Τον θέλουμε πίσω, έστω και νεκρό

«Για τον αδερφό μου χρησιμοποιούμε ακόμα χρόνο ενεστώτα. Ο Νώντας λοιπόν ΕΙΝΑΙ ακόμα παρών, μέσα μας εξακολουθεί να υπάρχει ένα μικρό ποσοστό ελπίδας καθώς ακόμα δεν έχει βρεθεί τίποτα, έστω και το χειρότερο. Ζητάμε όμως μια έμπρακτη απάντηση στο μεγάλο μας “γιατί;”, από τους ίδιους τους δράστες το ελάχιστο ίχνος από φιλότιμο: να μας πουν επιτέλους πού τον έχουν…».

Αναζητά ένα θαύμα σε κάτι «μεταφυσικό», «ανεξήγητο και πρωτοφανές ακόμα και για τα αστυνομικά χρονικά», όπως το χαρακτηρίζει. Ενενήντα έξι ημέρες μετά την αιφνίδια εξαφάνιση- αρπαγή του 52χρονου καρδιολόγου Επαμεινώνδα Γερασιμόπουλου, από την κατοικία του στη Βάρη, ο δικηγόρος αδερφός του, Τάκης (Παναγιώτης), τρελαίνεται όπως παραδέχεται στην ιδέα πως ακόμα δεν έχει μάθει το παραμικρό για τον άνθρωπό του. «Δεν ξέρουμε τι έχει συμβεί, δεν έχουμε ιδέα και γιατί συνέβη. Ούτε απαγωγή ή τηλεφώνημα των δραστών έχουμε, ούτε και σίγουρο φόνο, είναι κάτι το εντελώς απροσδιόριστο στην εξέλιξή του…», λέει στα «ΝΕΑ». Την ώρα που για την Αστυνομία, ύστερα από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, το σενάριο της απαγωγής αποδυναμώνεται, αν δεν αποκλείεται, εκείνος έχει καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.

«Προσωπικά νομίζω πως το κίνητρο των δραστών ήταν η ληστεία, αλλά εκεί πρέπει να συνέβη κάποιο ατύχημα, που να αιφνιδίασε και τους ίδιους. Στον πανικό τους, προφανώς θέλησαν να ξεφορτωθούν τον Νώντα…», εκτιμά. Δεν παύει ωστόσο να διατηρεί έστω και τα τελευταία αποθέματα της πίστης του για αίσια έκβαση, κόντρα στα έως τώρα δεδομένα και στη λογική. «Τις πρώτες μέρες, κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο, ήταν έντονη η ελπίδα μας, τώρα δυστυχώς μειώνεται μέρα με τη μέρα. Αλλά και πάλι, μέχρι να βρεθεί κάποιο ίχνος, πάντα, έστω και σε φωτεινά διαλείμματα, θα συνεχίσει να υπάρχει- η ελπίδα άλλωστε, όπως λένε, πεθαίνει τελευταία! Τώρα πια βέβαια έχουμε συνειδητοποιήσει κάπως περισσότερο πως τα πράγματα είναι δύσκολα, είμαστε πλέον προετοιμασμένοι για όλα τα ενδεχόμενα. Από τη μια λέμε “μακάρι να έρθει το θαύμα κι ας έχουμε κλάψει τζάμπα”. Από την άλλη αναζητούμε έστω και την πλέον οδυνηρή επιβεβαίωση για να ησυχάσουμε λιγάκι. Προτιμάμε δηλαδή να ακούσουμε και επισήμως μια τραγική κατάληξη από το να μη βρεθεί ποτέ ο Νώντας, να μείνει ένα αιώνιο άλυτο μυστήριο η περίπτωσή του. Τον θέλουμε πίσω, έστω και νεκρό, αν υποτεθεί ότι τελικά δεν τα έχει καταφέρει. Από τους αρχαίους χρόνους, ο νεκρός και η λατρεία του είναι ιερό πράγμα…», ξεκαθαρίζει και παραμερίζει την οργή του για τους δράστες, για να τους πει:

«Άνθρωποι χωρίς συναίσθημα, που μπαίνουν μέσα σ΄ ένα σπίτι και χτυπάνε, δεν πρόκειται να δείξουν φιλάνθρωπα αισθήματα. Τους απευθύνω παρ΄ όλ΄ αυτά έκκληση να μας υποδείξουν, έστω τώρα, ανώνυμα, πού έχουν κρυμμένο- νεκρό ή ζωντανότον αδερφό μου. Εάν βλέπουν στα ΜΜΕ πόσο άδικα αφαίρεσαν την πνοή από έναν άνθρωπο κι από μια οικογένεια, ίσως τελευταία στιγμή, με στοιχειώδες φιλότιμο, ευαισθητοποιηθούν…». Αυτό προσδοκά, ενώ ζητά και από τους αστυνομικούς να μην παρατήσουν μια υπόθεση που μοιάζει από πρώτο χέρι χαμένη. «Αστυνομικός μου είχε πει μια μέρα πως “για μας είναι προσωπικό στοίχημα η εξιχνίαση της υπόθεσης αυτής”, ο Νώντας εξέταζε και την πεθερά ενός άλλου αξιωματικού. Είναι αλήθεια πως η Αστυνομία είχε εργαστεί φιλόπονα τις πρώτες μέρες, έβαλε δύτες, σκυλιά κι ελικόπτερα. Αλλά η καθημερινή εγκληματικότητα την έχει λιγάκι “αφοπλίσει”, “πνίγει” την υπόθεση του Νώντα: κάθε μέρα έχουμε και νέο φόνο, οπότε δεν έχει ίσως και τον χρόνο για να τα προλάβει όλα. Και σήμερα πάντως στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών ασχολούνται με το θέμαδεν ξέρω βέβαια με ποιον ρυθμό. Μιλάμε τακτικά, χωρίς ωστόσο να μας ενημερώνουν για την πορεία των ερευνών τους…».

Το κίνητρο ήταν η ληστεία αλλά πρέπει να συνέβη κάποιο ατύχημα που να αιφνιδίασε και τους ίδιους. Στον πανικό τους προφανώς θέλησαν να ξεφορτωθούν τον Νώντα…

«Από ΄δώ και πέρα θα τους φροντίζουμε όλοι οι υπόλοιποι…»

Έναν χρόνο μικρότερος από τον άτυχο καρδιολόγο, δευτερότοκος από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας του ιερέα Κωνσταντίνου και της πρεσβυτέρας Χρυσούλας, ο κ. Τάκης Γερασιμόπουλος δυσκολεύεται αφάνταστα- όπως λέει- να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα, την απρόσμενη, υποχρεωτική απουσία του αδελφού του από το πλευρό του. «Μου λείπει περισσότερο το χαμόγελό του, η ανάγκη και η αίσθηση της παρουσίας του δίπλα μας. Είχαμε καθημερινή επικοινωνία, είτε τηλεφωνική, είτε διά ζώσης. Εμένα έπαιρνε τηλέφωνο μόλις έφευγε από τη δουλειά του. Πήγαινε σχεδόν καθημερινά και στο φαρμακείο του μικρότερου αδελφού μας, του Ηλία. Αλλά και με την αδελφή μας Γιώτα, όλοι μαζί, χάρη στους γονείς μας, ήμασταν πολύ δεμένοι, όχι απλώς αδέλφια· υπήρχε απόλυτη ταύτιση. Και οι τέσσερις ήμασταν ένα! Είχαμε ειδικούς κωδικούς επαφής και επικοινωνίας μεταξύ μας, που καμιά φορά ξένιζαν ακόμα και τις συζύγους και τους φίλους μας…», λέει. Ήδη, τα σημάδια της απώλειας του Νώντα είναι εμφανή και στις δύο οικογένειές του, επισημαίνει, ακόμα και στην πληθώρα των ασθενών του στο Παγκράτι «που δεν ήθελαν, αλλά υποχρεώνονται να αλλάξουν γιατρό». «Ο πόνος είναι ο ίδιος για καθέναν που τον γνώριζε. Ειδικά όμως για τη σύζυγό του Άννα και τα δύο παιδιά τους, την Αναστασία και τον Κωνσταντίνο, δώδεκα και έντεκα χρονών αντίστοιχα, έχει αρχίσει ένας Γολγοθάς. Συνεχίζουν τη ζωή τους, γιατί η ζωή προχωρά μπροστά, αλλά στη ματιά τους έχει ζωγραφιστεί μια μελαγχολία- είδαν και από κοντά τις σκηνές τρόμου, μες στο σπίτι τους. Από ΄δώ και πέρα θα τους φροντίζουμε όλοι οι υπόλοιποι…».


Στον αδερφό μου, τον Νώντα

«Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν είναι σε θέση να αφουγκραστεί, να ερμηνεύσει και να αντιμετωπίσει τα νέα φαινόμενα της βίας. Όταν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται: η ανθρώπινη ζωή εκμηδενίζεται και η απώλειά της εξισώνεται με την αφαίρεση ενός αντικειμένου. Έτσι αδυσώπητα και αμείλικτα η μοίρα έπληξε την πόρτα μας. Το γεγονός του Νώντα μάς συγκλόνισε, άδικο κι ανεξήγητο για αυτόν, οδυνηρό και τραγικό για την οικογένειά μας. Δεν υπάρχει παρηγοριά και γαλήνη χωρίς την παρουσία του Νώντα, αλλά και χωρίς τη λατρεία της ιερότητας του νεκρού. Τι να γράψεις και τι να πρωτοθυμηθείς για τον Νώντα, που καθημερινά βίωνε και γαλουχήθηκε για να είναι τρυφερός αδερφός, στοργικός οικογενειάρχης, ταγμένος Σαμαρείτης για τους ασθενείς και τους φίλους του; Ζει στη σκέψη μου, τον νιώθω διαρκώς δίπλα μου, με τη γνωστή χαρισματική του αύρα ζεστασιάς και αγάπης. Μιας αγάπης που απλόχερα έδινε και περίσσια έπαιρνε. Βλέπεις, με τη λάμψη και τη χάρη γεννιέσαι, αυτά δεν αποκτώνται. Αγαπούσε τη ζωή, ποθούσε για τη ζωή, διακρίθηκε, την κέρδισε. Αλλά ακολούθησε τη μοίρα του. Θα μείνει ζωντανός για πάντα στη μνήμη μας…». Τάκης Γερασιμόπουλος