[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Είχα και έχω ποπ αδυναμίες

Το CD του Μάικλ Τζάκσον έχει γίνει τις τελευταίες ημέρες ένα με το ηχοσύστημα του αυτοκινήτου. Σημειωτέον, η επιλογή με τα καλύτερα του βασιλιά της ποπ γράφτηκε πριν από μερικούς μήνες, όταν τυχαία άκουσα ένα παλιό τραγούδι και έπιασα τον εαυτό μου να το απολαμβάνει.

Γιατί όχι; Όσοι διανύουν τη δεκαετία των 30 χρόνων τους- και όχι μόνο- έχουν πολλά να θυμηθούν. Πάρτι, χορογραφίες που προσπαθούσαν να μιμηθούν τα φτερωτά πόδια του, που φάνταζαν σαν να μην είχαν επαφή με το πάτωμα, πλάκες με τους συμμαθητές, δερμάτινα μαύρα μπουφάν και εφιάλτες που ξεπηδούσαν τα βράδια από το «Τhriller».

Υποσημείωση, πως κάποια άλλα είναι καλό να παραμείνουν ξεχασμένα- όπως είναι οι άσπρες κάλτσες.

Ακόμη και τότε, έμοιαζαν εκτός των κανόνων αισθητικής.

Κι όμως, τα τελευταία 24ωρα ένιωσα πολλές φορές πως πρέπει να απολογηθώ- ή, καλύτερα, να αποκρύψω- πως είχα και έχω ποπ αδυναμίες. Έπιασα τον εαυτό μου να χαμηλώνει τη μουσική όταν σταματούσα σε κάποιο φανάρι, μήπως και ακουστούν οι στίχοι του «Βlack and White». Τι θα σκεπτόταν, τότε, ο οδηγός του διπλανού αυτοκινήτου;

Ειπώθηκαν τόσα εναντίον του… Τον ρόλο του συνηγόρου, δεν έχω διάθεση να τον υποδυθώ. Άλλωστε, ποιος αλήθεια γνωρίζει; Μόνο αυτά που έχει εκμυστηρευτεί ο ίδιος για τον πατέρα του και τα παιδικά του χρόνια που δεν έζησε ποτέ, πιθανόν να αποτελούν την αρχή του κουβαριού. Ίσως να ήταν απλώς αυτοκαταστροφικός, ίσως παρανοϊκός- ή να του αρμόζουν χαρακτηρισμοί ακόμη πιο σκληροί.

Τέλος πάντων, αυτό που έχει αποδειχθεί, μεταξύ των άλλων, ήταν πως η μουσική του Μάικλ Τζάσκον μεγάλωσε εκατομμύρια παιδιά. Και όπως και να το κάνουμε, ήταν πρωτοπόρος, ανατρεπτικός και ξεχωριστός. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως σε όλο τον πλανήτη τον αποκαλούν βασιλιά. Η μουσική του άφησε εποχή.