«Μου ζητούσαν να τους πω αν είχα πάνω μου κοριό»

Θύμα τρομοκρατών πίστεψε ότι είχε πέσει τις πρώτες ώρες μετά την απαγωγή του ο εφοπλιστής Περικλής Παναγόπουλος. Στις τρεις διαδοχικές καταθέσεις του στην Αστυνομία μετά την απελευθέρωσή του, περιγράφει με εντυπωσιακές λεπτομέρειες στιγμή προς στιγμή την απαγωγή αλλά και την ομηρεία του.

«Νόμιζα ότι ήταν τρομοκράτες και θα μας εκτελούσαν», λέει. Η περιγραφή του για το κρησφύγετοπρόκειται για διώροφο γιαπί, όπως λέει- έχει οδηγήσει τις έρευνες της Αστυνομίας στην περιοχή της Κορινθίας, καθώς όπως εκτίμησε ο εφοπλιστής στη διαδρομή πέρασαν τις σήραγγες της Κακιάς Σκάλας και τα διόδια του Ζευγολατιού. Στις εννέα μέρες της ομηρείας του είχε καταφέρει να αποτυπώσει σημαντικές λεπτομέρειες: αναφέρεται αναλυτικά στον χώρο που κρατήθηκε, στους ήχους που άκουγε κατά διαστήματα (από ξεκαλούπωμα οικοδομής έως έναν παλιατζή και έναν πλανόδιο πωλητή φυτοφαρμάκων- λεπτομέρεια που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι βρισκόταν σε αγροτική περιοχή). Ενδεικτικό της φωτογραφικής του μνήμης είναι ότι είχε συγκρατήσει ακόμη και τον κωδικό που υπήρχε πάνω στη χειροπέδα με την οποία ήταν δεμένος.

Ο κ. Παναγόπουλος κατέθεσε συμπληρωματικά στις 3 Ιουνίου, όταν κλήθηκε στην Ασφάλεια για να αναγνωρίσει τις φωνές δύο εκ των κατηγορουμένων που είχαν καταγραφεί στις συνομιλίες τους από την Αστυνομία. Ο εφοπλιστής αναγνώρισε με επιφύλαξη τη φωνή του Χαράλαμπου Μουστάκα.

Όμως, την απόλυτη εμπιστοσύνη τους στους χειρισμούς της συζύγου του πατέρα τους, κ. Κατερίνας Παναγοπούλου, δηλώνουν στις καταθέσεις τους τα παιδιά του εφοπλιστή Ειρήνη και Αλέξανδρος. «Σε ό,τι αφορά τις παγιδεύσεις χρημάτων ή οχημάτων, εμπιστεύομαι πλήρως τις επιλογές και τις ενέργειες της Αστυνομίας, σε κάθε περίπτωση όμως, οι ενέργειες αυτές πρέπει να είναι σύμφωνες με τη θέληση της κυρίας Κατερίνας, η οποία έχει επωμιστεί το δύσκολο έργο με τους απαγωγείς», καταθέτει χαρακτηριστικά η κόρη του θύματος της απαγωγής Ειρήνη Παναγοπούλου.

«Εμείς λεφτά θέλουμε, 40.000.000 ευρώ»
«Ενώ κινούμασταν προς άγνωστη κατεύθυνση, ο πιο εύσωμος από τους δύο απαγωγείς που ήταν στο πίσω μέρος μαζί μας, μας είπε: “Μη φοβάστε, δεν πρόκειται να σας σκοτώσουμε, εμείς λεφτά θέλουμε, 40.000.000 ευρώ”. Εγώ δεν απάντησα αλλά ο Γιώργος (σ.σ. Σαρδελής) τους έλεγε συνέχεια να με προσέξουν γιατί έχω προβλήματα υγείας. Εγώ δεν αισθανόμουν πολύ καλά λόγω του καρδιακού προβλήματος που έχω από καιρό. Θυμάμαι ακόμη ότι μου πήραν το κινητό μου και μου ζητούσαν επιμόνως να τους πω εάν έχω πάνω μου κοριό. (…)

Όταν σταματήσαμε και άνοιξαν την πλαϊνή πόρτα, αντιλήφθηκα ότι βρισκόμασταν σε κάποιο λόφο, ενώ φυσούσε δυνατός αέρας και έκανε πολύ κρύο. Νόμισα ότι ήταν τρομοκράτες και θα μας εκτελούσαν. Με έβγαλαν έξω και παρ΄ ότι τους παρακάλεσα και εγώ αλλά και ο ίδιος ο Γιώργος, ήθελε να έρθει μαζί μου, αυτοί με οδήγησαν σε ένα αυτοκίνητο, που ήταν σταματημένο με ανοιχτό το πορτ-μπαγκάζ, παλαιού τύπου, μικρό σχετικά, χρώματος γκρίζο- θαλασσί και με έβαλαν στο πορτ-μπαγκάζ και κάθησα σε λοξή ύπτια θέση, έχοντας μαζεμένα τα πόδια μου και ακουμπώντας στα πίσω καθίσματα. (…)

«Περάσαμε Κακιά Σκάλα και διόδια»
Λόγω του φόβου και της σύγχυσης που ήμουνα, τα μόνα που συγκράτησα από αυτήν τη διαδρομή είναι ότι αρχικά κινηθήκαμε σε ανώμαλο δρόμο, μετά πρέπει να μπήκαμε σε άσφαλτο, στη συνέχεια σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας ή αυτοκινητόδρομο και τα τελευταία δέκα λεπτά της διαδρομής ο δρόμος ήταν πάλι ανώμαλος. Ακόμη στη διαδρομή αυτή είναι πιθανόν να πέρασα από τις σήραγγες της Κακιάς Σκάλας γιατί μπορούσα και έβλεπα εναλλασσόμενες ανταύγειες κίτρινου φωτισμού, σαν αυτόν που υπάρχει στις σήραγγες της Κακιάς Σκάλας, από τις οποίες έχω περάσει αρκετές φορές και τις γνωρίζω καλά. Ακόμη είναι πιθανό να πέρασα από τα Διόδια του Ζευγολατιού. (…)

Όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο, μου άνοιξαν το πορτ- μπαγκάζ και αμέσως μου φόρεσαν έναν μαύρο σκούφο, ο οποίος κάλυπτε τα μάτια μου. Πρόλαβα και είδα ότι εκτός από τον οδηγό ήταν και άλλα δύο άτομα που επίσης φορούσαν κουκούλες, ότι το σπίτι στο οποίο με οδήγησαν ήταν ένα διώροφο κτίσμα ημιτελές με 70 m2 περίπου στον πάνω όροφο, όπου με βάλανε και ότι για να ανέβεις στο ισόγειο ήταν τρία σκαλοπάτια. (…)

«Άκουγα έναν που πουλούσε φυτοφάρμακα»
Άκουγα κατά διαστήματα ένα σκυλί που γάβγιζε από απόσταση 50-100 μέτρων. Κατά αραιά διαστήματα άκουγα Ι.Χ. και φορτηγά που περνούσαν, όχι σε κοντινή απόσταση. Τις απογευματινές ώρες άκουγα θόρυβο από ισχυρότατο αέρα και μου φαινόταν σαν να περνούσε μέσα από λαμαρίνες.

Την Παρασκευή (16-1-2009) και ώρα ακριβώς 09.16 και αυτό επειδή το είδα γραμμένο στην οθόνη της τηλεόρασης που έδειχνε το σταθμό ΜΕGΑ, άκουσα θόρυβο που έμοιαζε σα να περνούσε ο προαστιακός. Άλλες ημέρες δεν άκουσα τέτοιο θόρυβο και τη συγκεκριμένη ημέρα τον άκουσα γιατί συνέπεσε για λίγα δευτερόλεπτα να μην ακούγεται ήχος από την τηλεόραση. Θυμάμαι ακόμη ότι την Κυριακή (18-1-2009) γύρω στις 13.00

ώρα άκουσα που πέρασε κάποιος παλιατζής με μεγάφωνο και ζητούσε να αγοράσει καλοριφέρ, παλαιά βαρέλια, σιδερικά και άλλα αντικείμενα. Μισή ώρα αργότερα άκουσα και άλλο αυτοκίνητο με μεγάφωνο που από ό,τι κατάλαβα πουλούσε φυτοφάρμακα και κάτι άλλα.

«Μπήκαμε σε σπίτι- γιαπί»
Όταν φθάσαμε στον πρώτο όροφο περπατήσαμε 3-4 μέτρα περίπου και μπήκαμε σε ένα γιαπί, χωρίς εσωτερικές πόρτες, χωρίς πατώματα, χωρίς λουτρό και υδραυλική εγκατάσταση. Ηλεκτρική εγκατάσταση υπήρχε αλλά υποθέτω επειδή ανεβοκατέβαινε η τάση το ρεύμα πρέπει να ήταν εργοταξιακό. Υπήρχε μόνο μια λάμπα στο κέντρο του δωματίου. Στη γωνία ήταν ένα ράντζο καινούργιο, μαύρου χρώματος και είχε ένα στρώμα από αφρολέξ με ένα κάλυμμα υφασμάτινο, άσπρο με μαύρες ρίγες από τη φορά από το κεφάλι προς τα πόδια. (…)

Οι δύο μπαλκονόπορτες που ήταν στο δωμάτιο που με είχανε, ήταν καλυμμένες με μονοκόμματα νοβοπάν που είχαν στερεωθεί με βίδες στον τοίχο. (…) Είχαν τρυπήσει τον τοίχο που βρισκόταν προς το μέρος του μαξιλαριού του κρεβατιού μου και είχαν περάσει μια χοντρή αλυσίδα, την οποία υποθέτω είχαν ασφαλίσει από την άλλη πλευρά του τοίχου και από ένα τμήμα της μήκους 90 εκ. περίπου είχαν δέσει μία χειροπέδα και την άλλη χειροπέδα στο αριστερό μου χέρι. Η μόνη κίνηση που μου επέτρεπε να κάνω ήταν μέχρι τη φορητή τουαλέτα. Επειδή παραπονέθηκα για το βάρος της αλυσίδας, τη 2η ημέρα την αντικατέστησαν με μια πιο ελαφριά. Πρόσεξα ότι η χειροπέδα είχε έναν κωδικό με αριθμό 002758. Πάνω στην τηλεόραση υπήρχε μια κάμερα με την οποία με παρακολουθούσαν από τον κάτω όροφο όπου διέμεναν οι δράστες. Στον χώρο αυτόν παρέμεινα από τις 10.30 ώρα τις 12-1-2009 μέχρι την 00.15 ώρα της 20-1-2009 όταν και φύγαμε. (…) «Σε 3-4 ώρες μού έφεραν φάρμακα»
(…) Το μεσημέρι της Δευτέρας (12-1-2009), επειδή προφανώς πληροφορήθηκαν από την τηλεόραση ότι έχω ανάγκη από συγκεκριμένα φάρμακα, με ρώτησαν τι φάρμακα παίρνω, δίνοντας μου ένα μπλοκ όπου και τα έγραψα. Με ρώτησαν εάν χρειάζεται συνταγή και τους είπα όχι. (…)

Μου πήραν ακόμη και το φυλαχτό, όμως μου το επέστρεψαν την τελευταία ημέρα. Ορισμένα από τα φάρμακα που τους ζήτησα, τα οποία δεν μπορώ να θυμηθώ, μου τα έφεραν ύστερα από 3-4 ώρες. Τα υπόλοιπα μου τα έφεραν βραδινές ώρες της Τρίτης (13-1-2009).

«Πήραμε τα 30 εκατ. ευρώ»
(…)Την Κυριακή (18-1-2009) βραδινές ώρες, ο αρχηγεύων ήρθε και μου είπε ικανοποιημένος ότι κάνανε δοκιμή του τρόπου παράδοσης των λύτρων, όλα πήγαν καλά και ότι η γυναίκα μου είναι παλικάρι. (…)

Βραδινές ώρες της 19-1-2009, ήρθαν χαρούμενοι και μου είπαν ότι «πήραμε τα 30.000.000 ευρώ που είχαμε συμφωνήσει» και ότι σε λίγο θα με έπαιρναν και θα με πήγαιναν κάπου να με αφήσουν ελεύθερο. Άρχισαν γύρω στις 23.00 ώρα και ενώ έξω φυσικά ήταν σκοτάδι, να ξεκολλάνε τα νοβοπάν από τις μπαλκονόπορτες και να μαζεύουν όλα τα πράγματα του σπιτιού. Μέσα στο δωμάτιο δεν άφησαν απολύτως τίποτα. Δεν γνωρίζω εάν βρήκαν μια μεταχειρισμένη ταινία από το τεστ ζαχάρου που έκανα, η οποία είχε πάνω ξεραμένο αίμα».

Το δρομολόγιο για την παράδοση των λύτρων
Στο δεύτερο τηλεφώνημα στις 19 Ιανουαρίου ο απαγωγέας είπε: “Ξεκίνα, βγες στην Εθνική Οδό Αθηνών- Λαμίας και θα σε πάρουμε στον δρόμο”. Μου είπε και πάλι να μην κάνω κανένα λάθος, γιατί κινδυνεύω εγώ και ο Γιώργος (σ.σ.: Σαρδελής). Αποφάσισα να κλείσω το προσωπικό μου τηλέφωνο, το ίδιο έκανε και ο Γιώργος. Το έκανα θέλοντας να προστατεύσω την περαιτέρω διαδικασία από τηλεφωνήματα που πιθανόν να δεχόμουν ή να μην μπω και εγώ στον πειρασμό και να καλέσω, αφού είχα καταλάβει ότι έμπαινα στη διαδικασία παράδοσης των λύτρων».

Οι τελευταίοι διάλογοι με τους απαγωγείς
«Μετά την παράδοση των λύτρων στις 19 Ιανουαρίου, μου είπαν ότι σε λιγότερο από 24 ώρες ο σύζυγός μου θα ήταν κοντά μου. “Κυρία Κατερίνα, κράτησες τον λόγο σου και θα κρατήσω κι εγώ τον δικό μου. Σε 24 ώρες ο άντρας σου θα είναι μαζί σου”. Εγώ- λέει η κ. Παναγοπούλου- τον ευχαρίστησα, τον ρώτησα πώς είναι ο άντρας μου και του είπα: “Γιατί, ρε παιδί μου, δεν με αφήνεις να έρθω μόνη μου να τον πάρω για να μην ταλαιπωρηθεί ακόμη μία νύχτα;”. Αυτός μου είπε: “Σε λιγότερο από 24 ώρες θα είναι σπίτι”. Πριν κλείσουμε τον ευχαρίστησα και του είπα: “Εύχομαι τα χρήματα να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο”».