Εναλλακτικά Έγκλημα χωρίς τιμωρία

ΑΛΛΟ ΕΝΑπολιτικό σκάνδαλο.

Η υπόθεση Παυλίδη, που κακοφόρμισε εδώ κι έναν χρόνο, πήγε από την Εισαγγελία στη Βουλή για να καταλήξει σε Προανακριτική Επιτροπή. Η κυβέρνηση- που προτιμά τον πιο ουδέτερο όρο Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή- έκανε ό,τι μπορούσε για να πείσει τον πρώην υπουργό Αιγαίου να παραιτηθεί.

Όταν όμως η πειθώς- ή μάλλον η πίεση- δεν απέδωσε, τα ηνωμένα κέντρα της Ν.Δ. άρχισαν να διαρρέουν ότι ο φάκελος δεν δικαιολογεί παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο.

Ήταν μια στροφή 180 μοιρών που επέβαλε η ανάγκη. Παράλληλα, οι της Ν.Δ. έλεγαν κατ΄ ιδίαν πως θα είναι λάθος του ΠΑΣΟΚ να υπερψηφίσει σε μερικές εβδομάδες την παραπομπή του Παυλίδη με τόσο λίγα στοιχεία. «Αυτό», εξηγούσαν, «δημιουργεί προηγούμενο που θα ισχύσει και για τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ». Τα υπονοούμενα είναι δύο. Πρώτον, απειλούν με αντίποινα. Δεύτερον, θεωρείται δεδομένο ότι η επόμενη κυβέρνηση θα είναι ΠΑΣΟΚ. Οι στενές επαφές Παυλίδη- Μανούση έρχονται μετά τις υποκλοπές, τα ομόλογα, τους κουμπάρους, τον Ζαχόπουλο, τη Ζίμενς και το Βατοπέδιο. Μια απίθανη λογοδιάρροια χαρακτηρίζει τη συζήτηση στη Βουλή και τις αντιπαραθέσεις στα βραδινά δελτία ειδήσεων. Στοιχεία, ισχυρισμοί και αντιπερισπασμοί εκτοξεύονται αφειδώς, με τους λεγεωνάριους της Ν.Δ. να επισείουν υποθέσεις από το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ.

Η ΔΙΑΠΑΛΗέχει ένταση, αλλά δεν είναι πραγματική. Όπως έχει αποδειχθεί όλες τις προηγούμενες φορές, αληθινά θύματα δεν υπάρχουν. Ουδείς πολιτικός κινδύνεψε με οποιαδήποτε ποινή. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, η τιμωρία είναι η κομματική περιθωριοποίηση. Ο δικομματισμός προσέχει τους δικούς του. Οι σκανδαλομαχίες μοιάζουν λίγο με το κατς. Μπορεί να προκαλούν μώλωπες και μικροτραυματισμούς, αλλά υπάρχουν όρια. Τα ματς δεν είναι σικέ, αλλά κανείς δεν θέλει και να σκοτώσει κανέναν. Αυτό που ενδιαφέρει είναι οι εντυπώσεις- δηλαδή οι δημοσκοπήσεις.

Σαν τον ντοστογιεφσκικό ήρωα Ρασκόλνικοφ στο «Έγκλημα και τιμωρία», ο δικομματισμός φαίνεται να διακρίνει σε απλούς και εκλεκτούς, συγχωρώντας στους δεύτερους την παραβατική συμπεριφορά. Το πολιτικό σύστημα δεν χαρακτηρίζεται από ενοχή, αλλά από συνενοχή. Οι μεγαλοπασόκοι που μίλησαν στη Βουλή για την υπόθεση Παυλίδη δεν ήταν ακριβώς καταπέλτες. Και κάποιοι έλεγαν κατ΄ ιδίαν πως τα στοιχεία δεν είναι επαρκή. Το διά ταύτα είναι πως «δεν γίνεται κάθε φορά που κάποιος επιχειρηματίας καταγγέλλει έναν πολιτικό να τον στέλνουμε στο Ειδικό Δικαστήριο».

ΩΣΤΟΣΟ,αναρωτιέται κανείς τι εντύπωση αποκομίζουν από όλες αυτές τις υποθέσεις όχι οι επαγγελματίες της δημόσιας ζωής- πολιτικοί, δικαστές ή δημοσιογράφοι- αλλά οι απλοί πολίτες. Τι αφήνει στο μυαλό τους αυτό το ατελείωτο σκανδαλοθηρικό μπλα-μπλα, που στο τέλος εξατμίζεται χωρίς να καταλήγει πουθενά; Μάλλον τη βεβαιότητα ότι στην πολιτική επικρατεί ατιμωρησία και «πως όλοι το ίδιο είναι». Είναι μια νοοτροπία που εξηγεί γιατί είναι τόσο δύσκολο για τον δικομματισμό- Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ- να συνεπάρει όσους δεν συγκαταλέγονται στον σκληρό πυρήνα των οπαδών των δύο μεγάλων κομμάτων.