[ Δρόμοι ]

Η αμφισβήτηση…
… είχε πάντα περισσότερη φαντασία από την εξουσία: κουκούλες, μπλουζάκια με τη μορφή του Τσε, ακόμη και παπούτσια.

Τα παπούτσια…
… έχουν γίνει τα κοκτέιλ μολότοφ του καιρού μας, λέει ο συγγραφέας Ζακ Γκρεμού. Είχε βέβαια υπόψη του το περυσινό επεισόδιο με τον Τζορτζ Μπους στο Ιράκ αλλά και μια σειρά από νέες επιθέσεις που έγιναν φέτος με παπούτσια: στη γενική συνέλευση της τράπεζας Φορτίς οι διευθύνοντες κυνηγήθηκαν με παπούτσια από τους οργισμένους μετόχους, στο Κέμπριτζ ένας φοιτητής πέταξε το παπούτσι του στον Κινέζο πρωθυπουργό που επισκεπτόταν το πανεπιστήμιο και στη Στοκχόλμη ο Ισραηλινός πρεσβευτής «έφαγε» ένα ζευγάρι παπούτσια στα μούτρα. Να υποθέσουμε πως, μετά τις κουκούλες, η γαλλική κυβέρνηση θα θέσει εκτός νόμου και τα παπούτσια; Και πως οι Γάλλοι πολίτες θα πρέπει στο εξής να διαδηλώνουν ξυπόλητοι;

Τα ίδια…
… επιχειρήματα παντού. «Όσοι διαδηλώνουν για τις ιδέες τους δεν έχουν ανάγκη να κρύβουν το πρόσωπό τους», δήλωσε η Γαλλίδα υπουργός Εσωτερικών Μισέλ Αλιό-Μαρί, δικαιολογώντας το διάταγμα που απαγορεύει την κάλυψη του προσώπου σε όσους μετέχουν σε διαδηλώσεις. Αυτό το προνόμιο θα το διατηρήσουν μόνο οι δυνάμεις καταστολής των διαδηλώσεων. Την ίδια ώρα, εδώ και μερικούς μήνες βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη η «αντιτρομοκρατική» επιχείρηση Τάιγκα, με προληπτικές συλλήψεις μαθητών, φοιτητών και νέων των φτωχών παρισινών προαστίων. Στην Ιταλία, όπου ομάδες «ανησυχούντων πολιτών» συνδράμουν το έργο των αστυνομικών με νυχτερινές περιπολίες, ο αρθρογράφος Γκαντ Λέρνερ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. «Η λαϊκίστικη Δεξιά βρίσκει στην ανασφάλεια τον κυριότερο παράγοντα για τη σταθεροποίησή της, όπως συνέβαινε και στο φασιστικό καθεστώς», έγραφε τις προάλλες στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα». Και στη Βρετανία, οι κάμερες παρακολούθησης που τοποθετούνται στα μεγάλα αστικά κέντρα κοντεύουν να γίνουν περισσότερες από τους κατοίκους τους. «Σχεδόν κάθε εβδομάδα φέρνει και μια αποκάλυψη για τον τρόπο που η κυβέρνηση μάς αφαιρεί ακόμη ένα κομμάτι από την ελευθερία μας, πότε στο όνομα της εθνικής ασφάλειας και πότε στο όνομα της πάταξης της εγκληματικότητας», έγραφε ο Βρετανός ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον-Ας στην εφημερίδα «Γκάρντιαν». Δεν είναι πια καθόλου προφανές ότι οι πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών θα εξακολουθήσουν να απολαμβάνουν και στο μέλλον τις ελευθερίες που μέχρι τώρα θεωρούσαν δεδομένες. Η δικαιολογημένη…
… ανασφάλεια των πολιτών από την αστάθεια των κοινωνιών τους επιτείνεται ακόμη περισσότερο από αδικαιολόγητα κυβερνητικά μέτρα. «Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο σημείο να ζητάμε άδεια για τις μετακινήσεις μας, αλλά ωστόσο παρακολουθούμαστε συνεχώς», γράφει ο Τσαρλς Τέιλορ στην βρετανική εφημερίδα «Τέλεγκραφ». «Κι ό,τι σήμερα παρακολουθούν οι αρχές, αύριο θα θελήσουν να το ελέγξουν. Ίσως όταν θα διηγούμαι στα εγγόνια μου πως κάποτε έπαιρνα το αυτοκίνητό μου και πήγαινα όπου ήθελα να μη με πιστεύουν».