Εναλλακτικά Έρημη χώρα

ΤΙ ΡΟΛΟέχουν να παίξουν οι κυβερνήσεις στην οικονομική κρίση;

Αυτό ήταν στην ουσία το μεγάλο θέμα του G20 στο Λονδίνο. Οι μεν- δηλαδή Αγγλοαμερικανοί και Ιάπωνες- θεωρούν ότι χωρίς δημόσιες επενδύσεις δεν θα υπάρξει ανάπτυξη. Άρα η διεθνής οικονομία θα παγώσει. Οι δε- δηλαδή οι Γαλλογερμανοί- φοβούνται πως, αν συνεχίσουν να δημιουργούν χρήμα οι κεντρικές τράπεζες, πάμε φουλ για πληθωρισμό και νέα κατάρρευση. Είναι η λεγόμενη «διπλή βουτιά».

Όλη αυτή η συζήτηση δεν έχει κανένα αντίκτυπο στην Ελλάδα. Είναι λογικό. Εδώ ζούμε την απόλυτη αδυναμία διακυβέρνησης. Η Ν.Δ. έχει γαντζωθεί- με νύχια και με δόντια – στην εξουσία. Δεν ξέρει όμως τι να την κάνει. Η κυβέρνηση Καραμανλή αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο σούβλισμα του Παυλίδη και του οβελία. Τολμηρές κυβερνητικές κινήσεις δεν έχουν επισημανθεί. Αντιθέτως, γίνονται κάποια πράγματα για να γίνονται. Λες και το κυρίαρχο ζητούμενο είναι το ροκάνισμα του πολιτικού χρόνου.

ΜΙΑ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑμετά τις εκλογές του 2004, η διαπίστωση είναι τραγική. Η Ν.Δ. είναι μια παράταξη που αδυνατεί να κυβερνήσει. Από ανικανότητα και απροθυμία. Φόβος πολιτικού κόστους δεν υπάρχει. Αν οι της Ν.Δ. ήταν πράγματι φοβισμένοι, δεν θα είχαν προκύψει τα αναρίθμητα σκάνδαλα που έχουν συσσωρευτεί στη Δικαιοσύνη.

Στην οικονομία ή τα εξωτερικά, στην παιδεία ή το περιβάλλον, έλειψαν οι γενναίες αποφάσεις. Έλειψε πολύ περισσότερο ένα όραμα, μια στρατηγική, ένας στόχος για το μέλλον. Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, που με τόση συστηματικότητα συκοφάντησε η Ν.Δ., είχαν προγράμματα. Την ΟΝΕ, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, την ελληνοτουρκική προσέγγιση. Αντιθέτως, οι κυβερνήσεις Καραμανλή έσπρωχναν πίσω τα κρίσιμα ζητήματα σε λογική «μην κάνεις σήμερα αυτό που μπορεί να γίνει αύριο». Μετά ήρθε η κρίση και το αύριο έγινε χθες.

ΚΑΤ΄ ΙΔΙΑΝδεν υπάρχει στέλεχος της κυβέρνησης ή βουλευτής της Ν.Δ. που να πιστεύει ότι οι εκλογές κερδίζονται. Ένας λόγος παραπάνω να κάνουν τις ελάχιστες κινήσεις. Ο καραμανλισμός περιμένει το αναπόφευκτο τέλος, εγκλωβισμένος σε έναν στατικό μινιμαλισμό. Αναρωτιέται, πάντως, κανείς τι θα αφήσει ο Πρωθυπουργός όχι μόνο σε αυτόν που θα πάει στο Μαξίμου έπειτα από αυτόν, αλλά και σε εκείνον- ή εκείνη- που θα τον διαδεχθεί στη Ν.Δ. Τι θα γίνει με τα σκάνδαλα; Ποια θα είναι η τύχη εκείνων που τα ενσάρκωσαν; Με τι ατζέντα- η λέξη όραμα φαντάζει επιστημονική φαντασία- θα διεκδικήσει ξανά την ηγεσία η συντηρητική παράταξη;

Σημαντική δυσκολία θα υπάρξει και στην αντιπολίτευση. Από το 1996- και με μεγαλύτερη ένταση μετά το 2001- η σκανδαλολογία ήταν η προσφιλής αντιπολιτευτική τακτική της Ρηγίλλης. Μετά τα όσα έχουν κάνει, οι της Ν.Δ. θα πρέπει να σκεφθούν δύο φορές πριν αρχίσουν να καταγγέλλουν την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Συμπέρασμα: η κληρονομιά της διακυβέρνησης Καραμανλή θα είναι βαριά όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για το κόμμα του.