«Ψάχνω το “10 το καλό” δίπλα στον Σκορσέζε»

Καθώς η νέα, γλυκόπικρη, κωμωδία «Κοίτα τι έγινε» του Μπάρι Λέβινσον με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο ταξιδεύει στις κινηματογραφικές αίθουσες- και στις ελληνικές από χθες-, μια από τις πλέον εμβληματικές φιγούρες της 7ης Τέχνης μοιάζει σαν να θέλει να κάνει τον απολογισμό της με διάθεση αυτοκριτικής. «Προσφάτως σκεφτόμουν τις ταινίες που έχω παίξει, θέλοντας να τις ξαναδώ», λέει με το χαρακτηριστικό χαμόγελό του ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. «Δεν ξέρω αν έχω χρόνο για βελτίωση, αλλά θέλω να βλέπω την πρόοδό μου, πού βρίσκομαι. Μπορεί να επαναλαμβάνομαι. Ίσως στη συγκεκριμένη ταινία να μη χρειάστηκε να κάνω την προετοιμασία που θα έκανα σε άλλου είδους ταινία. Στο πέρασμα του χρόνου υπάρχουν πράγματα που μαθαίνεις ως ηθοποιός, τα οποία κάνουν πιο σύντομη τη διαδρομή».

Στην ταινία του Λέβινσον ο Ντε Νίρο υποδύεται έναν κινηματογραφικό παραγωγό, τον Μπεν, μπαϊλντισμένο από εγωισμούς, καπρίτσια και νεύρα «καμένων» ηθοποιών, τρομοκρατημένο από τα στελέχη των κινηματογραφικών στούντιο, με το άγχος του στα ύψη, που σε κάνει να κλαις από τα γέλια. «Είναι αστείο. Οι ηθοποιοί έχουν την τάση να υπερβάλλουν στις εκδηλώσεις τους όταν συμβαίνει κάτι, αλλά στην κανονική ζωή, ακόμη και μπροστά σε γεγονότα πραγματικά τραγικά, δεν γίνεται τίποτα ανάλογο. Να, για παράδειγμα ένα ζευγάρι μαθαίνει ότι και τα δύο παιδιά του σκοτώθηκαν σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Απλώς κοιτάζουν, αποσβολωμένοι. Δεν κάνουν τίποτα, δεν αντιδρούν. Λόγω του σοκ», είπε στους «Sunday Τimes».

Βέβαια ο Ντε Νίρο, σε αντίθεση με τον ήρωα της ταινίας, τον κατατρεγμένο Μπεν, δεν είναι κατασκεύασμα κανενός από τους κραταιούς των μεγάλων στούντιο. Επιβιώνει χάρη στο ταλέντο του, την αξία του. «Μα δεν μπορούν να κάνουν χωρίς τον Μπομπ, είναι για όλους μας ξεκάθαρο», λέει ο παραγωγός της ταινίας Αρτ Λίνσον.

Σκληρός παίκτης σε μια αδηφάγο βιομηχανία κυνηγάει τους στόχους του, επιβάλλει σεναριογράφους, πιέζει να γίνουν τα σενάριά τους ταινίες. Το φιλμ «Κοίτα τι έγινε» είναι δική του ιδέα.

Διάβασε τα απομνημονεύματα του Λίνσον το 2002 και του ζήτησε να τα κάνει ταινία. Εκείνος πίεσε τον Σκορσέζε για το «Οργισμένο είδωλο». «Έπειτα ήθελα να κάνω τον “Βασιλιά της Κωμωδίας”. Ο Μάρτι δεν ήταν σίγουρος αλλά το έκανε. Κι ύστερα γυρίσαμε το “Ακρωτήρι του φόβου”, που το ήθελε και ο Σπίλμπεργκ. Πίεζα διαρκώς τον Μάρτι». Τι θα ήθελε να κάνει στο μέλλον; «Δύο ακόμη ταινίες με τον Μάρτι, ώστε η συνεργασία μας να αριθμεί συνολικά τις δέκα».