ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι χώροι πρασίνου

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γ. Π. Αναγνωστόπουλος , Λ. Αλεξάνδρας 74, γράφει:

«Είναι βέβαιο πως οι αρμόδιοι παρακολουθούν τις στήλες της έγκριτης εφημερίδας σας και λαμβάνουν γνώση των παραπόνων του κόσμου. Ο λόγος για το περιβάλλον.

Για το περιβόητο Πεδίον του Άρεως και λοιπούς χώρους πρασίνου, ακούσαμε και διαβάσαμε ανακοινώσεις- ιδιαίτερα για την αναδόμησή του και τη φροντίδα του- και είπαμε: επιτέλους! Στο μυαλό μας είχαμε πως τούτο το έργο θα χρειαστεί κάποιον χρόνο εύλογο να αποπερατωθεί. Πέρασε καιρός και τι βλέπουμε;

Μια περίφραξη όλου του χώρου, τέτοια που μοιάζει με το τείχος του Βερολίνου ή το τείχος μεταξύ Ισραηλινών- Παλαιστινίων. Κάπου κάπου στο εσωτερικό περιφέρεται κάποιος αλλοδαπός εργάτης. Δρόμοι ξηλωμένοι και στο θέατρο «Παρκ» ένα μηχάνημα να χτυπά και να ξαναχτυπά. Γύρω γύρω από το τείχος περιπατητές, γονείς με τα παιδιά τους, αθλούμενοι νέοι και μεσήλικοι, να τρέχουν και να βλασφημούν. Μα τι κάνουν εκεί μέσα;

Διερωτώμαι, ποιο είναι αληθινό: η δυσκολία του έργου ή η αδιαφορία του αναδόχου και του εργοδότη; Και, αν κάποια στιγμή η οργή του κόσμου για τη στέρηση ενός δημόσιου αγαθού επιπέσει στους φράχτες, τι θα πούμε; Πως είναι αγενής, αναρχικός, ασυγκράτητος; Δεν το πιστεύω. Γιατί το ξήλωμα της ασφάλτου, η επίστρωση των δρόμων με χώμα και άλλα υλικά, το δίκτυο υδροδότησης ή φωτισμού, δεν είναι δα δύσκολο έργο και χρονοβόρο. Απλώς χρειάζεται αποκλειστική απασχόληση και όχι αποσπασματική- διότι ο εργολάβος κάπου αλλού απασχολεί προσωπικό και μηχανήματα. Αν δεν είναι το πράγμα έτσι, ας μας το πουν- είτε αυτός είτε η κυρία υπέρ-νομάρχης- για να ησυχάσουμε.

Μια και μιλάμε για πάρκα και περιβάλλον, ας ενδιαφερθούν λίγο οι αρμόδιες αρχές για τη χλωρίδα και την πανίδα, τα νερά, τα φώτα και άλλες υποδομές των χώρων πρασίνου- λόφος Στρέφη, πευκοδάσος πρώην Σχολής Ευελπίδων, λόφος Φινόπουλου. Ασθένειες πεύκων, ακαθαρσίες, εγκατάλειψη υποδομών και πλείστα άλλα, δεν μας τιμούν και αίρουν την ωφελιμότητα αυτών των δημόσιων αγαθών. Αν δεν υπάρχει προσωπικό, ας μας το πουν. Να μας πουν ακόμα αν δεν υπάρχουν και χρήματα.

Και γενναιότερο θα ήταν αν μας έλεγαν ότι δεν νοιάζονται – αν αληθεύει βέβαια ότι δεν νοιάζονται».