[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ματζούνια για μια θέση στο όνειρο

ΠΟΙΟΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ποιον; Αν η Δικαιοσύνη ήταν ιδιωτική επιχείρηση θα υποθέταμε βασίμως ότι ανακάλυψε στους συμβασιούχους τους καλύτερους πελάτες. Εκμεταλλευόμενη τον πόνο τους, τους εγκλωβίζει σε μια ατέρμονη δικαστική διαμάχη, μια παρτίδα πινγκπονγκ, στη μακρά διάρκεια της οποίας η χαρά εναλλάσσεται με τη λύπη, με τρόπο αριστοτεχνικό. Παίκτες, αλλά και αντίπαλοι, είναι οι δικαστές διαφορετικών βαθμίδων, οι οποίοι κρίνουν κατά το δοκούν και αναλόγως ικανοποιούν ή δυσαρεστούν το… μπαλάκι. (Ποιος είναι το μπαλάκι δεν χρειάζεται να διευκρινίσουμε). Αν λοιπόν τα δικαστήρια ήταν εμπορικά καταστήματα, θα βρίσκαμε λόγια να αιτιολογήσουμε τη συμπεριφορά τους έναντι του πελάτη. Το γεγονός όμως ότι φέρουν το βάρος της απονομής της Δικαιοσύνης, έχοντας επωμισθεί το ιερό καθήκον της προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, δεν τους επιτρέπει να μεταβάλλουν το ύστατο καταφύγιο του πολίτη σε πολυκατάστημα. Οι δικαστικές αποφάσεις δεν είναι… ματζούνια. Και ασφαλώς δεν εκδίδονται για να ξεγελάσουν προσωρινά τον κάθε πονεμένο. Δεν είναι δυνατόν να δικαιώνει τον συμβασιούχο το ένα δικαστήριο, να τον απογοητεύει το άλλο, να τον ξαναδικαιώνει το επόμενο και έτσι να περνάει ο καιρός. Δεν επιτρέπεται σε ένα θεωρητικά ευνομούμενο κράτος να παίζει απροκάλυπτα με τη ζωή τόσων ανθρώπων, σκληρά εργαζομένων, που κάποια στιγμή χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της όποιας προεκλογικής εκστρατείας και στη συνέχεια αφέθηκαν στην τύχη τους. Τα Πρωτοδικεία, όπου ελέγχεται πραγματικά η βασιμότητα επιχειρημάτων των συμβασιούχων, είθισται να δίνουν «πράσινο φως» για την επαναπρόσληψή τους. Συχνά, η κρίση τους επικυρώνεται και από το Εφετείο. Και λοιπόν; Χρόνος, χρήμα και ψυχική φθορά για το απόλυτο μηδέν. Οι εργοδότες, το Δημόσιο σε όλες του τις εκφάνσεις, με πλάτη την περίφημη απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, καθώς και μια ανάλογη του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αρνούνται να συμμορφωθούν. Γιατί λοιπόν τους αναλαμβάνει το… μαγαζί; Αν επρόκειτο για νοσηλευτικό ίδρυμα, θα λέγαμε «μέχρι να βγει η ψυχή τους», ως όφειλε άλλωστε να κάνει. Αλλά η Δικαιοσύνη γιατί; Ούτε το κύρος της περισσεύει ούτε ο χρόνος. Όταν ο νόμος αποκτήσει μια μόνο ανάγνωση και πάψουν τα δικαστήρια να παίζουν πινγκ-πονγκ, ας πάρει τον λόγο…