[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πώς ψήφισα οικολόγους

Όταν πριν από κάνα μήνα πήγα να δω σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας την Κάθριν Χάντερ να «διδάσκει» πάνω σε ένα συγκλονιστικό κείμενο του Κάφκα, πολιτικά ήμουν ακόμη εκεί που με είχα αφήσει στις εκλογές του 2007, δηλαδή ταπί και ψύχραιμη. Ούτε μια στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό να τζογάρω με την ψήφο μου παρά τον ψόφο που επικρατούσε στην αίθουσα από τα κλιματιστικά που λειτουργούσαν λες και βρισκόμασταν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Κουκουλώθηκα με το μαντίλι μου και καμώθηκα ότι δεν τρέχει τίποτα, αλλά μετά έψαχνα για διανυκτερεύον φαρμακείο.

Την περασμένη εβδομάδα έφτασα στην παράσταση του Καστελούτσι ψυλλιασμένη, πλην όμως η ντεμί σεζόν καμπαρντινούλα μου αποδείχτηκε ανεπαρκής. Τρεις μέρες αργότερα, δηλαδή την Παρασκευή νωρίς το απόγευμα, κατέβηκα στην Πειραιώς 260 εφοδιασμένη με μάλλινο ζακετάκι, αλλά πού; Έχασα τη μισή και βάλε θεατρική πρόταση του Βίκτωρα Αρδίττη πάνω στον Γιάννη Ρίτσο, προσπαθώντας να καλύψω τα αυτιά μου από το παγερό χουχούλιασμα του αιρκοντίσιον και να περάσω διακριτικά μέσα από την μπλούζα μου το πρόγραμμα του φεστιβάλ ανεπτυγμένο.

Το ίδιο βράδυ, παρακολουθώντας τη «Μηχανή Άμλετ» του Χάινερ Μίλερ με την εντυπωσιακή ερμηνεία του Γκότσεφ, άφησα την τελευταία μου πνοή στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Αν στόχος ήταν ο αφανισμός μου διά της κρυοπηξίας, πάει καλά.

Όμως, τόση ενέργεια χαμένη, μόνο και μόνο για να αισθανθούμε ολίγον αρχοντοχωριάτες, αυτό πάει πολύ. Τα ίδια είπα και στην κολλητή μου που την επομένη κοίταζε τα αποτελέσματα των εκλογών και δεν πίστευε στα μάτια της.