Ζητείται θυρωρός λόγω ανασφάλειας

«Την τελευταία διετία επανήλθε το ενδιαφέρον του κόσμου για εμάς τους θυρωρούς. Λόγω της αυξημένης παραβατικότητας, πολλοί είναι αυτοί που ζητούν έναν άνθρωπο που θα λειτουργεί αποτρεπτικά».

«Εταιρείες σεκιούριτι διαθέτουν μεν- φθηνότερα ή περιστασιακά με περιπολίεςπροσωπικό, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε υπηρεσίες που εμείς αναλαμβάνουμε. Στην πραγματικότητα, ο θυρωρός είναι το άγρυπνο μάτι και “εργαλείο” ενός κτιρίου, από το υπόγειο μέχρι την ταράτσα του…». Από τις πεντέμισι το πρωί είναι στο πόστο του, στο ίδιο εδώ και δεκαοκτώ χρόνια. Στα 50 του σήμερα, ο κ. Γιώργος Βαμβακάς είναι ένας από τους πέντε, ανά βάρδιες όλο το εικοσιτετράωρο, θυρωρούς σε τεράστια, οκταώροφη πολυκατοικίαμέγαρο επί της οδού Πανεπιστημίου, στο κέντρο της Αθήνας.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, έχει υπό την εποπτεία του συνολικά περισσότερα από 250 γραφεία και καταστήματα, ακόμα και υποκατάστημα τράπεζας. «Ο θυρωρός δεν είναι αυτό που πολλοί νομίζουν ή και χλευάζουν, δηλαδή ένας άνθρωπος τεμπέλης, που απλά και μόνο κάθεται σε μια καρέκλα. Είναι, αντίθετα, ο πιο βασικός και αποτρεπτικός λόγος ώστε να μην έχουμε και εντός κτιρίου φαινόμενα βίας και εγκληματικότητας, σαν αυτά που παρατηρούνται στις μέρες μας. Έστω κι αν είναι γυναίκα ή και ηλικιωμένος ο συνάδελφος, και μόνο με την παρουσία του μπορεί να προλάβει την απλή ζημιά ή και το μεγαλύτερο κακό…», λέει στα «ΝΕΑ», με την ιδιότητα και του προέδρου της Ομοσπονδίας του κλάδου. Ζητούμενο στη δουλειά του είναι, όπως εξηγεί, η λειτουργικότητα του χώρου που έχει αναλάβει να επιβλέπει.

Οι ευθύνες
«Στην ευθύνη μας είναι συνολικά όλες οι εγκαταστάσεις της πολυκατοικίας, εμείς είμαστε το “αφεντικό” της, ο θυρωρός είναι αυτός που έχει άμεση επίγνωση για του πού “πονάει” το κτίριο. Οφείλει να χειρίζεται μέχρι και τα συστήματα θέρμανσης και ψύξης, πυρανίχνευσης και πυρασφάλειας, ή τα μηχανήματα ΑΤΜ, να έχει μέχρι και γνώσεις για απεγκλωβισμό ατόμων από το ασανσέρ. Πρέπει, λοιπόν, να έχει και κάποια εξειδίκευση και δεξιότητες σε ζητήματα ασφάλειας, ομαλής λειτουργίας του χώρου στο σύνολό του. Ένας σεκιούριτι, αντιθέτως, δεν έχει τίποτε απ΄ όλα αυτά υπόψη του, ούτε και θα ασχοληθεί με τον… καυστήρα! Απλά και μόνο θα ειδοποιήσει, σε περίπτωση που συμβεί κάτι…», σημειώνει. Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του, ωστόσο, πέρασαν δύσκολες ώρες τον περασμένο Δεκέμβριο, στα εκτεταμένα έκτροπα, στο κέντρο της πόλης. «Παραβατικά άτομα προκαλούσαν φθορές ή έβρισκαν καταφύγιο σε μεγάλες πολυκατοικίες και καταστήματα. Γλιτώσαμε, όσο μπορούσαμε, αρκετές ζημιές στα κτίρια αυτά. Είχαμε ωστόσο και κρούσματα επιθέσεων και ξυλοδαρμών εις βάρος θυρωρών. Όταν έκαψαν τράπεζα στην Πανεπιστημίου, τον θυρωρό απείλησαν πρώτα με μαχαίρι και μολότοφ…», λέει ο κ. Βαμβακάς.

ΠΟΛΛΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Φροντιστής του κτιρίου, διανομέας της αλληλογραφίας, αλλά και φύλακας είναι ο σύγχρονος θυρωρός

«Τώρα πια κρατάω κλειστή την εξώπορτα»

ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟτης κάνει καθημερινά και η κ. Τρισεύγενη Μπαλατσούκα, θυρωρός την τελευταία δεκαετία σε οκταώροφη πολυκατοικία επί της οδού Μενάνδρου, στην καρδιά της πρωτεύουσας. «Τα τελευταία χρόνια η περιοχή έχει αγριέψει, ζουν ή κυκλοφορούν σ΄ αυτή πάρα πολλοί αλλοδαποί, πλήθος χρηστών διαφόρων ουσιών. Ειδικά μόλις πέσει το σκοτάδι, τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνα, προσωπικά εξακολουθώ να είμαι φοβισμένη με όσα βλέπω γύρω μου καθημερινά. Τα πρώτα χρόνια άφηνα πάντοτε ανοιχτή την εξώπορτα τα μεσημέρια, το καλοκαίρι. Τώρα είναι μονίμως κλειστή, ακόμα και τις πρωινές ώρες που είμαι στη βάρδια μου- ανοίγω μόνο για να αεριστεί ο χώρος και την ξανακλείνω…», επισημαίνει. Τα τετ-α-τετ της, μάλιστα, με ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται ούτε στο ισόγειο όπου εργάζεται είναι, όπως λέει, αναπόφευκτα. «Εάν διακρίνω πως ο άγνωστος είναι σε σχετικά νορμάλ κατάσταση, του ζητάω ευγενικά να περάσει έξω. Οι περισσότεροι τελικά συμμορφώνονται. Όταν, όμως, ως συνήθως, είναι υπό την επήρεια ναρκωτικών, τότε χρειάζεται να περιμένω ώρες μέχρι να συνέλθουν, να είναι σε θέση να καταλάβουν πως θα πρέπει να αποχωρήσουν. Μέχρι και την Αστυνομία υποχρεώθηκα να καλέσω μια-δυο φορές, ταραγμένη, μόλις αντίκρυσα πρωί πρωί άτομα σε μαύρο χάλι – δεν ήξερα εάν κοιμούνταν ή εάν ήταν πεθαμένοι»! Αντίθετα με τους «απ΄ έξω», η 47χρονη θυρωρός δεν είχε ποτέ πρόβλημα με τους «μέσα», τους τριάντα ιδιοκτήτες ή ενοίκους πάνω από το θυρωρείο της. «Μπορώ να πω ότι έχω μια πολύ καλή σχέση μαζί τους, ακόμα και με τους πολλούς ξένους που κατοικούν εδώ. Μου δείχνουν σεβασμό, εκτιμούν πως υπάρχει ένας άνθρωπος που ελέγχει την πολυκατοικία τους σημειώνει. Η ίδια θα φροντίσει και για την καθαριότητα του κτιρίου, τη διανομή της αλληλογραφίας, τον «μπελά» της είσπραξης κοινοχρήστων και ενοικίων πόρτα πόρτα. «Πηγαινοέρχομαι, ανεβαίνω πολλές φορές την ημέρα ώς τον όγδοο, για να τσεκάρω ανά πάσα στιγμή ποιος μπαίνει ή βγαίνει από την πολυκατοικία. Θέλω όλα εδώ να κυλούν ρολόι…», προσθέτει.


Οι θυρωροί επιστρέφουν

1.500

1.200 στην Αττική και 300 στη Θεσσαλονίκη- είναι σήμερα τα εγγεγραμμένα μέλη της Ομοσπονδίας Θυρωρών Ελλάδος 50.000

μέλη αριθμούσε πανελλαδικά η Ομοσπονδία τη χρονιά της ίδρυσής της, το 1961 5.000

υπολογίζονται σήμερα οι Έλληνες και αλλοδαποί θυρωροί σε όλη την Ελλάδα, σε αναλογία 70 άντρες προς 30 γυναίκες Το1948
ιδρύθηκε το πρώτο σωματείο θυρωρών 900ευρώ
είναι ο βασικός μηνιαίος μισθός ενός θυρωρού, μπορεί να φτάσει και τα 1.300 ευρώ με τα επιδόματα.


Από τον «Παπατρέχα» στον παλαίμαχο της Σταδίου

ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑτου ΄60 πουλούσε, ως πλανόδιος έμπορος, ζιβάγκο στον Ανδρέα Παπανδρέου, ρούχα, μουσικά όργανα, πίνακες και άλλα αντικείμενα σε όλη την Ελλάδα. Στα 79 του σήμερα, πατέρας τριών παιδιών και παππούς, ο κ. Χαρίλαος Χριστακόπουλος, από την Καρύταινα Αρκαδίας, μετρά μια ντουζίνα χρόνια ως εν ενεργεία θυρωρός- εργάζεται από το 1997 στο θυρωρείο συμπληρώνοντας τη μειωμένη σύνταξή του. Σε δαιδαλώδες οκταώροφο συγκρότημα γραφείων, που η αρχή του είναι στην οδό Σοφοκλέους και φτάνει μέχρι τη Σταδίου, στην Αθήνα, ο κύριος Χαρίλαος έχει καθημερινά, σε οκτάωρη βάση, μια σειρά από υποχρεώσεις: «Στη μία το μεσημέρι μοιράζω την αλληλογραφία.

Προσέχω τις καθαρίστριες, αλλά και τα τρία ασανσέρ, μην κλειστεί κανείς μέσα, πετάω και τα σκουπίδια. Δίνω και πληροφορίες. “Πού είναι ο τάδε δικηγόρος;”, με ρωτούν, “στον όγδοο, γραφείο 23…”, τους απαντώ, προσφέρω δηλαδή υπηρεσίες. Για να έχω, μάλιστα, και τη συνείδησή μου καθαρή, κάθομαι και μισή ώρα παραπάνω στη δουλειά. Προτού σχολάσω κάθε βράδυ, θα ανέβω πρώτα να κλείσω τα φώτα, θα ελέγξω μήπως έχει ξεχάσει κανείς τα κλειδιά του και μετά θα φύγω…». Μόνο που δεν μπορεί να αποσυρθεί από τον επαγγελματικό στίβο, μάς λέει με παράπονο. «Θέλω να φύγω και δεν μπορώ, αν και έχω πολλά ένσημα. Το ΙΚΑ, όμως, μου λέει πως, ακόμα κι αν σταματήσω, πάλι την ίδια- μειωμένη και όχι πλήρη- σύνταξη θα παίρνω…». Αξέχαστη παραμένει η ερμηνεία του Θανάση Βέγγου ως αεικίνητου θυρωρού στην ταινία του 1966 «Ο Παπατρέχας», με χαρακτηριστικές, μεταξύ άλλων, ατάκες του «Πολύδωρου Λαγού» ως «απάντηση» σε απαιτήσεις ενοίκων της πολυκατοικίας του.

Σαράντα δύο χρόνια αργότερα, το 2008, για τις ανάγκες του σίριαλ «Έχω ένα μυστικό», του ΑLΡΗΑ, ο Θανάσης Βέγγος υποδύθηκε και πάλι τον θυρωρό: τον κυρ Κυριάκο.