Δίκτυο

Μια αντάρτισσα στο θέατρο
Ε.Δ.Χ.

Αν η Τέχνη φιλοδοξεί να επινοεί αληθινή ζωή, η πραγματική ζωή παράγει όσα η φαντασία θα έπλαθε σε μεγάλα κέφια. Μάρτυς μας η περίπτωση της Μαρίας Μπέικου, που αυτό τον καιρό κυριαρχεί στη θεατρική ζωή του τόπου. Πρόσωπο-σύμβολο στην παράσταση του Θόδωρου Τερζόπουλου «Μάουζερ» και στον τρόπο που προσέγγισε το έργο του Χάινερ Μίλερ. Μάουζερ είναι ένας τύπος τουφεκιού. Μάουζερ κρατάει στην παράσταση η Μαρία Μπέικου. Καθισμένη στην πλατεία του θεάτρου, περιτριγυρισμένη από πορτρέτα αγωνιστών που έχουν τοποθετηθεί στα καθίσματα γύρω της, διαβάζει την εντολή του κομμουνιστικού κόμματος, ως εκπρόσωπός του. Το έργο, το οποίο αναφέρεται στη βία που προκαλεί ένας εμφύλιος, έχει τοποθετηθεί στην εποχή του ρωσικού εμφυλίου και στη βάση αυτή εμπλέκεται και ο δικός μας πόλεμος. Η Μαρία Μπέικου έρχεται από αυτή την εποχή, με όλο το βάρος και τα βιώματα της Ιστορίας. Η ιστορία της είναι συναρπαστική. Ανήλικη αντάρτισσα, μ΄ ένα Μάουζερ στον ώμο, αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού, βρέθηκε αργότερα στη Μόσχα όπου υπηρέτησε το σοβιετικό καθεστώς. Επαναπατρίστηκε μετά τη μεταπολίτευση. Τότε την γνωρίσαμε, με αφορμή τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Συνεργάτις και μεταφράστρια του Θόδωρου Κρίτα στις μετακλήσεις των συγκροτημάτων της Ανατολικής Ευρώπης. Ένας «ζεστός» άνθρωπος, με χιούμορ, πολύ μακριά από την αίσθηση που άφηναν οι ορθόδοξοι κομμουνιστές (μετά τη διάσπαση έφυγε από το κόμμα), αυθεντικός, επίμονα ονειροπόλος, παρά τα όσα οδυνηρά έχει ζήσει στο πετσί της.

Ο Θόδωρος Τερζόπουλος, με τον οποίο συνδέεται, με αφορμή τις συνεργασίες του με Ρώσους καλλιτέχνες την έπεισε να γίνει σύμβολο στην παράστασή του. Πρόσωπο της Ιστορίας, η φωνή του «Εδώ Μόσχα», συναντά το παρελθόν της μέσω της τέχνης. Και τότε, όπως και τώρα, το πιο θελκτικό βίωμα είναι για την παλιά αντάρτισσα η προσωπική προσφορά. Για τους θεατές είναι ένα γεγονός φορτισμένο. Όπου η Ιστορία συναντάει την Τέχνη με τον πιο αυθεντικό τρόπο.


Ατμοσφαιρικό λάιβ
Χ.Π.

Το δυνατό του σημείο είναι να σκηνοθετεί την ατμόσφαιρα των λάιβ του. Στοιχεία βαλκανικά, ιταλικού Νότου, τζαζ, σουίνγκ, καμπαρέ και Μανού Τσάο, με κορυφώσεις ρυθμού αλλά και με στιγμές πιο εσωτερικές, δένονται με τα δικά του τραγούδια καταργώντας τα σύνορα γλωσσών και μουσικών στυλ. Σ΄ αυτό ο Κωστής Μαραβέγιας αποδείχθηκε άσος. Γι΄ αυτό και τα λάιβ του είναι πάντα γεμάτα.

Φέτος ήταν από τα νέα πρόσωπα που «έγραψαν» στον χώρο (έπαιξε σε πάρα πολλά μέρη) και το καλοκαίρι προδιαγράφεται ζεστό. Στην Αθήνα θα παίξει στις 26 Ιουνίου στο Κηποθέατρο Παπάγου, με φιλοξενούμενους τη Νaif και το Feminino Αnarkiko Ρroject. Σαξόφωνα, ακορντεόν, τύμπανα, κοντραμπάσο θα μπλεχτούν με scratch, loops και dj σετ. Το καλοκαίρι έρχεται, τα πάρτι επίσης….


Αντέχουν στον χρόνο
Π.Θ.Κ.

Τρεις διαφορετικές ελληνικές ταινίες με ένα κοινό γνώρισμα- ότι αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου- έρχονται στα θερινά σινεμά αυτό το καλοκαίρι. Πρόκειται για «Το ποτάμι» (παραγωγής ΄59) του Νίκου Κούνδουρου, που 50 χρόνια μετά βγαίνει για πρώτη φορά σε εμπορική διανομή (στις 18 Ιουνίου) με την αυθεντική έκδοση του δημιουργού του. Πρόκειται για ένα φιλμ που είχε βραβευτεί στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και είχε κερδίσει το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βοστώνης. Το δεύτερο φιλμ είναι ο θρυλικός «Άνθρωπος με το γαρύφαλλο»- 1980- του Νίκου Τζίμα πάνω στη ζωή και την εκτέλεση του αγωνιστή Νίκου Μπελογιάννη, τον οποίο ερμηνεύει ο Φοίβος Γκικόπουλος. Στην εποχή της η ταινία είχε σπάσει ταμεία- πάνω από 700.000 εισιτήρια στη πρώτη προβολή- και έχει 29 χρόνια να βγει στους κινηματογράφους (9 Ιουλίου). Τέλος, θα δούμε και το καλτ και πιο αθώο φιλμ του νέου ελληνικού κινηματογράφου, «Το δέντρο που πληγώναμε»- ΄87 – του Δήμου Αβδελιώδη (4 Ιουνίου). Μαζί θα προβληθεί και η ασπρόμαυρη ταινία μεσαίου μήκους του Δήμου «Αθέμιτος συναγωνισμός», μια σπαρταριστή κωμωδία με γκαγκ, αφιέρωμα στον Τσάρλι Τσάπλιν.