«Τα μαύρα κουτιά πρέπει να αντικατασταθούν»
Τα «μαύρα κουτιά» ουκρανικού αεροσκάφους που συνετρίβη κοντά στην Τραπεζούντα το 2003, παρασύροντας στο θάνατο και τους 75 επιβαίνοντες.
Τα αναπάντητα ερωτήματα για το τί συνέβη στις 31 Μαίου στην πτήση AF447, από το Ρίο προς το Παρίσι, φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το θέμα της χρήσης των «μαύρων κουτιών».
Ο Καναδός Πιέρ Ζανιό, πρώην διευθυντής της Διεθνούς Ένωσης Αερομεταφορών (ΙΑΤΑ) επισημαίνει πως, είτε βρεθούν τα μαύρα κουτιά του μοιραίου αεροσκάφους είτε όχι, η τραγωδία αυτή θα πρέπει να καταστήσει σαφές ότι, η τεχνολογία στην οποία στηρίζονται, είναι ξεπερασμένη. Ο Ζανιό τονίζει ότι μπορεί να αντικατασταθεί από τη μετάδοση των δεδομένων δορυφορικά σε πραγματικό χρόνο,
«Η τεχνολογία έχει εξελιχθεί. Πρέπει να αντικατασταθούν»
Πριν από 40 χρόνια ο Πιέρ Ζανιό, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής και της Air Canada ήταν ένας από τους ειδικούς που επινόησαν τις συσκευές καταγραφής των στοιχείων πτήσης και των συνομιλιών στο πιλοτήριο, τα λεγόμενα «μαύρα κουτιά». «Είμαι συνεπώς ο κατάλληλος άνθρωπος για να πω ότι είναι πεπαλαιωμένα, επειδή η τεχνολογία έχει εξελιχθεί», δήλωσε ο Ζανιό και εξήγησε: «Η άμεση μετάδοση των δεδομένων από τα αεροπλάνα, μέσω δοφρυφόρου, είναι πολύ πιο οικονομική απ’ ό,τι ήταν πριν από δέκα χρόνια. Τώρα είναι δυνατό, σε περίπτωση προβλήματος, να μεταδίδονται τα πάντα απ’ ευθείας, στη διάρκεια της πτήσης».
Ένα σύστημα αυτόματης αποστολής, μέσω δορυφορικής σύνδεσης, των δεδομένων των πτήσεων υφίσταται ήδη και θα πρέπει να γενικευθεί, επιμένει ο ίδιος. Αυτό θα επέτρεπε, σε περίπτωση ατυχήματος, να ανακτηθούν τα πάντα με μερικά κλικ του ποντικού, αντί να ξεκινούν έρευνες σε ζούγκλες ή στα βάθη των ωκεανών για την ανεύρεση μαύρων κουτιών, τα οποία επιπλέον έχουν υποστεί ζημιές.
«Το αεροπλάνο δεν θα άρχιζε να εκπέμπει παρά από τη στιγμή που θα υπήρχε κάποια ανωμαλία. Και μπορούμε να προγραμματίσουμε το σύστημα ώστε, σε περίπτωση σοβαρής ανωμαλίας, να εκπέμπει αδιάκοπα όλα τα δεδομένα και τις ηχογραφήσεις των φωνών των πιλότων… Είναι αρκετά απλό», τονίζει.
Τεράστιο το κόστος του εντοπισμού
«Όταν υπολογίσετε το κόστος της έρευνας για τα μαύρα κουτιά στο βυθό ενός
ωκεανού, αυτό είναι εξωφρενικό… Χιλιάδες ώρες με αεροπλάνα, ελικόπτερα, πλοία. Αυτή τη φορά, υπάρχει ακόμη κι ένα πυρηνικό υποβρύχιο στα ανοικτά της Βραζιλίας … Και τελικά μπορεί να μην ανακτήσουμε τις πληροφορίες».
«Με τη δορυφορική μετάδοση, θα μπορούμε να ανακτούμε τα πάντα στη στιγμή. Θα μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς πού έπεσε το αεροπλάνο. Για τις οικογένειες, φαντάζεστε πόσο σκληρό είναι να περνούν μήνες, μερικές φορές χρόνια, χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς συνέβη;».
Καθώς οι εκπομπές δεν θα ξεκινούσαν παρά μόνο σε περίπτωση ανωμαλίας, η
τεράστια πλειονότητα των πτήσεων δεν θα μετέδιδε τίποτε, συνεπώς το σύστημα αυτό δεν θα επιβάρυνε τις δορυφορικές συνδέσεις και δεν θα απαιτούσε τέραστιες δυνατότητες αποθήκευσης πληροφοριών, διευκρινίζει ο Πιέρ Ζανιό.
Από τον Ατλαντικό ανασύρθηκαν μέχρι στιγμής, συνολικά, 44 πτώματα ενώ οι επιβαίνοντες ήταν 228.














