«Η μουσική μού δίνει δύναμη»

«Είναι δύσκολο να περιγράψω πώς νιώθω όταν γράφω μουσική. Για μένα είναι πληρότητα, παρ΄ όλο που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας το να βάζω μία μία τις νότες με το ποντίκι στην ηλεκτρονική παρτιτούρα, δεν είναι το ίδιο με το να απλώσει ο πιανίστας τα χέρια στο πιάνο και να βγάλει απευθείας τη μελωδία».

Δεν μπορεί να παίξει πιάνο ούτε να γράψει σε κλασικές παρτιτούρες. Κι όμως, η μουσική που συνθέτει έχει βραβευθεί πολλές φορές ενώ καταξιωμένοι τραγουδοποιοί και τραγουδιστές έχουν συνεργαστεί μαζί του. Ανάμεσά τους ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος έχει προλογίσει δίσκο του αλλά και ο Αντώνης Ρέμος που έχει πει τραγούδι του. Από πολύ μικρή ηλικία- μόλις πέντε ετών- φάνηκε το ταλέντο του Στέλιου Πισή στη μουσική. Την ίδια όμως περίοδο οι γιατροί διέγνωσαν ότι ο νεαρός από την Κύπρο έπασχε από μυϊκή δυστροφία τύπου Duchenne, μια σοβαρή και ταυτόχρονα σπάνια ασθένεια που χτυπά το μυϊκό σύστημα του ασθενούς με αποτέλεσμα σταδιακά να εξασθενούν οι μύες. Κι ενώ τα πρώτα χρόνια ο μουσικοσυνθέτης μπορούσε να μετακινηθεί με αναπηρικό αμαξίδιο, τα τελευταία περίπου οχτώ χρόνια, η κατάσταση της υγείας του έχει επιδεινωθεί με αποτέλεσμα να τον κρατά μόνιμα στο κρεβάτι και μάλιστα να κρίνεται απαραίτητη η χρήση αναπνευστήρα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. «Χωρίς τον αναπνευστήρα δεν μπορεί να αντέξει παρά μερικά δευτερόλεπτα- ούτε καν για μισό λεπτό», λέει ο πατέρας του μουσικοσυνθέτη κ. Κλείτος Πισής.

Παρά την επιβαρημένη κατάσταση της υγείας του όμως, δεν σταμάτησε να κάνει αυτό που αγαπά: να γράφει μουσική. Ωστόσο σήμερα δεν μπορεί να κουνήσει παρά μόνο το ένα δάχτυλο του δεξιού χεριού. Και πάλι όμως δεν το βάζει κάτω. Συνεργάτες του σε αυτήν την προσπάθεια είναι η οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή, η οποία βρίσκεται πάνω από το κρεβάτι του αλλά και το ποντίκι, το οποίο δεν ακουμπά σε κάποιο γραφείο αλλά στο ίδιο του το σώμα: Καθημερινά γράφει στον υπολογιστή μία μία νότα.

«Μεγάλες δυσκολίες»
«Η μουσική είναι η ζωή μου. Είμαι ευτυχισμένος που μπορώ έστω και με αυτόν τον τρόπο να δημιουργώ. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζω καθημερινά είναι τόσο μεγάλες που κανένας δεν μπορεί όχι μόνο να τις καταλάβει αλλά και να τις υποψιαστεί. Χρειάζεται να μείνει κάποιος δίπλα μου ένα εικοσιτετράωρο για να τις αντιληφθεί. Δεν παραπονιέμαι όμως, έχω στο πλευρό μου ανθρώπους που με βοηθούν αλλά και την τεχνολογία. Χωρίς τον υπολογιστή μου και τα εξειδικευμένα μουσικά μου προγράμματα δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω ως συνθέτης και θα ήταν για μένα πολύ τραγικό αν ένιωθα να με πλημμυρίζουν τόσες μελωδίες αλλά να μην μπορώ να τις καταγράψω και να τις βγάλω προς τα έξω», λέει στα «ΝΕΑ» ο 30χρονος μουσικοσυνθέτης.

Η έμπνευση και η ιδέα για ένα μουσικό κομμάτι γεννιέται πολλές φορές, όπως λέει, μέσα σε ελάχιστο χρόνο. «Ωστόσο, δεν αρκούμαι στο να καταγράφω απλά τις μελωδίες, αλλά προχωρώ και στην ενορχήστρωση των έργων μου κι αυτό είναι χρονοβόρο». Τους στίχους που ντύνει η μουσική του Στέλιου τους γράφει ο πατέρας του. «Έγραφα στίχους και ποιήματα από το 1962. Όταν η κατάσταση του Στέλιου επιβαρύνθηκε, το άφησα για λίγο στην άκρη. Μέχρι που ο γιος μου μού ζήτησε να συνεργαστούμε».

ΣΠΑΝΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Ο νεαρός από την Κύπρο πάσχει από μυϊκή δυστροφία τύπου Duchenne, μια σοβαρή ασθένεια που χτυπά το μυϊκό σύστημα του ασθενούς

Διεθνείς διακρίσεις για το μουσικό του έργο

ΠΡΙΝ ΑΠΟ περίπου έναν μήνα, ο Στέλιος Πισής βραβεύθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Προστασίας Πνευματικών Δικαιωμάτων (ΡRS) για το μουσικό του έργο. «Στις 5 Φεβρουαρίου ήρθαν από το Λονδίνο εκπρόσωποι του οργανισμού και σε μια τελετή που έγινε στο δωμάτιό μου, στη Λεμεσό, μου δόθηκε ο έπαινος». Ο Οργανισμός έχει 60.000 μέλη παγκοσμίως αλλά σε ελάχιστους δόθηκε αυτή η τιμητική διάκριση ενώ είναι η πρώτη φορά που απονέμεται σε Κύπριο συνθέτη.

Η συγκεκριμένη διάκριση πάντως δεν είναι η μοναδική. Πριν από περίπου τρία χρόνια προβλήθηκε στο πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ «Εmotion Ρicture» στην Αθήνα, ντοκιμαντέρ με τη ζωή και το έργο του Στέλιου. Έναν χρόνο αργότερα, το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο 4ο Φεστιβάλ Κυπριακών Ταινιών Μικρού Μήκους και Ντοκιμαντέρ, όπου και απέσπασε το βραβείο καλύτερης μουσικής, την οποία έγραψε ο ίδιος ενώ το 2008 κέρδισε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Δράμας.

Αν και, όπως λέει, δεν έχει αντιμετωπίσει πρόβλημα «ρατσισμού», επισημαίνει ότι υπάρχει ακόμα προκατάληψη για τα άτομα με ιδιαιτερότητες. «Διακρίσεις εις βάρος τους σε διάφορους τομείς, δεν έχουν πρόσβαση σε όλους τους χώρους κι αγωνίζονται κάποτε ν΄ αποδείξουν ότι έχουν ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους. Δεν ζητούν τον οίκτο και την ελεημοσύνη αλλά ίσες ευκαιρίες. Χρειάζεται ο κόσμος ν΄ αλλάξει νοοτροπία και ν΄ αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Είναι θέμα αγωγής».