Μα μόνο στην Ελλάδα βρέχει;

Τόσες και τόσες συναυλίες έχω δει σε Αμερική κι Ευρώπη, τόση βροχή έχω φάει στο κεφάλι, πουθενά και ποτέ δεν έχει ακυρωθεί ροκ συναυλία επειδή έβρεξε.

Στο Μιλάνο το 2003 (από όπου και η φωτογραφία), στη συναλία του Μπρους Σπρίνγκστιν, έβρεχε τόσο πολύ επί 2,5 ώρες με αστραπές και κεραυνούς, που έτρεχε το μελάνι από το διαβατήριο στην τσέπη μου. Δεν έπαθε κανένας τίποτα, ούτε τα μηχανήματα, ούτε οι μουσικοί.

Σαν Σίρο, Ιούνιος 2003: Μπρους Σπρίνγκστιν «Waiting on a sunny day».

Στη Στοκχόλμη, πριν λίγες μέρες, έβρεχε από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα. Ούτε διανοήθηκε κανείς να ακυρώσει τη συναυλία (Μπρους πάλι). Τα ίδια και στο Δουβλίνο, το 2005 στη συναυλία των U2.

Στο Glastonbury είναι είδηση όταν δεν βρέχει. Και μη μου πείτε ότι το χωράφι στη μέση του πουθενά έχει υποδομή κατάλληλη για βροχή.

Μόνο εδώ (πάλι μόνο εδώ;) ακυρώνονται οι συναυλίες όταν βρέχει. Και καλά στο Ηρώδειο, βρέχονται τα μαξιλαράκια, να το καταλάβω. Στο δάσος της Μαλακάσας, όπου ακυρώθηκε χθες και σήμερα το Rockwave, τι περίμεναν ακριβώς να συμβεί;

Γιατί σε όλα τα φεστιβάλ του δυτικού κόσμου η βροχή δεν παίζει κανένα ρόλο κι εδώ πρέπει να σταματήσουν τα πάντα; Παρόλο που το εισιτήριο γράφει «η συναυλία θα γίνει κάτω υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες»; Ψιλά γράμματα…