«Με ενοχλεί όταν με κάνουν να νιώθω αόρατη»

«Είμαι 20 χρόνια πωλήτρια, μάλιστα τα τελευταία 12 χρόνια στις πωλήσεις λευκών ειδών. Μπορώ λοιπόν πια να καταλάβω αν κάποιος πελάτης θέλει να αγοράσει από το κατάστημα, να ρίξει μια ματιά ή να κάνει και τα δύο».

Για την κ. Μαρία Βούλτσου, οι πιο πολλοί πελάτες θέλουν τον «χώρο» τους, «για να μπορέσουν να διαλέξουν με την ησυχία τους αυτά που τους ενδιαφέρουν. Και μετά πλησιάζουν για να ρωτήσουν. Υπάρχουν όμως και πελάτες, κυρίως γυναίκες, που σε βάζουν να κατεβάσεις χιλιόμετρα υφασμάτων επειδή για παράδειγμα- όπως μου είπε κάποτε κάποιααπό κοντά το κόκκινο έδειχνε να μοβίζει, ενώ από μακριά ήταν κόκκινο».

Βρίσκονται καθημερινά στο πόδι για να εξυπηρετούν τους πελάτες, οι οποίοι αφού έχουν ρίξει μία πρώτη ματιά στις βιτρίνες, μπαίνουν στα μαγαζιά. Οι πωλήτριες αλλά και όσοι βρίσκονται στα ταμεία των καταστημάτων διαθέτουν- αρκετοί τουλάχιστον από αυτούς- το χάρισμα της επικοινωνίας. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που έρχονται αντιμέτωποι με τις συνήθειες, τις παραξενιές, την αγένεια και τις συχνά τρελές απαιτήσεις των πελατών.

Χαμηλές αποδοχές
Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΣΥΕ), το τελευταίο τρίμηνο του 2008 οι απασχολούμενοι στην παροχή υπηρεσιών και οι πωλητές σε καταστήματα έφταναν πανελλαδικά τους 649.700, ενώ μόνο στην Αθήνα είναι περίπου 180.000. «Πρόκειται για έναν κλάδο που απορροφά πολύ κόσμο», σημειώνει ο κ. Μιχάλης Σερασκέρης, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ανθρωπίνου δυναμικού «Creme de la creme». Δεν πληρώνεται όμως ικανοποιητικά, αφού ο μισθός είναι γύρω στα 700 ευρώ για πλήρη απασχόληση, ενώ για όσους δουλεύουν τετράωρο στα 350- 450 ευρώ. «Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι εργοδότες οι οποίοι προσφέρουν και μπόνους υπό τη μορφή ποσοστών με την επίτευξη πωλήσεων. Σοβαρές επιχειρήσεις μάλιστα προσφέρουν έως και 30% επί των ετήσιων αποδοχών ως μπόνους».

Σταθερή αξία στο χρηματιστήριο της προώθησης των πωλήσεων πάντως παραμένει το δοκιμασμένο ρητό: «Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», ακόμη κι αν η συμπεριφορά του προς τον πωλητή επιβεβαιώνει το αντίθετο. Όπως λένε όσοι εργάζονται στον συγκεκριμένο κλάδο, οι πελάτες και ιδιαίτερα οι γυναίκες θέλουν ενθάρρυνση στις αγορές τους. «Θέλουν να ακούσουν το πόσο τους ταιριάζει κάτι ή ότι τις ομορφαίνει, γι΄ αυτό άλλωστε έγινε και σλόγκαν το Shopping Τherapy», δηλώνει η πωλήτρια σε κατάστημα ενδυμάτων στην οδό Ερμού, Μάιρα Τζελίλη.

Δεν παύουν όμως να υπάρχουν και τα προβλήματα. Σύμφωνα με τον κ. Σερασκέρη, τα αυξημένα ωράρια εργασίας, η εξαήμερη ή και επταήμερη απασχόληση, η ορθοστασία και η ανασφάλεια είναι τα μεγαλύτερα ζητήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι πωλητές. «Σήμερα δύσκολα μπορεί κάποιος να βρει οκτάωρη εργασία. Οι περισσότεροι είναι ωρομίσθιοι. Πάντως, είναι πολύ συχνό το φαινόμενο να πληρώνονται οκτώ ή τέσσερις ώρες αντίστοιχα και να δουλεύουν ακόμη και 13 καθημερινά. Για πληρωμή της υπερωρίας, ούτε λόγος», σημειώνει η κ. Μαρία Ταγκατάκη, πρόεδρος του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας.

Ημερομηνία λήξης
Όπως τονίζουν οι ειδικοί, το επάγγελμα του πωλητή έχει σύντομη ημερομηνία λήξης, καθώς η πλειονότητα των εργαζομένων είναι νέοι άνθρωποι και συνήθως φοιτητές, οι οποίοι δουλεύουν προσωρινά- για μερικούς μήνες μέχρι το πολύ δύο χρόνια- έως ότου πάρουν στο χέρι το πτυχίο. Αυτός είναι και ο λόγος που το συγκεκριμένο επάγγελμα είναι μεταξύ των πρώτων σε ζήτηση στις αγγελίες για εργασία. «Αν και τελευταία έχουμε παρατηρήσει παιδιά με πτυχίο που είχαν μπει στον κλάδο μας προσωρινά, να παραμένουν για τουλάχιστον μία δεκαετία», λέει η κ. Ταγκατάκη.

Οι εμποροϋπάλληλοι πάντως έχουν να αντιμετωπίσουν και τις παράλογες πολλές φορές απαιτήσεις των πελατών.

«Η πλειονότητα των πελατών στα παπούτσια δεν γνωρίζει το νούμερο που πρέπει να αγοράσει», λέει η κ. Ντίνα Πανταζή, που είναι 16 χρόνια πωλήτρια υποδημάτων. «Υπήρξε πελάτισσα που το νούμερό της ήταν το 37 και επέμενε και τελικά αγόρασε μεγαλύτερο, επειδή έτσι ήθελε. Βλέπετε, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Κάθε μέρα συμβαίνουν περίεργα στη δουλειά μας. Το χειρότερο, όμως, όλων είναι να σε αντιμετωπίζει σαν να είσαι αό ρατη ο πελάτης. Δεν συμβαίνει συχνά, αλλά όταν συμβαίνει με ενοχλεί».

Δύσκολες πελάτισσες
Πιο… δύσκολες στις αγορές τους, σύμφωνα με τους πωλητές, είναι οι γυναίκες, το 80% των πελατών της κ. Έλενας Σμπώκου, η οποία διαθέτει συνοικιακό κατάστημα εσωρούχων στην Αθήνα μαζί με τη μητέρα της. «Οι άνδρες ως επί το πλείστον ξέρουν τι θέλουν να αγοράσουν. Το μόνο που δεν γνωρίζουν, ακριβώς, είναι το νούμερο. Οι γυναίκες είναι πιο… περίπλοκες. Κατ΄ αρχάς, ούτε αυτές γνωρίζουν το νούμερό τους. Ειδικότερα, στα σουτιέν, οι 9 στις 10 δίνουν λάθος διαστάσεις». Προσθέτει δε ότι υπάρχουν γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας που φαίνεται ότι δεν σκοπεύουν να αγοράσουν, ωστόσο δεν το ξεκαθαρίζουν «και όταν έχουν, ήδη, δοκιμάσει 10 με 15 διαφορετικά είδη, καταλήγουν σε δύο-τρία που συνήθως, όπως σου λένε, είναι πολύ ακριβά και δεν συμβαδίζει η ποιότητα με την τιμή τους. Ξέρεις, δηλαδή, ότι δεν θα αγοράσουν από τα πρώτα κιόλας λεπτά».

Καλύτερες πελάτισσες στα ρούχα είναι οι Κύπριες, όπως δηλώνει η νεαρή πωλήτρια Μάιρα Τζελίλη, αν και πιο ανταγωνιστικές μεταξύ τους. «Ποτέ δεν θα πάρουν το ίδιο ρούχο είτε είναι μάνα με κόρη, είτε είναι αδελφές. Αντίθετα οι Ελληνίδες επηρεάζονται περισσότερο και αυτό που είναι πολύ άσχημο, κατά τη γνώμη μου, είναι οι μανάδες που θέλουν να επιβάλλουν τη γνώμη τους στην έφηβη κόρη τους. Είναι υπερπροστατευτικές και συχνά εμποδίζουν τα παιδιά που θέλουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό και ανάλογο με την ηλικία τους».

ΠΑΝΤΑ… ΑΔΙΚΟ

Σταθερή αξία στο χρηματιστήριο της προώθησης των πωλήσεων παραμένει το δοκιμασμένο ρητό: «Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο»

«Ο καλός πωλητής είναι και θα είναι περιζήτητος»

ΣΕ ΚΑΘΕεπάγγελμα, όπως λένε οι ειδικοί, υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί επαγγελματίες. Έτσι, όπως επισημαίνει ο κ. Μιχάλης Σερασκέρης, ο καλός πωλητής ήταν, είναι και θα είναι περιζήτητος. «Θεωρώ ότι ένα 20% των πωλητών έχει άριστη απόδοση, ένα 30% είναι εκπαιδεύσιμο, ενώ το υπόλοιπο 50% πάσχει πολύ σοβαρά, δεν επιδεικνύει διάθεση συνεργασίας, δεν γνωρίζει τα προϊόντα του σε βάθος, δεν έχει καλούς τρόπους προς τον πελάτη και δεν γνωρίζει τεχνικές πωλήσεων». Όπως λέει η κ. Γιώτα Διαμαντοπούλου, πωλήτρια σε κατάστημα γυναικείων ρούχων, «κι εγώ σαν καταναλώτρια μπορώ να ξεχωρίσω την πωλήτρια ή την ταμία που θέλει να με εξυπηρετήσει και εκείνη που έχει τα νεύρα της και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Πρέπει να χαμογελάς, ακόμη και όταν… βράζεις μέσα σου. Είναι η δουλειά σου αυτή. Ακόμα και όταν σχολάς και μπαίνουν στο παραπέντε ή ακριβώς την ώρα του κλεισίματος, δεν μπορείς να αντιδράσεις».
Τα βάσανα μιας ταμία έγιναν μπεστ σέλερ

ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ,κούραση και επιτακτική ανάγκη για χαμόγελα ήταν τα στοιχεία που ανέδειξε με ξεχωριστό τρόπο μια Γαλλίδα ταμίας σε σούπερ μάρκετ, όταν πριν από δύο χρόνια άρχισε να κρατάει ημερολόγιο δουλειάς. Η Αν Σαμ, αν και πτυχιούχος Λογοτεχνίας από το Πανεπιστήμιο της Ρεν, εργαζόταν ήδη οκτώ χρόνια ως ταμίας σε μεγάλο σούπερ μάρκετ στην ίδια πόλη.

Τον Απρίλιο του 2007 άνοιξε ένα μπλογκ με την ονομασία “Ταμίας χωρίς μέλλον”- (το Caissierenofutur. over-blog. com) – και μετέφερε στο Ίντερνετ τα καθημερινά της βάσανα. Από την πελάτισσα που έτεινε το δάχτυλο προς το μέρος της για να παραδειγματιστεί η κόρη της και να διαβάζει τα μαθήματά της ώστε να μην… καταλήξει ταμίας σούπερ μάρκετ, μέχρι την τενοντίτιδα, το λουμπάγκο και την περιφρόνηση των πωλητριών από τους πελάτες και τους μάνατζερ. Η επιτυχία του μπλογκ είχε ως αποτέλεσμα να αφήσει τελικά το ταμείο και να επιδοθεί στη συγγραφή βιβλίου. Η παραγγελία δόθηκε αυτή τη φορά από εκδοτικό οίκο έναντι 12.000 ευρώ. Το βιβλίο της με τίτλο «Τα βάσανα μιας ταμία» έχει επανεκδοθεί 19 φορές στη Γαλλία και έχει μεταφραστεί σε 10 γλώσσες, ενώ πρόκειται να ανέβει σε μιούζικαλ και να τυπωθεί σε κόμικς!