[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το ημερολόγιο ενός καπνιστή

Η πρωινή κούπα καφέ έχει καταντήσει αναγκαιότητα. Κάποτε πίστευα πως η διάθεση είναι ανεξάρτητο συναίσθημα- ή ξυπνάς τσαντισμένος ή όχι. Με τα χρόνια διαπίστωσα πως η πρωινή ψυχολογία δεν έχει να κάνει μόνο με το δυνατό άρωμα που αναδίδεται από την καφετιέρα, αλλά και από την άλλη απαραίτητη πρωινή «παρέα», το τσιγάρο.

Το πακέτο μετράει μείον ένα κατά τη διαδρομή προς τη δουλειά. Αγαπημένη συνήθεια που μαζί με το ράδιο κρατά καλή συντροφιά. Είναι σαν μια μικρή παραχώρηση που κάνεις στον εαυτό σου, λίγο πριν αρχίσει για τα καλά η ημέρα.

Κάπου εκεί- ανάμεσα στα τηλεφωνήματα, στις υποχρεώσεις, στην καθημερινή γκρίνια, στα «μούτρα»χάνω τον αριθμό. Έχω σταματήσει να μετρώ τις βόλτες προς το καπνιστήριο- οι περιορισμοί δεν μου ταιριάζουν και συνεπώς τέτοιου είδους υπολογισμοί θα αποτελούσαν ένα ακούσιο «φρένο».

Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι στιγμές χαλάρωσης μέσα στην ημέρα που, αν μη τι άλλο, δικαιούται κανείς ένα τσιγαράκι. Πώς αλλιώς να το γιορτάσεις. Αν μάλιστα έχεις την τύχη να βρεις και καλή παρέα, τότε το ένα μπορεί να γίνουν δύο ή ακόμη και τρία.

Το πακέτο στο μεταξύ έχει αλαφρύνει τόσο ώστε παύει να διαφεύγει της προσοχής. Τότε είναι που έρχεται μοιραία η ώρα του απολογισμού. Πάλι ξέφυγα από τον λογαριασμό. Μα πώς κάπνισα τόσα πολλά;

Ξαφνικά η μυρωδιά των ρούχων φαίνεται αποκρουστική. Η βαριά ανάσα υπενθυμίζει την πρωινή υπόσχεση πως θα το ελάττωνα. Το πρωί όμως, πάλι το αναζητώ. Ζητώ συγγνώμη από τους «συνάδελφους» καπνιστές – πιθανόν να με καταγγείλετε για προδοσία- αλλά έχω φτάσει σε εκείνο το σημείο που απλά υποστηρίζω κάθε είδους αντικαπνιστικό μέτρο. Η επιβολή, λέγεται, ότι έχει συνήθως τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Τι θα γινόταν όμως εάν- λέω, εάν- η περίπτωση αυτή αποτελέσει την εξαίρεση του κανόνα; Βye, bye my friend!