Αναζητώντας τις ρίζες της έφτασε στη Σκανδιναβία
Η Μαρία Χριστουλάκη με τον αδελφό της Τόμας που μεγάλωσε στη Φινλανδία. «Γνωριστήκαμε και “κολλήσαμε”, όχι μόνο εγώ με εκείνον αλλά και οι οικογένειές μας. Μετά το καλοκαίρι κάναμε διακοπές μαζί στην Κρήτη, πήγα τα Χριστούγεννα στη Φινλανδία και τώρα έρχεται ξανά τον Ιούνιο» λέει
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
9 λεπτά Στο τηλέφωνο είχαμε ανταλλάξει ελάχιστες λέξεις, διαδικαστικές κυρίως, και την περίμενα πώς και πώς για να αρχίσουμε τη συνέντευξη. Είναι κάποιες φορές, πρέπει να σας ομολογήσω, που δεν θέλω να ξέρω πολλά για τους ανθρώπους που θα συναντήσω. Όπως δεν θέλεις να ξέρεις το σενάριο της ταινίας όταν μπαίνεις στη σκοτεινή αίθουσα. Για τη Μαρία μού είχαν πει ότι η ζωή της ανατράπηκε πρόσφατα, όταν έμαθε ότι είναι υιοθετημένη. Δεν ήξερα καν την ηλικία της και αυτό το «ανατράπηκε» δεν μπορούσα να το ερμηνεύσω.
«Το πληροφορήθηκε στην κηδεία του πατέρα της» μου ψιθύρισαν, αλλά δεν σκιάχτηκα. «Ανακάλυψε ότι τα αδέλφια της είναι Σκανδιναβοί», πρόσθεσαν δίνοντας μια πινελιά από Γούντι Άλεν στην πλοκή που είχα αρχίσει να φτιάχνω στο μυαλό μου. Το χαμόγελό της όταν μου έδινε το χέρι, ήταν το τελευταίο πειστήριο πως αυτή η ιστορία υιοθεσίας δεν έμοιαζε με καμία άλλη.
Μυθιστορηματική ζωή.
Ναι, είναι λίγο παράξενη η ιστορία μου. Αν μη τι άλλο, οι φίλοι μου δεν βαριούνται μαζί μου.
Είστε πάντα χαμογελαστή;
Μα μεγάλωσα καλά. Το ροζ της ζωής μου είναι σχεδόν κόκκινο.
Πόσων χρόνων είστε;
Τριάντα πέντε. Δεν θέλετε να το πούμε;
Προτιμώ να γράψετε είκοσι οκτώ. Είναι πιο ωραίος αριθμός για μια γυναίκα!
Για πείτε μου,λοιπόν,τι λέτε στους φίλους σας;
Ότι είμαι πολύ τυχερή. Ήρθα στον κόσμο από μια άχρηστη γυναίκα και από έναν άνδρα ο οποίος ήταν εξίσου άχρηστος. Ευτυχώς, είχαν λίγη καρδιά και δεν μας πέταξαν στα σκουπίδια ή δεν μας έκαναν κομμάτια, αλλά μας πήγαν στο «Μητέρα».
Γιατί λέτε «μας πή 
Εμένα και τα δύο αδέλφια μου. Ήταν δηλαδή έγκλημα κατ΄ εξακολούθηση. Έκαναν τρία παιδιά και τα τρία τα πήγαν στο «Μητέρα»;
Έκαναν τέσσερα παιδιά. Τα τρία τα πήγαν στο «Μητέρα» και το ένα το άφησαν στον «Άγιο Στυλιανό», αλλά ύστερα από λίγο καιρό το πήραν ο παππούς και η γιαγιά.
Γιατί το έκαναν αυτό;
Δεν τους γνώρισα για να τους ρωτήσω. Ίσως να παραμυθιαζόταν από τον άνδρα της, ότι «άσ΄ τα εκεί και κάποια στιγμή θα τα πάρουμε». Η μόνη που γνώρισα είναι η γιαγιά μου. Τι μπορεί όμως να σου πει μια γιαγιά; Θα μπορούσε να σας δώσει μια εικόνα της μητέρας σας.Ήταν τόσο φτωχή ή έκανε παιδιά με διαφορετικούς άντρες και τα άφηνε στο «Μητέρα»;
Ήταν παρτάκιας. Ήταν τραγουδίστρια σε κάποιους θιάσους και είχε σχέση απόλυτου πάθους με αυτό τον άνδρα.
Όλα τα παιδιά τα έκανε με τον ίδιο άνδρα;
Ναι, έτσι έχει πει. Και η αλήθεια είναι ότι όλα τα παιδιά μοιάζουμε μεταξύ μας.
Εσείς πότε αρχίσατε να ψάχνετε για τους βιολογικούς γονείς σας;
Τον Σεπτέμβριο του 2007. Δεν έψαξα όμως για τους γονείς. Κατ΄ αρχάς δεν θεωρώ ότι ο όρος «γονέας» τούς αξίζει. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω μόνο για τα αδέλφια μου.
Πώς μάθατε ότι έχετε αδέλφια;
Μου το αποκάλυψε πρόσφατα η κοινωνική λειτουργός που κάποτε με είχε φροντίσει στο «Μητέρα». Ήταν πια συνταξιούχος. Και να φανταστείτε ότι όταν με πρόσεχε, έκανε εκεί την πρακτική της. Μετά έγινε κολλητή φίλη με τους γονείς μου και ήταν παρούσα σε όλα τα γεγονότα, σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες.
Όταν έκανα τον γιο μου, το πρώτο μου παιδί, είδα ότι η μαμά μου δεν μπορούσε να χειριστεί ένα μωρό. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν έχει μιλήσει ποτέ για τη γέννα της, δεν έχει μιλήσει ποτέ για την εγκυμοσύνη της, δεν έχει μιλήσει ποτέ για θηλασμό. Πράγματα που οι μανάδες συζητάνε συνεχώς.
Πήγατε στο «Μητέρα» και ζητήσατε να δείτε τα αρχεία;
Ναι, από τον Σεπτέμβριο του 2007 άρχισα να ψάχνω και σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο ήρθε το πρώτο e-mail από τον αδελφό μου.
Μια στιγμή,έχουμε μείνειστο ότι πηγαίνετε στο «Μητέρα».
Και βρίσκω ότι έχω δυο αδελφές και έναν αδελφό. Η αδελφή μου είναι υιοθετημένη στη Σουηδία, ο αδελφός μου είναι υιοθετημένος στη Φινλανδία και η άλλη αδελφή μου ζει στη Βόρεια Ελλάδα.
Αυτή που ήταν στον «Άγιο Στυλιανό»;
Ναι. Σιγά σιγά τα έμαθα όλα από το «Μητέρα», βέβαια με το σταγονόμετρο. Γιατί όλα αυτά είναι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και καλά κάνουν και τα διαφυλάσσουν.
Και τα δύο αδέλφια σαςδόθηκαν για υιοθεσία την εποχή που υπήρχε η συμφωνία με τα σκανδιναβικά κράτη.
Τότε, χιλιάδες παιδιά από το «Μητέρα» έφυγαν στο εξωτερικό. Οι Έλληνες ακόμη δεν υιοθετούσαν. Έτσι, ο αδελφός μου έγινε τυπικός Σκανδιναβός, αλλά σιγά σιγά αποδεικνύεται πιο Έλληνας και από τους Έλληνες.
Τι σας είπε ο αδελφός σας όταν τον βρήκατε;
«Εντάξει, είναι ωραίο που με βρήκες, αλλά έχω την οικογένειά μου, έχω τα παιδιά μου και δεν έχω την περιέργεια να ψάξω να βρω γονείς και αδέλφια. Χαίρομαι πάντως που το έκανες εσύ. Θα κρατήσουμε επαφή και ίσως στο μέλλον συναντηθούμε». Ψυχρό.
Παγερό, αλλά σας είπα, είναι Φινλανδός. Αυτό ήταν το πρώτο e-mail. Εγώ ήμουν πάντα στο ροζ συννεφάκι με τα αδέλφια μου. «Ααα, που θα έρθουν εδώ, που θα τους φιλοξενήσουμε, που θα τους δείξουμε την Ελλάδα». Για να μην σας τα πολυλογώ, στο τετράμηνο πάνω ήρθε στην Ελλάδα. Γνωριστήκαμε και «κολλήσαμε», όχι μόνο εγώ με εκείνον αλλά και οι οικογένειές μας. Μετά το καλοκαίρι κάναμε διακοπές μαζί στην Κρήτη, πήγα τα Χριστούγεννα στη Φινλανδία και τώρα έρχεται ξανά τον Ιούνιο.
Η αδελφή σας στη Σουηδία;
Είναι η πρώτη που απάντησε στο γράμμα μου. Πράγματι μοιάζουμε πολύ εμφανισιακά. Είναι όμως δραστήριο μέλος σε μια κλειστή θρησκευτική οργάνωση οπότε δεν βρίσκει χρόνο να έρθει στην Ελλάδα. Στην αρχή μου είπε: «Έχω πολλά συναισθήματα για εσένα, φοβάμαι ότι δεν περισσεύουν για τον Θεό μου», αλλά μετά χάθηκε.
Είναι φτωχή,πλούσια;
Πολύ, πολύ πλούσια. Υιοθετηθήκαμε από πλούσιες οικογένειες. Συγκριτικά η δική μου οικογένεια ήταν φτωχή, αλλά μεγάλωσα πιο καλά από όλους. Ο μπαμπάς εργάτης, η μαμά υπάλληλος σε κάποια μαγαζιά, αλλά όταν με πήραν σταμάτησε να δουλεύει, έφτιαχνε κεντήματα στο σπίτι. Ήταν όμως γεννημένοι γονείς. Δυο άνθρωποι που έλαμπαν.
Άλλα παιδιά είχαν;
Όχι. Υπέροχοι άνθρωποι, άνθρωποι δοτικοί.
Δεν σας είπαν ότι είστε υιοθετημένη;
«Ομερτά» από όλους. Το ήξερε ο πιο μακρινός ξάδελφός μου και εγώ δεν ήξερα τίποτα.
Και πότε τελικά το μάθατε;
Στην κηδεία του μπαμπά μου. Βέβαια, με είχαν μεγαλώσει με το ρητό ότι γονιός είναι αυτός που μεγαλώνει, όχι αυτός που γεννάει. Και αυτό μου είχε δημιουργήσει κάποιες υπόνοιες ότι μπορεί να ήμουν υιοθετημένη.
Κάτι είχατε υποψιαστεί δηλαδή.
Όταν έκανα τον γιο μου, το πρώτο μου παιδί, είδα ότι η μαμά μου δεν μπορούσε να χειριστεί ένα μωρό. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν έχει μιλήσει ποτέ για τη γέννα της, δεν έχει μιλήσει ποτέ για την εγκυμοσύνη της, δεν έχει μιλήσει ποτέ για θηλασμό. Πράγματα που οι μανάδες συζητάνε συνεχώς.
Δεν τη ρωτήσατε;
Ποτέ. Στη νονά μου το είπα μια φορά μεταξύ σοβαρού και αστείου και η γυναίκα με έβρισε. «Καλά, είσαι ηλίθια; Υπάρχουν γονείς σαν τους δικούς σου;». Είχε δίκιο και έτσι σταμάτησα να το σκέφτομαι. Έμεινα στις διαβεβαιώσεις τους. «Το κορίτσι μας, η κόρη μας».
Και στην κηδεία του πατέρα σας πώς το μάθατε;
Όταν τελειώσαμε, είχαμε πάει για να τον θάψουμε στην Κρήτη σε ένα χωριό κοντά στο Ελαφονήσι, η φίλη, η κοινωνική λειτουργός, μου λέει: «Τώρα πια δεν με κρατάνε οι όρκοι». Είχε «φύγει» και η μητέρα σας;
Εννέα μήνες πριν. Τους έχασα πολύ γρήγορα και τους δυο. Γυρνάω λοιπόν και την ρωτάω: «Είμαι υιοθετημένη;». Η κοπέλα άσπρισε. Και έτσι έμαθα την ιστορία. «Ξέρεις, σε υιοθέτησαν πολύ μικρή, τεσσάρων- πέντε μηνών από το “Μητέρα”».
Η αδελφή σας που ζει στη Βόρεια Ελλάδα;
Γνωριστήκαμε πρόσφατα, 23 Οκτωβρίου. Ήταν το παιδί που είχαν αναγνωρίσει οι γονείς. Θεωρώ όμως ότι ήταν και η πιο άτυχη από όλους μας. Γιατί μεγάλωσε με γονείς που δεν νοιάστηκαν ποτέ γι΄ αυτήν. Είδε τη μάνα της έξι φορές και τον πατέρα τρεις. Άρα και εκείνη ήταν μόνη της.
Για τους γονείς σαςδεν ρωτήσατε ποτέ;Αν ζουν, πώς ζουν;
Είναι ένα κομμάτι του παζλ που δεν με ενδιέφερε. Είχα μεγάλο θυμό. Η φίλη μου η κοινωνική λειτουργός πήρε κάποια στιγμή δυοτρία τηλεφωνήματα και ανακάλυψε ότι οι βιολογικοί γονείς μου έχουν πεθάνει.
«Είμαι υπερήφανη που έζησα στο “Μητέρα”»
Τσουλήθρα, κούνια, κυνηγητό, φροντίδα. Ένα χαμογελαστό λεφούσι από παιδιά και γυναίκες να «κυλιέται» στον χειμωνιάτικο ήλιο. Η πραγματική ζωή λοιπόν, δεν είναι ποτέ θλιβερή. Εκτός αν δεν ξέρεις πώς μπορείς να προσφέρεις, πώς μπορείς να συμμετέχεις.
Γιατί δέχτηκες να δημοσιοποιήσεις την προσωπική σου ζωή; Γιατί; Για να πούμε ένα ευχαριστώ εκεί ψηλά αλλά και σε όλους αυτούς που αναθρέφουν παιδιά. Και να μη διστάσει κανένας να υιοθετήσει ένα παιδί. Κανένας. Τα υιοθετημένα παιδιά δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού, πολλές φορές είναι τα πιο ευτυχισμένα παιδιά.
Εσύ έχεις παιδιά; Ναι, έναν γιο 13 και μια κόρη 10. Ξέρουν τι έχει συμβεί και πολλές φορές λένε «μαμά, κοίτα ο παππούς και η γιαγιά πόσο πολύ σε αγαπούσαν».
Ο γιος μου ύστερα από την επίσκεψή του στο Μητέρα θέλει να γίνει βρεφοκόμος
Εννοώντας τους θετούς… Μα, αυτοί είναι οι δικοί μου γονείς. Είναι μεγάλη ανατροπή πάντως να ανακαλύπτεις στα 30 τις ρίζες σου. Το ενδιαφέρον είναι να βλέπεις να γκρεμίζονται ένα ένα τα τείχη της ζωής σου αλλά και της ζωής των άλλων. Όταν ήμουν στη Φινλανδία, μου έλεγε ο αδελφός μου: «Γιατί χτυπάει το τηλέφωνό σου;». Λέω: «Μα είναι φίλοι, συγγενείς». Γι΄ αυτόν ήταν κάτι το αδιανόητο να σε πάρει κάποιος τηλέφωνο απλώς για να δει τι κάνεις. Όταν ήρθε στην Ελλάδα και έβλεπε ότι κάποιος ερχόταν σπίτι, έπινε έναν καφέ και μετά τρώγαμε, πίναμε και το γλεντάγαμε, απορούσε. Τώρα γλεντάει και αυτός μαζί μας.
Άλλαξε η σχέση σου με τα παιδιά σου όταν έμαθες ότι είσαι υιοθετημένη;
Όχι, πάντα τους ήμουν αφοσιωμένη. Λίγο μετά τις γέννες σταμάτησα τη δουλειά. Ευτυχώς, ο άντρας μου έχει μια καλή δουλειά και μπορούμε και ζούμε άνετα χωρίς να είμαι υποχρεωμένη να δουλεύω. Έτσι εγώ έμεινα στο σπίτι για να δώσω στα παιδιά μας ό,τι μπορώ περισσότερο. Ακόμη και τα λάθη, να είναι τα δικά μου τα λάθη και όχι κάποιας γυναίκας που θα τα κρατάει.
Στο «Μητέρα» πηγαίνετε; Ναι πήγα και τα παιδιά μου. Γιατί είναι ένα κομμάτι της ζωής μου και είμαι υπερήφανη. Κάποιοι ακούν «κέντρο βρεφών» και νομίζουν ότι θα δουν καμία τρώγλη. Ο γιος μου ύστερα από την επίσκεψή του στο «Μητέρα» θέλει να γίνει βρεφοκόμος. Και θέλει από τώρα να δουλέψει εθελοντής.
Google news
