Απέκτησε χαρακτήρα

Πρίντεζης, Βασιλόπουλος και στο βάθος ο Βούισιτς. Ο Ολυμπιακός είναι πιο κοντά πλέον στο Βερολίνο και δείχνει αποφασισμένος να μη χάσει και αυτό το εισιτήριο
Πέρυσι τέτοια εποχή ο Ολυμπιακός απείχε μόλις μια νίκη από το φάιναλ φορ. Μετά την εκπληκτική νίκη του στη Μόσχα, είχε σπάσει το πλεονέκτημα έδρας της ΤΣΣΚΑ και αρκούσε μια ακόμα επιτυχία στο ΣΕΦ για να πάει στη Μαδρίτη. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης ήταν πολύ σκληρή για τα δόντια του και το όνειρο έγινε και πάλι εφιάλτης.

Η διαφορά φέτος (εκτός του ότι η Ρεάλ δεν είναι ΤΣΣΚΑ) έγκειται στο ότι για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία οι «ερυθρόλευκοι» δείχνουν ικανοί να μην αφήσουν να πάει χαμένη η ευκαιρία.

Τουλάχιστον 2-3 φορές μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια οι «ερυθρόλευκοι» βρέθηκαν σε θέση βολής, αλλά πότε οι ήττες από την Μπαρτσελόνα σε Κορυδαλλό και ΣΕΦ, πότε η απίστευτη γκέλα από την αδιάφορη (βαθμολογικά) Ολύμπια Λιουμπλιάνας στο ΣΕΦ, χάλαγε το γλυκό.

ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
Το συγκρότημα όμως του Παναγιώτη Γιαννάκη εφέτος, έχει δείξει ότι δεν «μασάει» στα δύσκολα και δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλά μεγάλα παιχνίδια, η ομάδα έδειξε ότι είναι σφυρηλατημένη από σκληρό μέταλλο. Μάλιστα χάρις στους αδελφούς Αγγελόπουλους έχει το πιο πλούσιο ρόστερ της ιστορίας του.

Όταν στο «καμίνι» της Βιτόρια, η Ταού Κεράμικα έφτασε σε απόσταση βολής και η ατμόσφαιρα «τρυπούσε» τα αυτιά, ο Ολυμπιακός κατάφερε να επανέλθει και να πάρει το μεγάλο «διπλό».

Ενώ και στο ΣΕΦ όταν βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο επίσης με την Ταού αλλά και τον Παναθηναϊκό (τη στιγμή που ισοφάρισε από το-10 στα τελευταία δευτερόλεπτα), όπως και με την Αρμάνι Μιλάνο αλλά και τα δύο πρόσφατα παιχνίδια με τη Ρεάλ, ανταποκρίθηκε κάτι παραπάνω από επαγγελματικά, πετυχαίνοντας μεγάλες νίκες, σε παιχνίδια χωρίς αύριο, που ενδεχόμενες ήττες σήμαιναν αποκλεισμό ή απώλεια πλεονεκτήματος έδρας.

«Ο στόχος είναι να φτιάξουμε μια ομάδα που να μπορεί να νικά οποιονδήποτε σε κάθε γήπεδο», επιμένει από την αρχή της σεζόν ο αρχιτέκτονας του Ολυμπιακού Παναγιώτης Γιαννάκης και δεν έχει άδικο. Διότι εδώ πρέπει να επισημανθεί και το εξής. Όσοι είχαν ζήσει το ΣΕΦ τη δεκαετία του 1990 και έτυχε να βρεθούν στο φαληρικό στάδιο τα 2-3 τελευταία χρόνια, νόμιζαν ότι ήταν σε άλλο γήπεδο.

ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ
Με εξαίρεση την πλευρά των φανατικών φίλων των «ερυθρολεύκων», όλο το υπόλοιπο γήπεδο θυμίζει Μέγαρο Μουσικής. Δεν συμμετέχει ενεργά στο ματς και ούτε υπάρχει αυτή η βοή των παλαιών χρόνων. Πολύ απλά γιατί στην πλειονότητά του το κοινό αυτό δεν έχει ζήσει τα μεγαλεία της ομάδας. Είναι ένα κοινό που τώρα μαθαίνει στις μεγάλες νίκες.

Συνεπώς ό,τι έχει πετύχει ο Ολυμπιακός του Γιαννάκη, φέτος και στην έδρα του, είναι κατά 90% από το μπάσκετ που παίζει και όχι τόσο από την ώθηση του κόσμου. Απλά στα υπέρ του κόσμου είναι ότι έχει μάθει να έχει υπομονή (μειονότητα ήταν αυτοί που αποδοκίμασαν τους παίκτες μετά την ήττα στον τελικό του Κυπέλλου) και αυτό είναι επίτευγμα του «Δράκου» και των παικτών του.

Τουλάχιστον 2-3 φορές μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια, οι «ερυθρόλευκοι» βρέθηκαν σε θέση βολής αλλά δεν τα κατάφεραν