- αυτήν τη φορά για την πιθανότητα εκλογών τον Μάρτιο, σε συνδυασμό με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας- προκάλεσε καινούργια ερωτηματικά για το τι τελικά θέλει από τη ζωή μας ο πολιτικός προϊστάμενος των Ενόπλων Δυνάμεων. Μια προσεκτική παρατήρηση των κινήσεών του φανερώνει ότι ο άνθρωπος που μέχρι πριν από λίγα καιρό πολλοί τον μπέρδευαν με τον Γιώργο Βουλγαράκη έχει κερδίσει εκτός από το ονοματεπώνυμό του και κάτι επιπλέον: την αναγνώριση ότι αποτελεί τη «ζωντανή συνείδηση» της παράταξής του. Σε μια εποχή που για πολλούς η μετακαραμανλική περίοδος δεν είναι πια και τόσο μακριά, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, γνήσιο παιδί της λαϊκής Δεξιάς, απευθύνεται στον πικραμένο νεοδημοκράτη και τι του λέει; Άκου, εκτός από την Ντόρα, τον Σαμαρά και τον Αβραμόπουλο που τρώγονται για το ποιος θα διαδεχτεί τον Καραμανλή, υπάρχω κι εγώ. Και μεταξύ μας, εγώ είμαι δικός σου, σπλάγχνο από τα σπλάγχνα της παράταξης, ενώ οι άλλοι όλο και κάποιο μειονέκτημα έχουν. Ο Μεϊμαράκης αρχηγός; Μερικοί θα το περάσουν για ανέκδοτο. Άλλοι, θα το θεωρήσουν αδιανόητο. Εκείνος το πιστεύει τρελά. Και εργάζεται εντατικά προς αυτή την κατεύθυνση. Γι΄ αυτό και θα εντείνει το επόμενο διάστημα τη δημοσία παρουσία του- όπως και τις επαφές με παραγκωνισμένους βουλευτές που βλέπουν σ΄ αυτόν, τον άνθρωπο που θα τους ακούσει. Α, και θα παίρνει όλο και πιο ευδιάκριτες αποστάσεις από το περιβάλλον του Κ. Καραμανλή. Στο τέλος, ο αρχηγός θα τραγουδάει «τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου, μοιάζεις γυναίκα κουρασμένη απ΄ το δρόμο» (θα ανακαλύψει και τον Μάλαμα δηλαδή…).