[ Πρόσωπα ] «Όποιος κι αν είναι πρόεδρος…»

«Γιατί δεν ψήφισα στις τελευταίες εκλογές για τον πρόεδρο της πατρίδας μου, του Ιράν; Διότι όποιος κι αν έβγαινε πρόεδρος, εμένα θα με λιθοβολούσαν μέχρι θανάτου.

Ως γυναίκα που ο σύζυγός της αρνήθηκε να της δώσει διαζύγιο όταν δραπέτευσε από τη χώρα και ήρθε πρόσφυγας στον Καναδά, όσο ζω θα θεωρούμαι σύζυγος αυτού του άνδρα… και κινδυνεύω να λιθοβοληθώ για “μοιχεία” αν επιστρέψω ποτέ πίσω στο Ιράν. Βάσει των νόμων της χώρας, ως γυναίκα δεν έχω δικαίωμα να πάρω διαζύγιο από τον σύζυγό μου, ενώ εκείνος έχει το προνόμιο να παντρευτεί άλλες τρεις φορές χωρίς να με χωρίσει. Αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα από το ποιος είναι πρόεδρος του Ιράν, ο Αχμαντινετζάντ ή ο Μουσαβί.

Ως δημοσιογράφος και κινηματογραφίστρια… δεν μου επιτρέπεται να γράφω για ισότητα δικαιωμάτων, ούτε να τη ζητώ. Δεν μου επιτρέπεται να γυρίζω “αντεργκράουντ” ταινίες για τις εργάτριες του σεξ στο Ιράν, όπως έκανα μυστικά πριν από 12 χρόνια. Στην πραγματικότητα, δεν μου επιτρέπεται να κάνω οποιαδήποτε ταινία χωρίς την άδεια και τη λογοκρισία του ιρανικού υπουργείου Πολιτισμού. Αν έκανα αυτά τα πράγματα φανερά στο Ιράν, θα με εξαφάνιζαν, θα με βασάνιζαν, θα με βίαζαν. Θα με σκότωναν όπως έχουν σκοτώσει τόσες άλλες γυναίκες δημοσιογράφους, κινηματογραφίστιρες και ακτιβίστριες.

Θα με θεωρούσαν άπιστη, αν γεννιόμουν μουσουλμάνα και αργότερα ασπαζόμουν κάποια άλλη θρησκεία ή δήλωνα άθρησκη… Το αποτέλεσμα θα ήταν η δημόσια δολοφονία μου, πιθανόν διά λιθοβολισμού. Όποιος κι αν είναι ο πρόεδρος του Ιράν.

Θα με μαστίγωναν δημόσια, θα με βίαζαν στη φυλακή ή ακόμη και θα με εκτελούσαν ή θα με λιθοβολούσαν μέχρι θανάτου αν πωλούσα το σώμα μου για να προσφέρω φαγητό στην οικογένειά μου, όπως αναγκάζονται να κάνουν τόσες και τόσες δύστυχες Ιρανές… Αν έφερνα στον κόσμο ένα ανθρώπινο πλάσμα εκτός ισλαμικού γάμου, θα θεωρούνταν μπάσταρδο και θα το έπαιρναν μακριά μου και θα με μαστίγωναν 100 φορές αμέσως μετά τον τοκετό. Ανεξάρτητα από το ποιος είναι πρόεδρος του Ιράν.

Όποιος κι αν είναι ο πρόεδρος του Ιράν, δεν θα μπορούσα, ως γυναίκα, να γίνω δικαστής, ούτε καν μάρτυρας σε δικαστήριο. Διότι στα ισλαμικά δικαστήρια, δύο γυναίκες είναι ίσες με έναν άνδρα. Όσο μορφωμένη και ευφυής κι αν ήμουν, θα εξακολουθούσα να θεωρούμαι μισή σε σχέση μ΄ έναν άνδρα, ακόμη κι αν το μορφωτικό του επίπεδο ήταν φανερά κατώτερο από το δικό μου, κι αυτό θα συνέβαινε χωρίς να έχει απολύτως καμιά σημασία ποιος είναι ο πρόεδρος του Ιράν».

(Αποσπάσματα άρθρου που δημοσίευσε η εξόριστη δημοσιογράφος και κινηματογραφίστρια Λιλά Γομπαντί στην ιστοσελίδα Commondreams. Η Γομπαντί ζει από το 2002 στον Καναδά, όπου έφθασε ως πρόσφυγας).