«Το φως δεν το αντικαθιστά κανένα κινηματογραφικό εφέ»

«Είναι ζήτημα αν αυτή τη στιγμή στο Χόλιγουντ υπάρχουν δέκα σκηνοθέτες που να πιστεύουν μέσα τους ότι κάνουν τέχνη! Στη δεκαετία του ΄60 και του ΄70, οι σκηνοθέτες στο Χόλιγουντ ήταν το νούμερο ένα σε μια ταινία» πιστεύει ο διευθυντής φωτογραφίας Βίλμος Ζίγκμοντ (με 82 ταινίες στο ενεργητικό του), που βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη προσκαλεσμένος του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. «Σήμερα οι παραγωγοί αποφασίζουν. Όσο για τους διευθυντές φωτογραφίας που στην Ευρώπη είναι μετά τους σκηνοθέτες, στις ΗΠΑ είναι έκτης και έβδομης σημασίας σε μια ταινία».

Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, πόσο ο κινηματογράφος θα παραμείνει τέχνη;

«Πρέπει να χρησιμοποιείς την τεχνική για να κάνεις τέχνη, χωρίς η πρώτη να σε παίρνει από κάτω. Σήμερα με το ψηφιακό ή το digital μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Πριν από δέκα χρόνια δεν πίστευα ότι μπορεί να υπάρξει τόση εξέλιξη στην ψηφιακή τεχνολογία. Είναι γνωστό ότι το φιλμ για να διατηρηθεί, χρειάζεται ειδική επεξεργασία που κοστίζει, αλλά δεν ξέρουμε ακόμα αν θα κοστίζει περισσότερο η επεξεργασία που θα χρειαστεί το ψηφιακό για να συντηρηθεί».

Έχοντας ως πρότυπά του στη φωτογραφία τον «Πολίτη Κέιν» του Όρσον Γουέλς και τις ταινίες του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ο Βίλμος Ζίγκμοντ θεωρεί ότι «το φυσικό φως σε όλες τις ώρες του 24ώρου και οι φωτοσκιάσεις του είναι πηγή έμπνευσης και πειραματισμού που κανένα εφέ ή τεχνικό μέσο δεν τα αντικαθιστά. Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί το φυσικό φως είναι ανεπανάληπτη».

Συμβουλές σε νέους κινηματογραφιστές…

«Η τεχνική μαθαίνεται βλέποντας ταινίες. Ο σωστός φωτισμός δεν μαθαίνεται παρά μόνο από την επανάληψη και παρακολουθώντας τη ζωγραφική όλων των εποχών».


Με μια ματιά

Γεννήθηκε στην Ουγγαρία το 1930.

Φωτογράφισε με τον φίλο του Λάζλο Κόβακς τις εξεγέρσεις του ΄56 και με «παράνομο» υλικό διέφυγαν στη Δύση.

Από το 1957 εγκαταστάθηκε στην Αμερική.

Έχει υπογράψει ταινίες όπως «Η πύλη της Δύσης», «Ελαφοκυνηγός», «Μπλόου-άουτ», «Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας», «Μαύρη Ντάλια», «Μελίντα και Μελίντα», «Το όνειρο της Κασσάνδρας», «Το Εξπρές του Σούγκαρλαντ».

Ήταν τέσσερις φορές υποψήφιος για Όσκαρ.