Εναλλακτικά Καθένας και η κόλασή του

Η ΖΩΗ είναι μια διαδικασία αποξένωσης. Σπάνια μεγαλώνει κανείς μαζί με τους φίλους της πρώτης νεότητας. Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό και με τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Με εξαίρεση τον Γιάννη Αγγέλου στο ισόγειο, ο Πρωθυπουργός δεν έχει πια γύρω του την ομάδα με την οποία ήρθε στην εξουσία. Ρουσόπουλος, Αλογοσκούφης, Καραχάλιος και Σία ζουν ξεχωριστά την κόλασή τους.

Είναι μια ομάδα «μιξτ» που συντροφεύει τον Καραμανλή. Ο Άρης που βρίσκεται σε ολική επαναφορά. Ο Σουφλιάς που, από βασικός αντίπαλος, έγινε σύμβουλος. Η Ντόρα, που από αντίζηλος, έγινε σύμμαχος. Αλλά και ο Σιούφας, που προσπαθήσει να ισορροπήσει τις θεσμικές απαιτήσεις της Προεδρίας της Βουλής με τον ρόλο μιας eminence grise του νεοκαραμανλισμού. Ή ο Προκόπης που, ως φοίνικας, αναγεννάται διαρκώς από τις στάχτες του, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται και πυρπόληση μέρους της Αθήνας.

Το «καστ»- πραγματικός θίασος ποικιλιών – εναλλάσσεται. Ο πρωταγωνιστής τι θέλει όμως; Για αρκετό καιρό οι παλατιανοί της Ν.Δ. έψαχναν να βρουν αν θέλει να μείνει ή ψάχνει τρόπο να φύγει. Μετά άρχισε η σπέκουλα για τις εκλογές. Θα πάει ο Καραμανλής στις κάλπες ή όχι; Από το τέλος Φεβρουαρίου τα δύο ερωτήματα έχουν μπει στο ψυγείο. Ο Πρωθυπουργός μένει και δεν κάνει εκλογές- προς το παρόν. Τι θέλει λοιπόν;

ΘΕΛΕΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ. Είναι η λέξη-καραμέλα στον δημόσιο λόγο του Καραμανλή, αλλά και η στόχευση που καθοδηγεί τις βιαστικές συναντήσεις του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τους πολιτικούς αρχηγούς. Οι έμπειροι παρατηρητές του νεοκαραμανλισμού δεν έχουν λόγο να αμφιβάλλουν: ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται να θέλει συναίνεση γιατί τη θέλει ο κόσμος. Το εύρημα θα προκύπτει από τις ποιοτικές δημοσκοπήσεις- τα περίφημα focus groups- που τροφοδοτούν σταθερά το Μαξίμου εδώ και πέντε χρόνια. Ζητάει επίσης συναίνεση γιατί η κατάσταση στην οικονομία είναι δύσκολη, άρα τα όποια μέτρα πρέπει να δικαιολογηθούν με όρους εθνικής ανάγκης.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο Καραμανλής θέλει να αποφύγει σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, όπως αυτά που προτείνει ο ΟΟΣΑ ή αυτά που περιλαμβάνονται στα πάγια συνταγολόγια του ΔΝΤ. Μειώσεις μισθώνκαι μη μόνιμου προσωπικού- στο Δημόσιο. Σύνταξη στα εβδομήντα και άλλα τινά. Το οικονομικό επιτελείο ελπίζει στην περαίωση και αναζητά μη μόνιμα μέτρα σαν τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων. Κρίνοντας από το 6% της δημοπρασίας για τα δεκαετή ελληνικά ομόλογα, η κυβέρνηση έχει αποφασίσει ότι θα ζήσει με υψηλά επιτόκια.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ προκύπτει ανάγλυφη η βασική πολιτική ψυχολογία του Καραμανλή. Δεν τον ενδιέφερε να είναι ένας Πρωθυπουργός της ηθικής- βουνό τα σκάνδαλα- ή της αποτελεσματικότητας ή των μεγάλων στόχων. Είναι αμφίβολο αν θα αφήσει έστω και ένα πράγμα πίσω. Τον ενδιαφέρει μόνο να μην γίνει ένας αντιδημοφιλής δεξιός πρωθυπουργός α λα Μητσοτάκη του 1990-΄93. Όπως τον ενδιαφέρει να αποφύγει μια κατάρρευση που να οδηγεί σε εκλογές.

Δεν είναι κάτι εύκολο. Η Ευρώπη- όπως ο Καραμανλής εξήγησε βαρύθυμα στην Κυβερνητική Επιτροπή, αλλά και στον Κάρολο Παπούλια- δεν έχει αυτή τη στιγμή μια γενική κατεύθυνση. Άρα δεν υπάρχει πλήθος μέσα στο οποίο η Ελλάδα να κρυφτεί. Έτσι ο Καραμανλής προσπαθεί να περάσει τον κάβο με προσωρινά μέτρα. Εύχεται το καλύτερο και προετοιμάζεται για το χειρότερο, μιλώντας για συναίνεση. Ωστόσο, η κυβερνητική πολιτική δεν είναι διαχείριση ευχών. Και η οικονομική κρίση αποδεικνύεται η κόλαση του Καραμανλή.