Η πιο κρίσιμη ψηφοφορία για την Ένωση
Γκόρντον Μπράουν. Δεν τόλμησε τελικά να αλλάξει τον υπουργό Οικονομικών Άλιστερ Ντάρλινγκ όπως είχε αρχικά την πρόθεση να κάνει
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά Η… απόκρυψη του πραγματικού αντικειμένου των ευρωεκλογών χάριν της εθνικής ατζέντας δεν αποτέλεσε σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία προνόμιο της Ελλάδας – ουκ ολίγες χώρες από τις 27 ασχολήθηκαν με τα εσωτερικά τους και αγνόησαν επιδεικτικά την Ευρώπη: στη Γερμανία υπήρξε μια πρόβα τζενεράλε εν όψει των γενικών εκλογών του φθινοπώρου, στη Βρετανία οι τελευταίες εβδομάδες ήταν μια δοκιμασία για τον Γκόρντον Μπράουν και την οικονομική πολιτική του (με κερασάκι τα σκάνδαλα), στην Ιταλία κυριάρχησε το φλερτ του Μπερλουσκόνι με νεαρά ύπαρξη και πάει λέγοντας.
Άπαντες, ωστόσο, συμφωνούν πως είναι οι κρισιμότερες ευρωεκλογές από συστάσεως Ένωσης, για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό- λόγω των αυξημένων αρμοδιοτήτων του Ευρωκοινοβουλίου- τον τρόπο που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα επιλέξουν να ξεπεράσουν την πρωτόγνωρη μετά το ΄29 οικονομική κρίση, ποιο μοντέλο ανάπτυξης θα επιλέξουν για το μέλλον, ποιο κοινωνικό κράτος θα οικοδομήσουν ως συνέπεια αυτού και, τελικά, πώς θα καταπολεμήσουν την ανεργία που πλήττει την Ευρώπη. Ο αντίλογος είναι πως εάν είναι τόσο σημαντικές, γιατί δεν συζητήθηκαν αυτά τα θέματα- είναι τόσο ανόητοι οι λαοί, τα πολιτικά κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης; Η απάντηση είναι εξίσου απλή- διότι όλες οι δημοσκοπήσεις φανερώνουν πως οι συσχετισμοί στο Ευρωκοινοβούλιο δεν πρόκειται να αλλάξουν σημαντικά. Συνεπώς οι κυβερνήσεις- η πλειονότητα των οποίων είναι συντηρητικής χροιάς- συνεχίζουν τον σχεδιασμό τους σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Ο σχεδιασμός αυτός όμως μπορεί να αλλάξει τη μορφή της Ένωσης μέσα στα επόμενα δύο χρόνια: ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, ο Ισπανός πρωθυπουργός Λουίς Θαπατέρο, ο επίτροπος Χοακίν Αλμούνια, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ- άνθρωποι ισχυροί, πλην διαφορετικών κομματικών τοποθετήσεωνέχουν συντονισθεί για να προωθήσουν αυτό που ζητούσαν κάποτε οι ακραιφνείς ευρωπαϊστές, αλλά ουδέποτε τέθηκε επί τάπητος: τον συντονισμό και την επίβλεψη της οικονομικής πολιτικής στη ζώνη του ευρώ. Πρακτικά δηλαδή συντονισμό της φορολογίας, της εισοδηματικής πολιτικής, της κοινωνικής πολιτικής και της κατανομής των δαπανών. Το έργο θα αναλάβει να φέρει εις πέρας η ισπανική προεδρία, που αναλαμβάνει τον Ιανουάριο- και δεν πρόκειται να απαιτηθούν αλλαγές των συνθηκών, παρά μόνο απόφαση της συνόδου κορυφής και του Συμβουλίου. Εδώ έρχεται να παίξει τον ρόλο του το Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο θα πρέπει να εγκρίνει ή να απορρίψει την απόφασημια απόφαση που από μόνη της δεν είναι ούτε προοδευτική ούτε συντηρητική, αλλά προσδιορίζεται από το περιεχόμενο που θα έχει ο συντονισμός των πολιτικών.
Ταυτοχρόνως, με πρωτοβουλία της Γαλλίδας υπουργού Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ- που μόνο σοσιαλίστρια δεν είναι- αρχίζει από την επομένη των ευρωεκλογών η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας, με άγνωστο το ποια τροπή θα πάρει. Όπου και να καταλήξει, θα πρέπει να περάσει από το Ευρωκοινοβούλιο, όπου η Κεντροαριστερά έχει ήδη ενστάσεις για το Σύμφωνο, ενώ η Κεντροδεξιά θέλει τη διατήρησή του. Η 8η Ιουνίου θα βρει την Ευρώπη μπροστά στην ανάγκη να πάρει αποφάσεις- με πρώτη και καλύτερη την επανεκλογή ή μη του κ. Μπαρόζο (σ.σ.: «του χειρότερου προέδρου Ευρωπαϊκής Επιτροπής που έχει περάσει», κατά τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς») στη θέση του προέδρου της Κομισιόν. Οι σοσιαλιστές είναι διχασμένοι, ενώ οι κεντροδεξιοί ομονοούν. Ο λόγος λοιπόν στο… Ευρωκοινοβούλιο.
Μάχεται για την πολιτική επιβίωσή του ο Μπράουν
Με τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών που ανακοινώθηκαν χθες να είναι αρνητικά για τους Εργατικούς, το μέλλον του Μπράουν εξαρτάται πλέον από τη θέση που θα καταλάβει το κόμμα του στις ευρωεκλογές. «Αν τα αποτελέσματα είναι όσο κακά αναμένεται, θα είναι πολύ δύσκολο για τον Μπράουν να επιβιώσει», λέει ο Σάιμον Λι, ειδικός περί πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Χαλ.
Χθες προσήλθαν στις κάλπες για τις ευρωεκλογές οι Τσέχοι και οι Ιρλανδοί. Αν το ιρλανδικό αντιευρωπαϊκό κίνημα Libertas, που συμμετέχει με 600 υποψήφιους σε 14 χώρες, πάει καλά, θα πρόκειται για ένα ακόμη πλήγμα κατά της Ε.Ε., μετά το 15% και τις 4 έδρες που φαίνεται να κερδίζει το Κόμμα της Ελευθερίας στην Ολλανδία.
Τα 7 παράδοξα της 7ης Ιουνίου
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚΙΤΤΥ ΞΕΝΑΚΗ
Το παράδοξο του Ευρωκοινοβουλίου
Όσο περισσότερες εξουσίες τόσο λιγότεροι ψηφοφόροι Πριν από 30 χρόνια, όταν πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες ευρωεκλογές, το Ευρωκοινοβούλιο ήταν απλώς ένα συμβουλευτικό όργανο χωρίς θεσμικό ρόλο. Σήμερα, το Ευρωκοινοβούλιο βρίσκεται πίσω από το 60%-70% των νόμων που υιοθετούνται στις ευρωπαϊκές χώρες. Και εντούτοις, από 63% στις ευρωεκλογές του 1979 το ποσοστό συμμετοχής στις ευρωεκλογές έπεσε στο 46% το 2004- και δεν αναμένεται υψηλότερο φέτος.
Το παράδοξο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Παρούσα στις ζωές μας, απούσα από την προεκλογική εκστρατεία Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε την απειλή της κλιματικής αλλαγής; Την πρόκληση της οικονομικής κρίσης; Τα αρνητικά της παγκοσμιοποίησης; Σε κάθε μεγάλο διακύβευμα, οι Ευρωπαίοι πολίτες περιμένουν καταρχήν μια ευρωπαϊκή απάντηση. Και όμως, σε όλες τις χώρες, οι προεκλογικές εκστρατείες ήταν σχεδόν αποκλειστικά εθνικές.
Το παράδοξο της διεύρυνσης
Όσο αυξάνονται τα κράτη-μέλη τόσο αυξάνεται το ειδικό βάρος της Γερμανίας Πού πρέπει να κοιτάξουμε ώστε να καταλάβουμε πώς θα εξελιχθούν οι συσχετισμοί των δυνάμεων στο Ευρωκοινοβούλιο; Στη Γερμανία. Σε πείσμα της διεύρυνσης και της μείωσης των εδρών στο νέο Ευρωκοινοβούλιο από 785 σε 736, χάρη στην πριμοδότηση του δημογραφικού κριτηρίου, ο αριθμός των Γερμανών ευρωβουλευτών παραμένει σταθερός- και υψηλότερος: 99.
Το παράδοξο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος
Περισσότερες ψήφοι, λιγότεροι ευρωβουλευτές Εφόσον επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, η μεγαλύτερη πολιτική ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου θα διατηρήσει ή θα αυξήσει τα ποσοστά της στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Και όμως, μπορεί να καταλήξει με λιγότερους ευρωβουλευτές. Οι Βρετανοί συντηρητικοί έχουν ήδη ανακοινώσει και οι Τσέχοι συντηρητικοί έχουν υπαινιχθεί ότι θα αποχωρήσουν συγκροτώντας, μαζί με άλλους, μια νέα, πιο δεξιά, λιγότερο ευρωπαϊκή ομάδα.
Το παράδοξο της κρίσης
Ο Φιλελευθερισμός καταρρέει, οι φιλελεύθεροι μπορεί να ανέβουν… και τα άκρα να πατινάρουν Θα περίμενε κανείς πως η οικονομική κρίση θα συμπαρέσυρε τους Ευρωπαίους φιλελεύθερους- την τρίτη μεγαλύτερη ευρωκοινοβουλευτική ομάδα- ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο στα άκρα, όπως συνέβη και το ΄30. Ίσως όμως να μη γίνει έτσι. Οι φιλελεύθεροι μπορεί να αυξήσουν το έρεισμά τους στη Γερμανία και τη Βρετανία, ίσως ακόμα να ενσωματώσουν στο Ευρωκοινοβούλιο την ιταλική Αριστερά. Όσο για την Ακροδεξιά, μπορεί να ανεβεί θεαματικά σε χώρες όπως η Ολλανδία και η Βρετανία.
Το παράδοξο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος
Η Σοσιαλδημοκρατία θριαμβεύει ιδεολογικά αλλά ζορίζεται εκλογικά 15 Σεπτεμβρίου 2008. Οι Lehman Βrothers κηρύττουν πτώχευση. Η οικονομία εισέρχεται σε ύφεση. Έπειτα από 30 χρόνια πνευματικής ηγεμονίας, ο φιλελευθερισμός δέχεται πυρά από παντού. Αλλά με την εξαίρεση λιγοστών χωρών, όπως η Ελλάδα, η Τσεχία και η Γερμανία, οι Σοσιαλιστές κινδυνεύουν να χάσουν έδαφος σε σύγκριση με το 2004. Συμπέρασμα: η Σοσιαλδημοκρατία δεν θα κερδίσει πολεμώντας αλλά προτείνοντας. Το παράδοξο Μπαρόζο
Απέτυχε, αλλά μπορεί να επανεκλεγεί Πριν από την κρίση, ήταν το σύμβολο των φιλελεύθερων παρεκτροπών της Ευρώπης. Στη διάρκεια της κρίσης, παρέμεινε απαθής. Παρόλα αυτά, ως επίσημος υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος μπορεί να επανεκλεγεί πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η αδυναμία του Μπαρόζο είναι και η δύναμή του. Διότι πολλοί δείχνουν να προτιμούν ακόμα μια άχρωμη και άοσμη Επιτροπή.
LΙΝΚ:
Google news
