ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ «Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω»

Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν κουρασμένοι. Το βλέπεις πάνω τους, ρε παιδί μου. Στο καφενείο χρειάζονται τέσσερις καρέκλες να απλωθούν. Από μία σε κάθε πόδι, μία για να καθήσουν και μία για να απλώσουν το ένα χέρι, γιατί το άλλο πρέπει να κινείται- φραπέ, τσιγάρο και τα συναφή. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν κουρασμένοι αλλά κουράστηκαν γρήγορα- διαπιστώνοντας ότι από το να δουλεύεις, υπάρχει ακόμη κάτι καλύτερο: το να κάθεσαι και να παρατηρείς τους άλλους να δουλεύουν. Και υπάρχουν και άλλοι που ξεκίνησαν με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά στην πορεία την «άκουσαν» διαφορετικά: στην Ελλάδα, σου λέει, δουλεύουν τα κορόιδα και οι δείκτες των ρολογιών. Εγώ, που ούτε δείκτης είμαι ούτε κορόιδο, γιατί να δουλέψω; Έλα μου ντε!

Τον Καραμανλή δεν ξέρω σε ποια κατηγορία να τον κατατάξω. Έχω προβληματιστεί σοβαρά. Αλλά άμα βλέπει έναν υπουργό την ημέρα- όπως χτες που δέχτηκε στις 11 το πρωί τον υπουργό Γεωργίας Σωτήρη Χατζηγάκη, εργατικό δεν τον λες. Ούτε ότι πεθαίνει στη δουλειά…

Τον υπερασπίζεται ο Τραγάκης…

Να πεις ότι κάνει μια συντήρηση δυνάμεων, να το δεχτώ. Αλλά συντήρηση από τι και γιατί; Εδώ έχει καταντήσει ανέκδοτο αυτή η ιστορία. Ακούς τον άλλο να λέει «Καραμανλής εργαζόμενος» και η ομήγυρις σκάει στα γέλια. Τρελαίνεται. Τραντάζεται το γραφείο. Και μετά παίρνει αμπάριζα ο άλλος κι αρχίζει: «Ρε παιδιά, το άλλο με τον Τοτό και τη δασκάλα του το ξέρετε;». Και να το ξέρουν, του λένε πως δεν το ξέρουν. Να χαθεί η ωραία ατμόσφαιρα;

Βγαίνει ο ηρωικός Τραγάκης στις τηλεοράσεις και δηλώνει ο έρμος το περίφημο «ο Καραμανλής είναι ακούραστος», και πέφτει κόσμος ξελιγωμένος κάτω από τα χαχανητά. Και δεν θα τα ρίξουμε στον κόσμο τώρα που ξελιγώνεται, διότι άνθρωπος είσαι και συ, ακόμη και να θες να κρατήσεις τους τύπους βλέποντας αυτήν τη φοβερή μορφή της πολιτικής να υπερασπίζεται τον Καραμανλή, τι άλλο μπορείς να κάνεις; Αλήθεια, ο Καραμανλής δεν βλέπει τηλεόραση; Δελτία; Πώς άραγε νιώθει που τον υπερασπίζεται ο Τραγάκης;

… που ανέλαβε μετά τον Τζίμα
Αδιάφορο μας είναι κι άμα δεν τον ενοχλεί τον ίδιο, σιγά να μην ενοχλήσει εμάς. Εδώ πριν από μήνες είχε αναλάβει εργολαβικά το έργο της υπεράσπισής του εκείνη η άλλη μορφή, ο Μαργαρίτης Τζίμας, και δεν έλεγε τίποτε- πρόβλημά του και ποιος τον υπερασπίζεται, και πώς τον υπερασπίζεται. Εμένα δεν με ενοχλούν αυτά. Αλλού θέλω να σταθώ: στο θέμα της κούρασης αυτής καθαυτής. Επειδή άκουσα να λένε επίσης ότι ο Καραμανλής είναι νεαρός- σιγά να μη μας πουν ότι αυτά τα σημαδάκια που έχει στο πρόσωπο δεν είναι τίποτε καλέ, ακμή έχει ο άνθρωπος- και μικρότερος του Γιώργου Παπανδρέου, κι άρα αυτό είναι τεκμήριο… σφριγηλότητας και δηλωτικό ακούραστου, έχω να επισημάνω τα ακόλουθα: σε όλα τα πράγματα υπάρχει ένα όριο. Σε όλα ανεξαιρέτως. Εκτός από ένα: τη φαιδρότητα. Δεν βλέπει ότι τον γελοιοποιούν; Εδώ αυτοί είναι ικανοί να τον παρουσιάσουν καμιά μέρα σαν τον πετεινό της διαφήμισης που παίρνει τονοτίλ και γίνεται τούρμπο, προκειμένου να μας πείσουν ότι «μπορεί». Πώς τους αφήνει;

«Αλλού πατάει κι αλλού βρίσκεται»
Ποιος τον ρωτάει; Έχει χάσει την μπάλα, εντελώς. Δεν ελέγχει τίποτε. Είναι σε φάση «αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι». Σε κατάσταση «μη μου μιλάτε, αφήστε με μόνο μου». Σε διάθεση «άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω»- που λέει κι ο Μάλαμας στην «Πριγκηπέσα» του – μεγάλο τραγούδι και ας μην το ΄χει γράψει ο πρόεδρος Λευτέρης. Θα ήταν ευτυχής να τελειώσει το μαρτύριο, να κλείσει την πόρτα πίσω του και να ξεχάσουμε ότι υπήρξε. Αλλά δεν γίνεται. Η πρωθυπουργία είναι σαν τον στρατό. Δεν ξέρω αν υπηρέτησε και πού ο πιο «κατάλληλος» αλλά, αν πήγε, θα θυμάται ότι σου λένε «είσαι χρεωμένος με 108»- και μπορεί να έχεις χρεωθεί από ένα τανκς μέχρι ένα κανόνι, μια αποθήκη πυρομαχικών ή μισό λόχο. Κι ό,τι χαθεί εσένα θα τρέχουν- θα βρουν το χρεωστικό κι άντε να καθαρίσεις. Ο Κώστας, ο πιο «κατάλληλος», νομίζει ότι θα πάρει άφεση όταν θα χάσει. Ότι θα φύγει και θα τον ξεχάσουμε. Ότι θα κερδίσει ο Γιώργος και μετά εμείς θα έχουμε να ασχολούμαστε με τον Γιώργο και ό,τι κάνει, αλλά όχι με τον προκάτοχό του. Μα είναι δυνατόν; Δηλαδή για το ότι διέλυσε τη χώρα δεν θα δώσει την παραμικρή εξήγηση; Μια απολογία; Κάτι;

5 χρόνια ασχολήθηκε με την Ολυμπιακή;

Στο σκοτάδι θα μας αφήσει για το πώς τα έκανε έτσι; Μια φίλη μου, που μετράει τη ζωή της με τους άνδρες που γνώρισε, μου είπε μια ατάκα που τη βρήκα θεϊκή: «κάθε κολόνια, λέει, είναι ένας άνδρας»- κι εννοούσε ότι για όσο ήταν με κάποιον φορούσε μια συγκεκριμένη κολόνια, που συνήθως της δώριζε εκείνος. Από την πρωθυπουργία Καραμανλή, συγγνώμη, ποια «κολόνια» θα έχουμε να θυμόμαστε; Έψαχνα μια μέρα να βρω ένα θετικό που θα αφήσει φεύγοντας από την πρωθυπουργία (γιατί ότι θα φύγει, θα φύγει, δεν υπάρχει θέμα- το πώς απομένει…). Έσπασα το κεφάλι μου. Δεν βρήκα κανένα. Ούτε ένα… Τίποτε. Ρώτησα κι άλλους ανθρώπους, εντός και εκτός του κύκλου μου. Επίσης δεν βρήκαν τίποτε θετικό. Ένας στο «Ντα Κάπο» μου είπε μια μέρα: «Πούλησε την Ολυμπιακή». Ωραία, έφαγε (και από τη ζωή μας) 5 χρόνια για να πουλήσει την Ολυμπιακή; Συγγνώμη, αλλά δεν θα πάρουμε άλλο (από το φοντανάκι που μας προσφέρει)…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Από το 2004 βαριόταν! Αλλά εμείς τι φταίμε;

O άνθρωπος είναι σοβαρός. Από εκείνους που χαίρεσαι να κουβεντιάζεις μαζί τους- για την ακρίβεια να τους ακούς να μιλάνε. Γιατί ξέρεις ότι όσο εκείνοι μιλάνε κι εσύ ακούς, κέρδος έχεις. Μαθαίνεις. Και στη ζωή αυτή, το έχουν πει άλλοι σοφότεροι ημών, ο μεγάλος πλούτος δεν είναι ούτε τα χρήματα ούτε τα κάθε λογής υλικά αγαθά: είναι ο πλούτος της γνώσης. Άνθρωπος της τέχνης, πολίτης του κόσμου, καταξιωμένος, δέχτηκεμε έκπληξη είναι αλήθεια- μια πρόσκληση του Καραμανλή, λίγους μήνες αφ΄ ότου ο πολύ, ο απεριόριστα «κατάλληλος» ανακηρύχθηκε Πρωθυπουργός της χώρας (7 Μαρτίου του 2004 ήταν για όσους ξεχνούν την αποφράδα ημέρα). «Τι με θέλει ο Πρωθυπουργός εμένα;» ρώτησε σεμνά, με το εύρος της σεμνότητας που υπαγορεύει η μεγαλοσύνη του. «Σας θέλει να σας ενημερώσει για τα σχέδιά του για τον πολιτισμό» του απάντησε ο προσκαλών- Ρουσόπουλος ονόματι. Ο άνθρωπός μας πήγε στο Μαξίμου- άμα σε καλεί ο Πρωθυπουργός της χώρας, δεν μπορείς να πεις όχι- κι απ΄ όσα άκουσε να του λέει ο πρόεδρος Κώστας, συγκράτησε ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο «βαριέμαι εδώ που βρίσκομαι»! Έφυγε από το Μαξίμου, παγωμένος. Δεν το είπε πουθενά. Το διηγήθηκε τώρα, που διάβασε τις διαψεύσεις για το αν και κατά πόσον είναι κουρασμένος ο Καραμανλής. Από το 2004 βαριόταν! Μάλιστα… Αλλά εμείς τι φταίμε;