Οδηγός επιβίωσης για… φοβισμένους διευθυντές

Δέκα περιπτώσεις ομηρείας διευθυντών από εργαζομένους που έμαθαν ότι απολύονται σημειώθηκαν τους τελευταίους 2 μήνες στη Γαλλία και καθώς η οικονομική κατάσταση χειροτερεύει, τα περιστατικά αυτά προβλέπεται να αυξηθούν. Τα αφεντικά ανησυχούν και αναζητούν τρόπους… διαφυγής.

Το καλοκαίρι του 1993, το αφεντικό της διάσημης εταιρείας σαμπάνιας Μoet & Chandon παγιδεύτηκε από τους υπαλλήλους του στο γραφείο του, όπου είχε μόνο ένα ψυγείο γεμάτο… σαμπάνιες. Οι εργαζόμενοι ταμπουρώθηκαν στα κελάρια της επιχείρησης και άνοιξαν μερικά από τα εκατομμύρια μπουκάλια που υπήρχαν εκεί, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τα σχέδια της εταιρείας να απολύσει 250 υπαλλήλους, στην 250ή επέτειο της φίρμας.

Η «αρπαγή των αφεντικών» δεν είναι κάτι καινούργιο στη Γαλλία. Αντίθετα θα έλεγε κάποιος ότι είναι ένα σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας της χώρας, όπως οι μπαγκέτες και το μποζολέ. Όμως τους τελευταίους μήνες η οικονομική κρίση, η κατάργηση χιλιάδων θέσεων εργασίας και το κλείσιμο πολλών εργοστασίων προκάλεσε έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό αυτών των περιστατικών. Σε τουλάχιστον 10 εταιρείες, τους τελευταίους 2 μήνες, οι διευθυντές κρατήθηκαν όμηροι, ενώ εργαζόμενοι κατέλαβαν πολλά εργοστάσια.

Τα περιστατικά
Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες ομηρείες ήταν ειρηνικές και κανένα στέλεχος δεν κινδύνευσε πραγματικά, σε λίγες περιπτώσεις η ατμόσφαιρα ήταν τόσο φιλική όσο στη Μoet & Chandon. Δύο στελέχη της εταιρείας Μolex είχαν μελανιές και ελαφρές εκδορές κατά την απελευθέρωσή τους από την 26ωρη ομηρεία τους τον περασμένο μήνα (και ένα άλλο στέλεχος δέχτηκε τηλεφωνικά απειλές για τη ζωή του). Την προηγούμενη εβδομάδα, 74 εργαζόμενοι στον τομέα ενέργειας συνελήφθησαν έπειτα από την πρόκληση εκτενών καταστροφών στα παρισινά γραφεία τής εταιρείας ΕrDF, στη διάρκεια διαμαρτυριών για τους μισθούς.

Η αύξηση παρόμοιων περιστατικών πρόσφατα ανησυχεί τη γαλλική κυβέρνηση, η οποία πιέζει ιδιωτικά τα απαχθέντα στελέχη να μην ασκήσουν διώξεις εναντίον των εργαζομένων ώστε να αποφορτιστεί η ένταση. Πάντως ήδη, ειδικοί από εταιρείες δημοσίων σχέσεων έχουν αρχίσει να δίνουν συμβουλές προς πιθανά θύματα, όπως ο Ξαβιέ Λακόστ, ο οποίος τονίζει στην εφημερίδα «Financial Τimes» ότι το πρώτο μάθημα για τα στελέχη δεν είναι πώς θα επιβιώσουν από την ομηρεία, αλλά πώς θα την αποφύγουν. Αυτό προϋποθέτει συνεχή διάλογο με το προσωπικό, «καθώς δεν παρατηρούνται τέτοιου είδους φαινόμενα εκεί όπου υπάρχει παράδοση ανταλλαγής απόψεων».


Συμβουλές επιβίωσης για στελέχη

● ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ πού γίνονται οι συναντήσεις με τους εργαζομένους. Εάν η συνάντηση πραγματοποιηθεί σε κάποιο εργοστάσιο που πρόκειται να κλείσει, είναι πιθανό να δημιουργηθούν προβλήματα ● ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ αποθηκεύοντας διακριτικά μια αλλαξιά ρούχων, οδοντόβουρτσα και υγρά μαντιλάκια κοντά στην καρέκλα όπου θα κάθεστε. Εάν είναι δυνατόν πάρτε μερικά μπουκάλια νερό και κάποια σνακ ● ΒΑΛΤΕ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ενός στενού συγγενή σας σε γρήγορη κλήση στο κινητό σας ● ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ στην τουαλέτα πριν τη συνάντηση. Ένας διευθυντής που πρόσφατα κρατήθηκε όμηρος περιέγραψε την ταπείνωση που αισθάνθηκε όταν αναγκάστηκε να ζητήσει από τους υπαλλήλους του να του επιτρέψουν να πάει στην τουαλέτα. Ο Ζαν Πολ Σαρτρ, ο Γάλλος φιλόσοφος που υποστήριζε τις ομηρείες αφεντικών στη δεκαετία του ΄70, είχε πει ότι «όταν ένας διευθυντής πρέπει να ζητήσει την άδεια των υπαλλήλων του για να κατουρήσει, τότε έχει γίνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά» ● ΜΗΝ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΕΙΤΕ. Οι περισσότερες περιπτώσεις απαγωγών τέτοιου είδους τελειώνουν ειρηνικά, με τους υπαλλήλους συχνά να φέρνουν φαγητό και ποτά. Ο βασικός στόχος είναι η προσέλκυση του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ για συνδικαλιστικά αιτήματα και οι όμηροι απελευθερώνονται έπειτα από κάποιες ώρες ● ΕΑΝ ΑΥΤΟΙ που σας κρατούν αρχίσουν να αγριεύουν, υπογράψτε ό,τι θέλουν. Συμφωνίες που έχουν επιτευχθεί έπειτα από άσκηση βίας συχνά δεν στέκονται στα δικαστήρια ● ΦΕΡΤΕ αντικειμενικούς παρατηρητές, όπως μεσολαβητές, στις διαπραγματεύσεις. Μπορεί να συμβάλουν στην αποτροπή επιθετικών κινήσεων ● ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ότι η ομηρεία δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Δέκα περιπτώσεις μέσα σε δύο μήνες στη Γαλλία είναι πολύ μικρός αριθμός εάν σκεφτεί κανείς ότι εκατοντάδες γαλλικές εταιρείες κάνουν απολύσεις και κλείνουν εργοστάσια.