[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Τώρα που η θάλασσα έγινε γιαούρτι δεν έχουμε κουτάλια

Επιτέλους, κι ένα ευχάριστο νέο! Έπεσαν οι τιμές των αυτοκινήτων. Μάλιστα, στης κρίσης τον καιρό οι εταιρείες που εμπορεύονται αυτοκίνητα άδραξαν την ευκαιρία να προτείνουν πακέτα προσφορών στους επίδοξους αγοραστές όπου εκτός από μειωμένο φόρο περιλαμβάνουν και έξτρα εκπτώσεις.

Η καλύτερη εποχή, λένε αυτοί που ξέρουν, για να αγοράσεις αυτοκίνητο. Τα επιχειρήματά τους γίνονται γρήγορα αντιληπτά και αποδεκτά. Λειτουργεί όπως οι διαφημίσεις που στηρίζονται στις εικόνες με τη λεζάντα «πριν» και «μετά»: η τιμή από τόσο πήγε τόσο, υποστηρίζουν, με ενθουσιασμό.

Δεν αντιλέγω πως το όφελος είναι κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο, ιδίως σε εκείνες τις περιπτώσεις που ξεπερνά ακόμη και τα 7.000 ευρώ και αγγίζει έως και τα 18.800 ευρώ.

Προς στιγμήν, τσιμπήθηκα μήπως βλέπω όνειρο – παρασύρθηκα από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα (αγαπημένη έκφραση των τελευταίων μηνών). Η επαναφορά στην πραγματικότητα ήταν εύκολη – λίγη κοινή λογική χρειάζεται και προσγειώνεσαι και πάλι.

Διότι, για να καταχωρηθεί κάτι ως προσφορά με αγοραστικό αντίκτυπο, πρέπει το κοινό να μπορεί να πληρώσει το αντίτιμο. Έλα, όμως, που μήνα με τον μήνα το ρευστό στερεύει, οι καταθέσεις (εάν και εφόσον υπάρχουν) παραμένουν άθικτες για τις χειρότερες μέρες που έρχονται και οι οικονομικές υποχρεώσεις τρώνε τον μισθό με ταχύτητες Ferrari και βάλε…

Όταν η οικονομική μας κατάσταση ήταν λίγο έως πολύ καλύτερη, οι τιμές των αυτοκινήτων ήταν (επιεικώς) φουσκωμένες. Τώρα που το κόστος της αγοράς των τετράτροχων έπεσε, δεν έχουμε χρήματα. Έτσι, για μια ακόμη φορά οι φτωχοί αισθάνονται φτωχότεροι ενώ οι πλούσιο πλουσιότεροι, αφού δεν θα αφήσουν τέτοιες ευκαιρίες να πάνε χαμένες. Με άλλα λόγια, τώρα που η θάλασσα έγινε γιαούρτι δεν έχουμε κουτάλια.