Γνώμη

Τι κρύβουν οι καπνοί;
του , Μπάμπη Κουβαράκη

Είχαμε δεν είχαμε η Ελλάδα διασύρθηκε στο εξωτερικό. Η εικόνα στο κλειστό του ΟΑΚΑ την ώρα της απονομής του Κυπέλλου Συνομοσπονδίας στο βόλεϊ στη νικήτρια ομάδα Μπέλγκοροντ της Ρωσίας με τα μάτια των παικτών της κατακόκκινα από τα δακρυγόνα, ήταν η καλύτερη… διαφήμιση για τη χώρα μας. Και απορεί κανείς. Πώς γίνεται να είμαστε ικανοί να διοργανώνουμε άψογους Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα μπάσκετ, Μεσογειακούς Αγώνες και δεν είμαστε ικανοί να περιφρουρήσουμε ένα φάιναλ-φορ Κυπέλλου Συνομοσπονδίας βόλεϊ, ή ένα παιχνίδι μεταξύ των λεγόμενων (ο Θεός να τις κάνει) μεγάλων ομάδων. Τι είπατε; Ανεξήγητο; Όχι ακριβώς.

Εξήγηση υπάρχει και αφορά τους «γνωστούς-αγνώστους» ή επί το λαϊκότερον τους «στρατούς» των οργανωμένων οπαδών των ομάδων. Αυτούς που όλοι τους γνωρίζουν και τους καλύπτουν, αφού κανείς δεν τολμάει να τα βάλει μαζί τους γιατί έτσι τους βολεύει. Οι ταραξίες μένουν ατιμώρητοι και η ζωή συνεχίζεται. Μετά, αναρωτιέται κανείς γιατί δεν γεμίζουν τα στάδια. Γιατί να πάει κάποιος στο γήπεδο, γνωρίζοντας ότι πιθανότατα θα κινδυνεύσει η σωματική του ακεραιότητα.

Όλα αυτά είναι αρμοδιότητα της κεντρικής πολιτικής εξουσίας και όσο δεν υπάρχει βούληση για εξάλειψη του απαράδεκτου φαινομένου της βίας από τη ρίζα του, τόσο ανάλογες εικόνες θα εξακολουθούν να υφίστανται και να πολλαπλασιάζονται.

Πιθανότατα αυτό να συμφέρει κάποιους που επιθυμούν να κρύψουν την ανυπαρξία τους, έχοντας στόχο να στρέψουν την προσοχή του κόσμου μακριά από τα πραγματικά προβλήματα που τον ταλανίζουν. Είναι κι αυτό πολιτική. Δυστυχώς, από ευχολόγια και μέτρα χορτάσαμε. Τι άλλο θα δούμε ακόμα…