Το Πνεύμα του Τόνου

Αριστείον γραμμάτων
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Πρωτογνώρισα τη γραφή του Αλέκου Αργυρίου σε εκείνη την πολύτιμη Ανθολογία των Μεταπολεμικών Ποιητών των Γεννατά- Γεωργούδη, στην οποία είχε γράψει προδρομικό εμπερίστατο πρόλογο- τον πρώτο γι΄ αυτή τη γενιά. Έχουν περάσει ήδη, φευ, 55 χρόνια. Αργότερα με τον ολιγόχρονο «Στόχο» του, περιοδικό με ποιήματα του Κακναβάτου, του Λίκου, του Γονατά, μυηθήκαμε στον υπερρεαλισμό που ο ίδιος εύστοχα υπομνημάτισε.

Συνδεθήκαμε φιλικά στο πλαίσιο της Εταιρείας Σπουδών και των μαθημάτων της στη διάρκεια της δικτατορίας έως μόλις προχθές. Είχα τη χαρά να γράψω, νομίζω πρώτος, αναλυτικά στις επιφυλλίδες των «Ιδεών» των «ΝΕΩΝ» τον θαυμασμό μου για το γιγάντιο έργο της οκτάτομης και αρχειακής «Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» (Εκδόσεις Καστανιώτη) και ανέμενα και ελπίζω να δω τον τόμο με τη δική του προσωπική κατάθεση.

Νηφάλιος άνθρωπος και ακριβοδίκαιος, αριστερός χωρίς παρωπίδες, αναγνώριζε το ταλέντο όπου η ευαισθησία του, ανοιχτή στις μόδες και στις εποχές, τον κατηύθυνε. Με χαρά είχε συμμετάσχει στο αφιερωματικό τεύχος του περιοδικού «Εμβόλιμον» στο έργο μου. Κρατώ ως τεκμήριο φιλίας το γράμμα που μου έστειλε μετά το άρθρο μου. Πρόσφατα, λίγο προτού αρρωστήσει, ένας χολερικός άνθρωπος, χωρίς να έχει θιγεί με κανέναν τρόπο, αντίθετα οφειλέτης, μας ενέπλεξε, χωρίς να το επιδιώξουμε και οι δύο και σχεδόν ερήμην μας σε μια διαδικασία ανταγωνιστικής αντιπαράθεσης που έβλαψε και τους δύο, χωρίς να μειώσει (αφού δόθηκαν αμοιβαίες εξηγήσεις προσωπικά) την εκατέρωθεν εκτίμησή μας.

Αλλά πόσο ανούσια φαίνονται όλα αυτά δίπλα «στου μνήματός μας το ανοικτόν στόμα» (Κάλβος)!!